Een grapje dat mag blijven bestaan

De vijfde rit in de Tour de France Femmes van gisteren droeg alle elementen in zich wat wielrennen zo boeiend maakt. 
In de lastige klimrit tussen Mâcon en Belleville-en-Beaujolais gingen verschillende favorieten voor de bijl. Zo staat het nu al vast dat Pauline Ferrand-Prévot haar overwinning van verleden jaar niet nog een keer zal overdoen. Op de steile flanken van de Mont Brouilly zakte ze ietwat onbetamelijk door het ijs. Ja dat kan hoor, door het ijs zakken terwijl men moet koersen bij een temperatuur van 35 graden. Ook Teamgenoten bij UAE Elisa Longo Borghini en Paula Blasi waarvan men vooraf dacht dat ze zouden meestrijden voor het kopmanschap met die andere UAE-renster Dominika Wlodarczyk (die nog wel redelijk stand hield) verloren  terrein. Idem dito voor Anna Van der Breggen, Kim Lecourt-Pienaar, Maeva Squiban en andere Cédrine Kerbaol's. 

Demi Vollering toonde zich gisteren de strafste van een fameus drietal waarvan het er naar uitziet dat het ook deze drie zullen zijn die zondag in Nice op het tourpodium zullen staan. Vollering won de rit maar ze kreeg  geletruidrager Marlen Reusser en Kasia Niewiadoma wel niet uit haar slipstream. Dat belooft alvast voor de rit naar de Mont Ventoux van komende vrijdag. Het vrouwenwielrennen is nog nooit zo boeiend geweest.

Ik had gisteren wel wat te doen met de sympathieke Poolse Niewiadoma. Kasia heeft immers totaal geen sprint, nooit gehad, maar glipte er op 350 meter van de meet slim vandoor. Vollering en Reusser keken even naar elkaar. Evenwel net niet lang genoeg om Niewiadoma de zege te laten pakken. De Poolse werd nog op de meet geremonteerd. Derde van drie. Het grapje dat als Kasia alleen tegen zichzelf zou mogen sprinten ze dan ook nog tweede zou worden mag dus blijven bestaan. 

Col de la Croix de fer

Croix de fer
Tournotities 2026#16

Ik kan jullie vandaag, nu de Col de la Croix de Fer op weg naar Alpe d'Huez in het parcours van Rit 20 in de Tour de France steekt, moeilijk mijn gelijknamige gedicht onthouden nietwaar... 😀🚴😀
Het gedicht staat in "Het Omber en het Oker", mijn dichtbundel die verleden jaar bij Uitgeverij P werd gepubliceerd.
Het is ook opgenomen in de Wielergedichten-site.
Zie hiervoor de link:

Via dit Rigolle-label kun je alle wielergedichten van mij die op  de Wielergedichtensite nalezen. Het blijft een plezier om op de site van dichter-wielerfan Miel Vanstreels te mogen figureren!

Facebook-bericht: Croix de fer 

Croix de fer

En zo gebeurt het dat je op een dag
een man geworden bent die op een fiets
een berg bedwingt. De Col de la Croix-de-Fer 
is de naam. Water stroomt de helling af,
sneeuw glimt in de verte in de zon.

Het landschap beneemt de adem, slijpt zich
in de ogen vast, benevelt je als de gedachte
in een droom. Herauten als Ignolin en Camellini
zijn ons voorgegaan. Coppi en Bartali, ook zij
reden ooit de Barrage de Maison voorbij.

Stuur, asfalt, spieren, oog. Alles afgestemd!
De weg die klimt sloopt wat je voor het laatst
had opgespaard. Het leven hier heeft aan zichzelf
genoeg. Een intens geluk is het om voor eeuwig
en een dag in dit decor een figurant te mogen zijn.


© Paul Rigolle

 

© foto Florian Pépellin - voor Wikipedia France

Ingekaderd door Alexander Vanderbeke

De doortocht van de winnaar

 

De doortocht van de winnaar

Tournotities 2026#15

Verbeelding! Ook in het reflecteren op de Tour de France zijn veel mensen bereid om hun verbeelding tomeloos op het gebeuren los te laten. De een ziet overal spoken en stelt – in naam van de kritische basishouding in het leven - alles in vraag. Ook de mooiste dingen. Een ander kijkt en geniet en is bereid om zich nog af en toe kinderlijk te laten verwonderen zonder in elke beweging iets verdachts te zien. Het is een keuze van benaderen die afhankelijk is van de aard en de ingesteldheid van het beestje. Zoals José De Cauwer zich onlangs nog liet ontvallen: ‘Er zullen altijd wel mensen zijn die als iets er wit uitziet zullen zeggen dat het zwart is’.

Laat het mij zo stellen dat wat mij betreft de Tour de France altijd weer een fameus opgevoerd theaterstukje blijkt. Uitgevoerd over Berg en Dal op locaties die je op zijn minst adembenemend kunt vinden. Met intense vreugdetaferelen maar ook met heel veel tragiek. Winst en verlies, fortuin en onkans, ziekte en inzinkingen behoren dagelijks tot de mogelijkheden. Favorieten als Jonas Vingegaard en Florian Lipowitz die uit de bocht gaan en afgevoerd moeten worden. Met kabinetsstukjes als die van karaktermensen en eeuwige strijders als  Mads Pedersen en Ritchie Carapaz en triomfen als die van Pogacar en vooral – want ja we zijn en blijven Belgen hé – Remco Evenepoel. Het mag dan ook geen wonder heten dat zoveel kunstenaars en schrijvers in het verleden en ook op vandaag nog worden geïnspireerd door een spektakel dat nooit helemaal te doorgronden valt. De act is de boodschap! En wat je ziet is vaak helemaal niet wat je ziet... Schrijvers als Ernest Hemingway, Roland Barthes ("Tour de France as Epic") en bijvoorbeeld Jean Cocteau raakten mateloos in de ban en lieten zich met graagte inspireren door de koers.

In een wat ouder fotoboek over de sport vond ik onlangs bijgaand schilderij van ene Berthe Coulon. ‘De doortocht van de winnaar’ heet het en het is een schilderij dat 'minstens duizenden ogen' laat meekijken op de aankomst van een wielrenner. Het schilderij doet qua stijl wat ‘naief’ aan… 

Wie Berthe Coulon is of was, ik had geen idee. Ik heb het moeten opzoeken. Ik las o.a. dat ze pas toen ze al zeventig was op een autodidactische manier begon met schilderen. Wat de ietwat naief of ‘art brut’ aandoende stijl kan verklaren. Eigenlijk was Berthe Coulon (°Brussel 1897 – Jette 1979) een begaafde pianiste maar ze trad uit een diepe podiumangst vrijwel nooit in het openbaar op. Wonderlijk toch. : “Une centaine d'oeuvres au souffle altier, minutieusement composées, mettent en évidence certaines obsessions: la foule, la solitude, les caprices amers de la vie, les dérisions de la mort, le dernier voyage”.

‘De doortocht van de winnaar’ (olie op doek, 143 x 119 cm) dateert uit 1973 en maakt deel uit van de verzameling van … Eddy Merckx. “ Het kost dus weinig moeite om in de figuur die hier door minstens tienduizend ogen wordt aangestaard de grootste aller tijden te herkennen.

(PR)

Berthe Coulon in het Museum Art Brut in Lausanne

Berthe Coulon retrouvée

Tour 2026: Rit 19 - Gap - Alpe d'Huez (127,9 km)(3500 hoogtemeters)

Reken maar dat op Alpe d’Huez het peloton (of wat daar na 3500 hoogtemeters van zal overblijven) ook vandaag door minstens 10000 ogen zal worden aangestaard.

Facebook-bericht: De doortocht van de winnaar

Foto via ArtBrut.ch