Het perfecte antwoord

Florian Vermeersch & Tim Wellens bij Sammy Neyrinck

Het perfecte antwoord

Tournotities 2026/14 

De vijftiende rit in de Tour van gisteren tussen Champagnole en Plateau de Solaison in de Haute Savoie werd uiteindelijk nog licht-memorabel. Straks wordt deze rit in Parijs misschien wel als dé sleutelrit van deze Tour beschouwd. Niet in het minst vanwege de dramatische val van de Deense opponent Jonas Vingegaard. Een slecht ingeschatte bocht tegen een stoeprand werd ‘de laatste echte challenger van Tadej Pogacar’ fataal. Zo snel kan het gaan! En het kan iedereen die op een fiets zit overkomen.

Vingegaard werd afgevoerd met een complexe sleutelbeenbreuk. Weg Tour. Pijn en deernis alom. Spanning nu wel helemaal nihil. En toch viel ons wat dat betreft aan het eind van de rit nog een geschenk met een Gouden Strik in handen. Wat niemand nog verwachtte, zelfs de grootste believer niet, gebeurde nu toch. Aan het eind van die schitterende klim naar het Plateau de Solaison triomfeerde niemand minder dan... Remco Evenepoel. Hij klopte Tadej Pogacar in de sprint bergop en pakte zijn eerste bergrit ooit. Toch een supercoole Ket onze man uit Schepdaal!  

En nu zullen de eeuwige beterweters wel gaan zitten sikkeneuren dat het cadeau eigenlijk afkomstig is van... de Gele Man uit Slovenië die heerst en beschikt… Laat ze maar en vooral noteer, noteer die vreugde in de ogen van iemand die met grandeur zijn eerste bergrit ooit wint in de Tour de France. Bovendien de 500° van een Belg in de hele tourgeschiedenis.  

Overigens viel er tijdens Vive le Vélo achteraf nog meer vreugde te noteren. Twee landgenoten en absolute teamspelers van Pogacar, met meer intelligentie dan de gemiddelde wielerfan, Tim Wellens en Florian Vermeersch zaten bij Sammy Neyrinck wat te ginnegappen. Sammy stelde hen de vraag “Welk woord past nu het best bij jullie ploeg: dominantie, suprematie of iets anders, wat zouden jullie antwoorden?” Antwoordt Florian, ‘goh ‘dominantie’ klinkt zo negatief’… En Tim:  ‘ik zou zeggen vreugde, ja vreugde’. Juist zegt Florian, ‘brotherhood’, broederschap, dat is het'. 

Wat mij betreft een perfect antwoord om de nacht en de uitzending van de wereldbekerfinale voetbal mee in te gaan. Gelukkig haalden de Spanjaarden het, want wat Argentinië aan schabouwelijk antivoetbal (Paredes!) te bieden had op een Amerikaans voetbalveld stak de ogen uit. Nee, dan nog duizend keer liever … een bergrit in de Tour.

(P.R.)

Tour 2026: Rit 15 - Champagnole > Plateau de Solaison (184 km) (winnaar Remco Evenepoel)

De trieste aftocht van Jonas Vingegaard

Triomf op het Plateau de Solaison

Gewassen woorden

Ramses Debruyne-R14-DNS

Gewassen woorden

Tournotities 2026/13

Poëzie, dat zijn gewassen woorden... Dat kon je gisteren tijdens het rechtstreekse verslag van de zware klimrit in de Vogezen zowaar optekenen uit de mond van José De Cauwer. Die verkeerde duidelijk in een zeer gevleugelde bui. Niet slecht gevonden toch! "Gewassen woorden"... Onze éminence grise bedoelde daarmee dat poëzie in staat is om de woorden van alle ballast te ontdoen. En wie ben ik om dat te ontkennen!
Zijn copiloot Renaat Schotte had warempel - je hoort het goed - net een gedicht voorgelezen over Ramses Debruyne. 

Gisteren kwam Ramses immers vanwege keelontsteking mét koorts niet meer aan de start van Rit 14. Jammer, jammer... Want in zijn allereerste Tour stond de Rollegem-naar - of moeten we zeggen de 'Rammegem-naar' sinds iemand in een ludiek gebaar de naam van het dorp veranderde in Rammegem' - achttiende in stand terwijl de Tour al meer dan halfweg was. Een top-twintig-plaats in Parijs was dus niet denkbeeldig. Driedubbeljammer om de Tour op deze manier te moeten verlaten. 

Het gedicht, dat Helena Deleu, in 2025 schreef als Rollegems 'Weesgedicht' en dat oorspronkelijk in de Whatsapp-groep van de Ramses-supporters stond, werd recent door de onvolprezen wieler- en levensdichter Miel Vanstreels gepubliceerd op zijn al even onvolprezen Wielergedichtensite.

Je kunt het nalezen via deze link: 
Wielergedichten-Ramses-Helena Deleu 


Tour 2026: Rit 14 - Mulhouse > Le Markstein (155 km)(winnaar Tadej Pogacar)


Enjoy the small steps forward (Tournotities 2026/5)

Label Ramses Debruyne bij 'Het Hart van Bitossi' 

 

 

 

Loslaten

  

Loslaten 

Tournoties 2026/12

In een reactie op FB ("Komaan man... Laat dit los") laat een Facebook-vriend, Joannes Késenne, kunstcriticus en cultuurfilosoof, in verband met de Tour-problematiek mij het volgende weten:

Zelf kan ik het toch even niet laten om Joannes een antwoordje te schrijven

Loslaten… Nee, Joannes Késenne, loslaten dat gaan we niet doen… Net zoals we hier ook nooit de kunst, de literatuur, en de poëzie en nog een pak andere mooie dingen in het leven niet zullen loslaten.
Het wielrennen blijft mij (en zoveel andere mensen) fascineren. Ik kan er inkomen dat dat bij velen niet het geval is. En dat mag. Dat mag zeker. 

Maar zelf vind ik het wielrennen een van mooiste en scherpste metaforen voor wat er broeit en los- en loos-gaat in de samenleving. Je kunt de essentie van de sport niet weggooien omdat er nu eenmaal zoveel excessen en malafide sponsors bestaan. In het verleden, vandaag, en haast zeker ook in de al dan niet nabije toekomst...

Wielrennen is en blijft voor mij de meest literaire sport die ik kan bedenken. Ik raad je aan om ook ’s je pijlen te richten op het machtsweb dat voetbal heet. Morgenavond zijn mensen die het zich kunnen permitteren bijvoorbeeld bereid om meer dan 6000 euro neer te leggen voor een ticket van de finale van de wereldbeker voetbal… 

Spagaat

Tour de France 1926-Jules Buysse in actie
"Honderd jaar geleden"

 

Spagaat
Tournotities 2026/11

Nostalgie is ook niet meer wat ze geweest is. Het is de titel van de memoires van de Franse iconische actrice Simone Signoret (“La nostalgie n’est plus ce qu’elle était”). Het boek heb ik tot dusver nog nooit (of nog niet) gelezen maar de titel blijft al bijna een halve eeuw als een soort mantra doorklinken in mijn hoofd. Het dreuntje schoot me gisteren nog ‘s te binnen toen ik met veel aandacht de boeiende kritische opmerkingen las van twee van mijn geliefde facebook-publicisten over het moderne wielrennen. Voor nostalgie is daar inderdaad nog maar weinig plaats. Het was Sammy Roelant die in zijn post van gisteren de kat de bel aanbond.

Terecht wees en wijst hij in zijn post op het “sportswashing”-fenomeen waarin o.a. de Emiraten - en dus de grote sponsor van het UAE-team van Tadej Pogacar - een grote en grove rol spelen. Een andere Facebook-vriend van mij, en niet de minste, Pascal Cornet reageerde prompt op de opmerkingen van Sammy. Hij bleef daarbij net wat milder gestemd tegenover de coureurs zelf: 
“Maar je hebt gelijk, Sammy. Alleen, het is niet de schuld of verantwoordelijkheid van die coureurs. Het is het commerciële model. Het reclamemodel. Het gebrek aan ethische codes daarin. Organisatoren die vooral uit zijn op geldgewin”. 
Ik ben geneigd om mij bij zijn reactie aan te sluiten maar één ding is zeker: kritisch moeten we blijven.

Een heel interessant artikel over ‘sportswashing’ stond verleden jaar al in Knack. Dit o.a. naar aanleiding van het WK in Rwanda waarbij president Paul Kagame gretig gebruik maakte van de mogelijkheid tot Sportswashing. Toen schreef Jonas Creteur o.a.

“Het wielrennen worstelt al jaren met de groeiende, donkere schaduw van sportswashing. Teams als UAE Team Emirates en Israel-Premier Tech, het WK 2025 in Rwanda of het One Cycling Project, gesteund door Saudi-Arabië: allemaal voorbeelden die ethische vragen oproepen over sponsoring, mensenrechten en de rol van geld. Opvallend vaak blijft het daarover stil. Te stil.”

De verwevenheid van de hoogste regionen van de sportbonden met de politiek is verpletterend. IOC, Fifa, UCI… Allemaal blijken ze gerund te worden door figuren die niet verlegen zitten om de essentiële wet van de sport die zegt dat sport hoort te verbinden en niet te verdelen ongegeneerd met de voeten treden. Infantino gaat wat graag op de foto met Trump, Lappartient met Kagame… Enzoverder, enzovoort. 

De morele spagaat waarin onze sporthelden vandaag de dag zitten (en dat wellicht niet eens zo aanvoelen) is een complex gegeven. Ik denk niet dat je kunt verwachten dat één van hen zich kritisch gaat uitlaten tegenover wie hen betaalt. In het gewone leven zie ik een werknemer ook maar zelden zijn hoofd boven Het Maaiveld uitsteken. Tenzij hij of zij bewust de deur wil gewezen worden.

Jonas Creteur in Knack van 11/7/2025
"Als Tadej Pogacar zich geen vragen stelt over zijn sponsors, mogen journalisten het niet nalaten dat wel te doen"

Het Maaiveld - Een boek van Pascal Cornet

Zie ook mijn Rwanda-notitie van verleden jaar:
Het volk zal juichen

Facebook-post Do 16/7/2026

Een gespierde stylo

Valentin Paret Peintre

Een gespierde stylo

Tournotities 2026/10

Voor de rechtstreekse uitzendingen van de Tour kijk ik tegenwoordig iets vaker naar Eurosport dan naar de VRT. Wanneer je de vertrouwde stemmen van het olijke tweetal Schotte-Decauwer even wil inwisselen dan is de commentaar van Bruggeling Jeroen Vanbelleghem op Eurosport een uitstekend alternatief. Samen met zijn Nederlandse co-commentator en ex-renner Karsten Kroon, ooit zelf ritwinnaar in de Tour, zorgt Vanbelleghem met overtuiging voor de Vlaamse inbreng. 

De confrontatie Nederland-België levert aldus af en toe licht-hilarische momenten van spraakverwarring op. Zo had Jeroen – die in Nederland zowaar de ‘Babbelbelg’ wordt genoemd - het gisteren op Bastilledag in het schitterende decor van de 'Cantal' over de omschrijving “een gespierde stylo”. Die West-Vlaamse uitdrukking is ons hier in onze uithoek uiteraard welbekend en werd in één van de laatste nummers van het wielertijdschrift Bahamontes gebruikt om Soudal-klimmer Valentin Paret Peintre even helemaal te typeren.

Een wat? vroeg Karsten die het ergens heel erg vaag in de wielerverte hoorde donderen. Je kon je zo de verbouwereerdheid op het gezicht van Karsten voorstellen. Ja, “een gespierde stylo”… Bij ons hier in West-Vlaanderen, en misschien ook nog in andere delen van Vlaanderen, is het balpen-equivalent een mooie uitdrukking om plastisch mee aan te duiden dat iemand heel mager, zegmaar bijna uitgemergeld, rank en opgeschoten is, maar terzelfdertijd en ondanks zijn lichtgewicht toch ook heel sterk. Een epitheton dat uitstekend van toepassing is op het type renner dat een klimmer zoals Valentin Paret Peintre (met zijn 52 kilogram droog aan de haak) er een is.

Ik hou wel van de stijl van Jeroen Vanbelleghem. Sec, vakkundig en maar af en toe geëxalteerd. Zelden ook zul je hem betrappen op het gebruik van allerhande overtreffende trappen of héle flauwe moppen, en zo mag het ook wel ’s een keer. Ik ben fan!

Tour 2026: Rit 10 - Aurillac > Le Lioran (167 km) (winnaar Tadej Pogacar)

Valentin Paret Peintre op Procyclingsstats
Wielertijdschrift Bahamontes
Jeroen Vanbelleghem in de Giro  
Jeroen Vanbelleghem op Wikipedia

Het schitterende landschap van de Cantal

Jeroen Vanbelleghem-Instagram-foto

It ain’t over till the fat lady sings

Foto met dank aan een aantal vormen van AI

Tournotities 2026/9

Rustdag op maandag! Jour de Repos... De Tour is negen ritten ver en wat we gezien hebben, hebben we gezien. Wat je na afloop van Rit 2 over de Côte du Château de Montjuïc in Barcelona (waarin Tadej Pogacar de zege gunde aan zijn jonge Mexicaanse ploegmaat Isaac Del Toro)  nog eventueel als ‘overmoed’ kon zien is alweer een gedateerd gevoel. 

Overmoed is er niet bij bij de Sloveense alleenheerser. Ik denk, samen met zovelen onder ons, dat we eerder moeten spreken van overmacht en dominantie. Of van fysiek en mentaal overwicht. En in dat geval, wanneer een renner zelfs in de loden hitte van een Europese hittegolf zo duidelijk de anderen blijft domineren komen al snel de kwatongen los. Nieuw is het niet. Er zou wat loos zijn bij Pogi-boy, enzoverder enzovoort, en het spektakel zou er doodsaai door worden... 

Goh, wat zitten er toch veel ‘weirdo’s’ bij de koersliefhebbers. Sommigen haken af en zijn nauwelijks nog geïnteresseerd in de koers van zodra iemand er iet of wat bovenuit steekt. Maar afhaken omdat er één iemand beter is dan de andere, dat is iets wat ik in de sport, eerlijk gezegd, niet zo goed begrijp. Roxanne Knetemann poneerde ergens in een podcast dat Pogacar in de eerste week van de Tour de doodsteek heeft gegeven aan het hedendaagse wielrennen. Nou moe. Wat een onzin uit de mond van een intelligente dame zoals zij er een is… Al zal haar oprisping wel wat genuanceerder zijn dan dat en gretig geïnterpreteerd zijn door wie er zich van wilde bedienen... 

Net zoals Michel Wuyts destijds weten we als geen ander dat een inzinking zomaar op de loer kan liggen. Dat je in elke afdaling uit de bocht kunt gaan. Fietsen in de Tour en overal elders in de wereld is immers levensgevaarlijk geworden. Vol piëteit denk ik aan namen als Fabio Casartelli, Andrej Kivilev, Bjorg Lambrecht, Wouter Weylandt, Antoine Demoitié, Gino Mäder, Muriel Furrer en helaas ook nog zoveel meer anderen die er niet meer zijn. Vol afschuw zag ik in de voorbije week de vreselijke val terug van Urška Žigart, de vriendin van Pogacar, in de Ronde van Zwitserland. Haar ploegleidster Jolien D’Hoore krijgt het beeld nog altijd niet uit haar hoofd. 

Dus aan al die Weirdo’s en Verwende Nesten met een al te grote supportersmond zou ik zeggen: toon ’s wat meer respect voor iedereen, winnaar of verliezer, dominant of niet, die in deze Tour zijn job tot een goed einde wil brengen. Want weet je nog wat onze ouwe vriend Michel Wuyts altijd zei? Eén van zijn meest aangehaalde quotes, die hij weliswaar van een ander had, blijft: “It ain't over till the fat lady sings”. Volgens zij die het kunnen weten refereert het veelgebruikte sportcitaat naar Brünnhilde uit Der Ring des Nibelungen. 

Laat ons dus maar hopen dat straks iedereen in die opera vol pracht en praal die de Tour de France nog altijd is veilig thuisraakt voor de ultieme finale op zondag 26 juli e.k. op de Champs Elysées.  


Tour 2026: Rustdag op maandag 13/7/2026

 

Dames aan het feest

"De bocht" - naar de Rozendalestraat

Tournotities 2026/08

Terwijl het megaspektakel van de Tour de France verderraast werd het wel ‘s tijd om zelf ook nog wat (e-bike-)kilometers op de teller te zetten. Het deugddoende briesje van gisteren, dat de loden hitte voor even draagbaar maakte, was daar een ideale gelegenheid voor. In eigen dorp was ik dan ook graag toeschouwer van de eerste editie van de Danneels Ladies Classic, een nieuwe internationale 1.2-Topwielerwedstrijd voor dames. De wedstrijd geldt als opvolger voor “Dwars door Wingene”. 

Een niet zo evidente keuze van een bestuur dat duidelijk geen uitdaging uit de weg wil gaan: een gloednieuwe wedstrijd op de kalender zetten, daar moet je tegenwoordig wel een heel érg gezonde dosis lef voor hebben. Alle respect dus voor clubs en mensen overal te lande die er in tijden van tanende belangstelling voor lokale kermis- en andere koersen, alles aan doen om het hoofd boven water te houden en vernieuwende initiatieven te nemen. 

De Danneels Ladies Classic is gisteren een knap initiatief gebleken. Aan Couleur Locale was er in het dorpscentrum van Wingene geen gebrek. Er was een terras waar je uitgebreid op adem kon komen en in Café Sportwereld zorgden ze voor de ene oldie na de andere. Lang geleden overigens dat ik nog ’s één van mijn lievelingsnummers kon horen langs de omloop van een wielerwedstrijd... P.P. Arnold met ‘The first cut is the deepest’. Het nummer blijft zijn eeuwigheidswaarde behouden…  😊 

Ook de rensters zelf bleven niet achter gisteren. Na een aantal even moedige als vermetele ontsnappingspogingen eindigde de eerste editie van de Classic (net als de 8° rit in de Tour naar Bergerac) op een massaspurt. Ook de dames bewezen dat ze aan het eind van een wedstrijd met bravoure en vakkennis de nodige treintjes kunnen opzetten. Uiteindelijk won de Italiaanse Martina Alzini met overmacht voor Lonneke Uneken en onze Marith Vanhove. Volgend jaar opnieuw!

De uitslag van de 'Danneels Ladies Classic' op Procyclingsstats
Wingene for cycling

Tour2026: Rit 8 - Périgueux > Bergerac (182 km) (Tim Merlier)

Elke koers verdient een podium!

Ik en mijn fiets

Tournotities 2026/07

Ik en mijn fiets
…/…
Elke maand verschijnt er wel een wielerboek waarvan je denkt dat het niet zou misstaan in jouw collectie. Anderzijds verschijnen er wielerboeken in dergelijke groten getale dat je, als je dat al zou willen, de stroom nauwelijks kunt bijhouden. Het zijn niet altijd de meest kwalitatieve boeken…  Ik weet het. Maar wat er bovenuit steekt, springt er dan ook goed uit. Wie ’s een beeld wil krijgen van wat er aan wielerboeken in de voorbije decennia is gepubliceerd moet ’s voor de bibliotheekkast van het Koersmuseum in Roeselare gaan staan. Indrukwekkend, die verzameling.

Hét wielerboek bij uitstek en algemeen beschouwd als dé klassieker der klassiekers is ‘De Renner’ van Tim Krabbé dat qua wieler-leesplezier niet of nauwelijks te evenaren is. De korte roman ‘De Renner’ blijft een literaire krachttoer van een rasauteur. Het boek is sinds zijn publicatie in 1978 al aan zijn veertigste druk toe.

Andere wielerboeken die er zéér toe doen zijn bijvoorbeeld de boeken van Wilfried de Jong, Bert Wagendorp (‘Mont Ventoux’!!!), Michaël Hutchinson en ga zo maar door. Vandaag wil ik evenwel even stilstaan bij het boek ‘Besoin de vélo’ van Paul Fournel, een erg veelzijdig Franse auteur, dichter, uitgever en lid van het vermaarde literaire genootschap Oulipo. 

Het boek dat al in 2001 werd gepubliceerd werd in 2020 onder de titel ‘Ik en mijn fiets’ naar het Nederlands vertaald door Benjo Maso, ook al een een wielerauteur met faam. Fournel schrijft onder meer dingen als: “Door op een fiets te stappen, neem je bezit van het landschap” en een langere passage die ik zelf nogal koester: “Een fiets is een goede werkplaats voor een schrijver. Allereerst blijft hij zitten, daarnaast verkeert hij in een winderige stilte die de hersens verfrist en tot meditatie aanspoort, en tot slot fabriceert hij met zijn benen een aantal verschillende ritmes die evengoed voor poëzie als voor proza muziek zijn.”   

Ik zou zeggen: lezen maar! En proef, en geniet van de woorden!

Een kort stukje uit het boek dat uitstekend de teneur van het boek vertolkt:

Lichtgewicht

Zitten op je zadel, het gewicht van je eigen lichaam niet hoeven dragen, geeft fietsen iets van zwemmen, iets van vliegen.
Je wordt gedragen alsof het door water of lucht is. 
Door het zadel, maar wat je ook vleugels geeft zijn het frame, de banden, de lucht die daarin geperst wordt. 
Het verschil tussen fietsen en zwemmen is dat een renner met zijn ogen open en de wind door zijn haren sneller gaat dan de mens, terwijl de zwemmer zich langzaam voortbeweegt, zijn ogen dicht doet en dopjes in zijn oren stopt.
Het verschil tussen fietsen en vliegen is dat fietsen mogelijk is en vliegen nog niet.

(Ik en mijn fiets, pag.35)

Paul Fournel, Ik en mijn fiets, 2020, Uitgeverij Oevers - ©Nederlandse vertaling Benjo Maso

Tour 2026 : Rit 7: Hagetmau > Bordeaux  (175 km)

Paul Fournel-Uitgeverij Oevers