Met kleine stappen vooruit

 

Tournotities 2026/5

Enjoy the small steps forward

Ik geef hier maar weinig geheimen prijs als ik stel dat ik al sinds zijn jaren bij de junioren (toen hij o.a. in Koksijde tweede werd na Dries De Pooter in het BK van 2020) een enthousiast volger - zegmaar regelrechte fan - ben van de jonge Rollegemse profrenner Ramses Debruyne. Daar sta ik ondertussen duidelijk niet alleen meer mee. Een aantal andere volgers uit zijn streek (die uiteraard anoniem willen blijven😊) hebben de naam van het dorp (even) veranderd in 'Rammegem'. (Bron: Maarten Vangramberen in Vive le Vélo).  Een mooie alternatieve naam voor het Kortrijkse deeldorp waarmee Ramses nu eer wordt bewezen.

Gisteren was de Alpecin-renner op weg naar Foix - in een alweer door de loden hitte geteisterde rit 4 - mee met de omvangrijke kopgroep. Toen de definitieve schifting viel, die hij trouwens mee hielp doorvoeren, tekende hij nog altijd present in het tienkoppig elitegroepje dat in Foix voor de overwinning zou sprinten... Helaas bleek er maar weinig in te brengen tegen het numerieke overwicht van Quinn Simmons, Mathias Vacek en Mads Peders, de drie Lidl-Trek-mannen in de kopgroep. En op Mads Pedersen, voormalig wereldkampioen stond in de laatste rechte lijn naar ieders verwachting geen maat. Ramses Debruyne werd vijfde. Een mooi resultaat voor een tourdebutant! 

Het bewijst dat Debruyne sinds drie jaar (en meer) met kleine stappen telkens weer vooruitgang weet te boeken. Mads Pedersen is dan weer dé illustratie hoeveel karakter een wielrenner kan (en moet) hebben. Bij een zware valpartij in de Ronde van Valencia liep hij begin februari een gebroken linkerpols en een sleutelbeenbreuk op. Dan denk je, die man zien we niet meer terug in de klassiekers. Die is voor lange tijd ‘Out’. Niet zo Mads Pedersen. Vijf dagen na zijn kwalijke val kroop hij alweer op de fiets en stond er anderhalve maand later alweer helemaal met een vierde plaats in Milaan-San Remo, een vijfde in de Ronde van Vlaanderen en een zevende plaats in Parijs-Roubaix. Ongezien!!! En gisteren zette de Massieve Deen – opnieuw gezond en wel -  in Foix nog ’s uitgebreid de puntjes op de i en liet zien dat hij dit jaar wellicht de belangrijkste (en enige?) kandidaat is voor het Groen. 

Mads is het levende bewijs dat  het in het wielrennen (en bij uitbreiding in het volle leven) altijd weer neerkomt om geduldig met kleine stapjes langzaam maar zeker weer vooruit te gaan. En daarvan ten volle te genieten. "Reminder: enjoy the small steps forward".

(Foto: bij de revalidatie van Mads Pedersen in februari 2026: "Reminder: enjoy the small steps forward")

Tour2026 : Rit 4 : Carcassonne  › Foix (182 km)

Label Ramses Debruyne bij 'Het Hart van Bitossi'
Mads Pedersen bij Wikipedia

Vive le Vélo - 7/7/2026

 

Vallen en opstaan

Heidi Rakels: Blossoming (Bron: Website Heidi Rakels)

Tournotities 2026/4 

In aanloop naar die fantastische match van de Rode Duivels tegen het gezamenlijke “Trumpaal Infantilisme” van de VS keek ik vanmorgen vroeg eerst nog naar de dagelijkse aflevering van "Vive le Vélo". Daarin was Heidi Rakels, voormalige topjudoka, te gast. Samen met Tom Boonen en Dries De Bondt zat ze aan de tafel van Karl Vannieuwkerke. Dat we Heidi een “grande dame” van de sport mogen noemen wisten we natuurlijk al veel langer. 

Al evenzeer was ons bekend dat ze met plezier door het leven gaat als een fervente wieler-fan. Al even 'Zot van de koers' als haar tafelgenoten liet ze gisteren dingen noteren die zo in een boekje met verzamelde wielerquotes terecht kunnen: “Het wielrennen is me steeds meer gaan intrigeren… Wielrenners zijn ook zo’n moedige mensen. Die gaan tegen de grond, die staan recht, en die blijven daar niet liggen kreunen… Ze worden verzorgd terwijl ze fietsen... Soms zijn ze halfdood maar een aantal maanden later zitten ze alweer op de fiets...”.  

Vallen en opstaan, het blijft één van de essenties van het wielrennen. En zo je wil ook van het judo... Voetballers hebben het wat dat betreft heel wat moeilijker. ;) 

Overigens hielp deze aflevering van Vive le Vélo ons ook om te ontdekken dat Heidi Rakels, nadat ze haar ICT-bedrijf in cybersecurity van de hand had gedaan, ondertussen faam heeft verworven als... beeldhouwster. Een toch wel verrassende en opmerkelijke carrièreswitch voor een Olympische atlete. Rakels werkt vooral met het milde en fantastische materiaal dat albast heet, stelt geregeld ten toon en heeft zelfs al het beeld voor de 'Vlaamse Reus'-trofee gemaakt. Meer beelden vind je op haar website. 

Tour2026 : Rit 3 : Granollers  › Les Angles (195.9km)   

Website Heidi Rakels
Heidi Rakels op Wikipedia

Heidi Rakels aan het werk (Bron: Website Heidi Rakels)

Heidi Rakels-Twin Wave-Bron: (Website Heidi Rakels)

Bron: Website Heidi Rakels

Heidi Rakels aan de Tafel van Vive le Velo

"And in the end, it's not the years in jour life that count, it's the life in your years" (Abraham Lincoln)

(Bron: Website Heidi Rakels)

Overmoed

Hét gebaar van de eerste dagen.

Een UAE-feestje in Barcelona!

Tournotities 2026/3

Gisteren gunde Tadej Pogacar op de hellende aankomst van de Côte du Stade Olympique van de tweede tourrit van 2026 met een breed en gul gebaar de zege aan zijn jonge ploegmaat en misschien wel zijn gedoodverfde troonopvolger Isaac Del Toro. Pogi zal aan zijn mogelijke troonpretendent die zich steeds zeer nederig blijft opstellen en gisteren doodblij was met het prachtige geschenk dat hem via zijn kopman in handen viel, een fantastische ploegmaat hebben. Wees daar maar 110 procent zeker van. 

Toch mag het ons hier erg benieuwen of die 'gunfactor' van Pogacar niet ooit tot overmoed zal leiden. Misschien zelfs nog in deze Tour. Benieuwd naar het vervolg.

Tour 2026: Rit 2:  Taragona-Barcelona (168,5 km)

 

Sterven als kenmerk van het huis

Een kenmerk van het huis.

Tournotities 2026/2

Hét zwaartepunt van de Tour 2026 mag dan dit jaar met twee keer de beklimming van l'Alpe d'Huez in de laatste week liggen, het begin is al evenmin een makkie. Het drieluik dat ons vandaag en morgen nog in Catalonië vasthoudt zorgt al voor een eerste krachtmeting onder de tenoren. 

Het begon gisteren in Barcelona met de ploegentijdrit. TTT, het zijn de meest gruwelijke letters waar de meeste wielrenners in geen geval naar uitkijken. Of het is met angst, de grote angst om er door je teammakkers onverbiddellijk afgereden te worden... Klimmers vrezen dat ze op het vlakke gedeelte hopeloos voor de bijl gaan en sprinters kijken met grote bange ogen naar elke glooing op het parcours. TTT - Team Time Trial... Een letterwoord als een dodelijke coctail. 

Ondertussen heeft elke professionele wielerploeg een eigen strategie voor de teamtrial ontwikkeld. Zeker nu men voor de overwinning niet meer de vierde of vijfde tijd van de ploeg in aanmerking neemt maar die van de beste renner van de ploeg. Het is een boeiend experiment dat wellicht nog een tijdje zal blijven bestaan. Met deze nieuwe regels wordt er nu bij elke ploeg gereden met een kopman die voor de laatste kilometer afgezet moet worden. 

Maar soms loopt het niet zoals voorzien. In de Ineos-Netcompany-ploeg had men Kévin Vauquelin naar voor geschoven maar die reed jammerlijk lek. Daarmee lag het eindresultaat plots helemaal in handen van de Italiaanse kampioen tijdrijden Filippo Ganna. Nu weten we dat Filippo op tijdritvlak nog nooit van een kleintje vervaard is geweest maar gisteren hadden we zowaar met hem te doen. 

Voor het grote scherm van de wereld zagen we Filippo gisteren minstens driemaal sterven. Tweemaal onderweg en nog 1 keer na de aankomst. Ganna sleepte voor Ineos-Netcompany op de laatste helling van de dag uiteindelijk nog een tweede plaats uit de brand. Fantastisch als je weet dat je Ganna niet echt een gevleugeld klimmer kunt noemen. "Sterven op de fiets", het is een blijft een kenmerk, en zelfs de core-business van het Huis Ganna!

Fascinatie voor de Tour

"Wonderbenen" - Willy Planckaert voelt aan de benen van Eddy Merckx

Fascinatie voor de Tour

Tournotities-2026/1

Vandaag start in Barcelona de 113° Tour de France! Het is me wat. Honderd en dertien edities waarvan ik er ondertussen - schrik niet -  zo’n zestig min of meer bewust heb meegemaakt. De tijd blijft vliegen, nietwaar. ‘Time flies, yeah’. In de loop van die zes decennia is het uitzicht van de wereld, en van het wielrennen, zowat dag en nacht veranderd. 

Ook de koers is een miljoenen- en promotiebusiness geworden. En zéker de Tour de France die qua uitstraling steeds meer lijkt op één groot uitdijend en niet te stelpen circus waarin de renners soms meer op nevenfiguren dan op  hoofdacteurs lijken. De ploegenvoorstelling van donderdag in Barcelona zette al meteen de toon voor dit jaar. Kosten noch moeite werden gespaard daar aan de voet van de majestueuze Sagrada Familia. De presentatie van het deelnemersveld werd een adembenemend spektakel in dienst van het Catalaanse toerisme waaronder Barcelona nu al zwicht. 

En toch, en toch… Wat mij blijft drijven om elk jaar weer mét de Tour de France moedwillig in ‘grote vakantie-modus’ te gaan en maanden op voorhand al alle bergritten in mijn agenda aan te stippen, weet ik niet zo goed. Enfin, ik weet het wel natuurlijk. Fascinatie is het, fascinatie voor de Tour, renners en landschappen is het waardoor ik ook dit jaar weer in  de komende drie weken aan allerhande schermen gekluisterd zal raken.  Fascinatie is het, zeker, maar wie weet, misschien is wel meliger dan dat, misschien is het gewoon, doodgewoon liefde voor een sport die mij na al die jaren blijft beroeren zonder dat ik nog naar pasklare antwoorden hoef te zoeken op de vraag waar die liefde in de vroege sixties ooit begonnen is. Er is nu eenmaal een soort betovering die je maar beter niet doorbreekt.

Op de foto:
Zestig jaar geleden (1966): Willy Planckaert (tot nader order de allerknapste coureur uit de wielergeschiedenis, en groene trui-winnaar in 1966) voelt aan de wonder benen van de toekomstige Tour-Grootmeester Eddy Merckx.

Ramses Debruyne naar de Tour!

Rollegem, zondag 28 juni 2026

Op de laatste zondag van juni, traditioneel de dag dat het Belgisch Kampioenschap Wielrennen verreden wordt, én ook de laatste zondag voor de Tour de France is het 's wat anders om in groep naar de koers te kijken. In het bescheiden Kortrijkse deeldorp Rollegem verzamelde zondag laatst de supportersclub van Ramses Debruyne, die in Rollegem woont. In de koele gemeentelijke feestzaal CC Rollegem keken we samen naar de rechtstreekse uitzending van het BK Wielrennen in Brasschaat. We waren van nabij getuige van een spannend kampioenschap waarin de sprinters het voor één keer hartsgrondig lieten afweten. 

Na een heel straffe koers wist Rune Herregodts - die een masterstudie geneeskunde on hold heeft staan - zijn laatste twee medevluchters te kloppen in de sprint. Wat een pech voor Jonas Rickaert en Fabio Van den Bossche die een "once in lifetime"-kans om kampioen van België te worden aan zich voorbij zagen gaan. 

Niet echt verrassend zondag was dat onze 'poulain' Ramses Debruyne zich op dit biljartvlakke parcours van Brasschaat zou wegcijferen voor zijn ploegmaats van Alpecin Premier Tech. Wel verrassend was én is, dat Ramses Debruyne deel uitmaakt van de Alpecin-tourploeg met Mathieu Van der Poel en Jasper Philipsen die komende zaterdag aan de start staat in Barcelona van de honderd en dertiende editie van de Tour de France.

Proficiat Ramses met jouw welverdiende selectie (heel terecht na die mooie Ronde van de Auvergne) en veel succes én geluk in jouw allereerste Tour de France!!! 

#RamsesDebruyne #FabioVanDenBossche #JonasRickaert #RuneHerregodts #Rollegem #BKWielrennen #BKBrasschaat

BK Brasschaat-de sprint

De vreugde van Rune

Ramses  naar de Tour!

Tour-selectie Alpecin 

De lichtfiets van Claus Van de Velde

De fiets als vehikel (12)
(En als lichtobject)

Ja hoor, 'de fiets als vehikel' en mijn liefde voor de fiets kan veel vormen aannemen... Getuige hiervan dit 'vehikel-label'...

Tijdens de voorstelling van Zwermkoorts het intrigerende nieuwe boek van Kristien Dieltiens bezocht ik op zaterdagvoormiddag 20/06/2026 op het mooie domein van het Vakantiehuis Hof Van den Bogaerde in Beernem ook de gelegenheidstentoonstelling "Kunst in 't Goed". In deze expo is werk opgenomen van een dertigtal Beernemse en niet-Beernemse kunstenaars, de één al bevlogener en verdienstelijker dan de andere. De tentoonstelling loopt nog tot en met donderdag 25/6/2026.

Mijn ontdekking zaterdag was vooral die schitterende lichtfiets van een lichtkunstenaar die ik niet eerder kende: Claus Van de Velde. 
De man blijkt artistiek gespecialiseerd te zijn in handgemaakte, unieke lampen en tafels. Het beeld van deze 'lichtfiets' blijft mij bij en ik neem hem dan ook met graagte op in mijn reeks "De fiets als vehikel".

Meer moois en lichtgevends van Claus Van de Velde is te vinden op zijn website 'Viervluug.be".

#demanenzijnfiets #devrouwenhaarfiets #defietsalsvehikel  #defietshemzelve #coeurdepirate #defietsalslichtobject

Label: De fiets als vehikel 

Meer info over de Expo 'Kunst in 't Goed'

Kromgebogen, als over een stuur

  

Wat een ontknoping gisteren tijdens de tijdrit van de Ronde van Zwitserland!!! De Eurosport-commentatoren Jeroen Vanbelleghem en Karsten Kroon hadden het voor ons nagekeken. Nooit eerder had Mathieu Van der Poel in zijn fantastische carrière een Individuele Tijdrit gewonnen. Gisteren zat het er nochtans lange tijd aan te komen. Mathieu zat al een hele tijd in de hot-seat en niemand, niemand die zijn tijd maar enigszins leek te kunnen bedreigen... Tot... Tot de Magische Sloveen over de aankomst kwam. Het tijdsverdict was onverbiddellijk: Tadej Pogaçar won de tijdrit van 23,7 km met ... 0,04 seconden voorsprong. Pogaçar haalde een gemiddelde van 53,392 km/u. Mathieu kwam aan... 53,391 km/u. Nooit gezien dit soort verschil. Zelfs Mathieu had het zelfs niet meer voor mogelijk geacht en toch gebeurde het. Vol ongeloof zat hij in de hot-seat, voorovergebogen als over een stuur. Hoe sneu voor hem. En hoe hard hadden we hem zijn aller- allereerste zege in een individuele tijdrit gegund. Volgende keer beter dan maar... Als die volgende keer er nog mag en kan komen: dan heel graag!

Erfgoedbewaarders die we zijn

Gisteren was ik graag present op de jaarlijkse editie van 'Puivelde Koerse'. Het weer was er niet naar maar dat lieten we niet aan ons hart komen. 
Man uit de streek, Hammenaar Gianluca Pollefliet domineerde zowat de hele wedstrijd en won dan ook verdiend de 59° editie van de GP Albertvrienden. Het was zijn eerste profzege, maar, wees gerust, het zal hier niet bij blijven!

Een verslagje staat op mijn blog en dat kun je nalezen via onderstaande 'Erfgoedbewaarders'-link:

https://paulrigolle.wordpress.com/2026/05/14/erfgoedbewaarders-die-we-zijn/

 

Dé kassei komt thuis!

Eindelijk komt ze thuis: dé Kassei van Roubaix mag mee naar Herentals!!!

 

 

 

De gelukwensen van Mathieu!!!

Een schitterend podium - Parijs-Roubaix anno 2026