Eigenlijk is het best wel grappig hoe dat Grote Gebaar van Wout van Aert op de
sociale en andere media voor blijvende "beroering" zorgt. Gisteren ‘schonk’ Wout
de overwinning aan zijn ploegmaat Christophe Laporte waarmee hij in hondenweer de
laatste 50 kilometer van Gent-Wevelgem een ongeziene Trofeo Baracchi reed.
Het
bewijst eens te meer - voor zover dat nog moest bewezen worden - dat we met Wout van Aert een fantastisch talent hebben dat met sprankelende
bravoure kunde aan persoonlijkheid paart.
Zijn gul gebaar van gisteren wordt – grappig is het eigenlijk wel - vandaag op
zéér veel gemengde gevoelens onthaald. De een, met Tom Boonen op kop, vindt het
iets dat sportief gezien niet kan en iets waarvan hij nog spijt zal krijgen. De
ander apprecieert in Wout de nieuwe ongeziene look van het hedendaagse
wielrennen. Na zijn spurtoverwinning vrijdag laatst tegen die andere
fantastische hedendaagse wielerpersoonlijkheden Mathieu Van der Poel en Tadej
Pogacar liet hij zich in een niet eens zo zwak moment van opwelling na de aankomst “Ik moet
juist niets” ontvallen, daarmee een kleine maar niettemin parmantige sneer
uitdelend aan al die criticasters en zelfverklaarde analisten langs de kant van
de weg en achter de microfoon die vinden dat hij nog ‘steeds niet voldoende
monumenten’ heeft gewonnen.
Dat is waar natuurlijk. De feiten zijn er, maar
ach, so what. Wout heeft nu al een schitterend geslaagde carrière die
hem, nog géén 29, nu al in de eeuwige wielerranking in de top 200 aller tijden brengt en,
wees maar zeker, er komt als hij van ongelukken gespaard blijft, nog van alles wat bij.
Enfin plots is er in onze wielercontreien
weer zoveel animo dat ‘the morning after’ van elke klassieker een polariserend
kijkstuk maakt dat plots in staat lijkt om alle oorlog en andere ellende even
te doen vergeten. En nou moe, voor ons absoluut géén probleem. Wout moet inderdaad
helemaal niets, hij beslist souverein en outstanding wat hij wil, en wij, wij mogen er met groeiend plezier
naar kijken. Dat doen we en dat blijven we doen, zelfs als hij zondag in De
Ronde misschien het hoofd moet buigen voor die andere frisse wielerknaap die Tadej
Pogacar heet. Want daarna, ach daarna, komt ook nog Parijs-Roubaix...