It ain’t over till the fat lady sings

Foto met dank aan een aantal vormen van AI

Tournotities 2026/9

Rustdag op maandag! Jour de Repos... De Tour is negen ritten ver en wat we gezien hebben, hebben we gezien. Wat je na afloop van Rit 2 over de Côte du Château de Montjuïc in Barcelona (waarin Tadej Pogacar de zege gunde aan zijn jonge Mexicaanse ploegmaat Isaac Del Toro)  nog eventueel als ‘overmoed’ kon zien is alweer een gedateerd gevoel. 

Overmoed is er niet bij bij de Sloveense alleenheerser. Ik denk, samen met zovelen onder ons, dat we eerder moeten spreken van overmacht en dominantie. Of van fysiek en mentaal overwicht. En in dat geval, wanneer een renner zelfs in de loden hitte van een Europese hittegolf zo duidelijk de anderen blijft domineren komen al snel de kwatongen los. Nieuw is het niet. Er zou wat loos zijn bij Pogi-boy, enzoverder enzovoort, en het spektakel zou er doodsaai door worden... 

Goh, wat zitten er toch veel ‘weirdo’s’ bij de koersliefhebbers. Sommigen haken af en zijn nauwelijks nog geïnteresseerd in de koers van zodra iemand er iet of wat bovenuit steekt. Maar afhaken omdat er één iemand beter is dan de andere, dat is iets wat ik in de sport, eerlijk gezegd, niet zo goed begrijp. Roxanne Knetemann poneerde ergens in een podcast dat Pogacar in de eerste week van de Tour de doodsteek heeft gegeven aan het hedendaagse wielrennen. Nou moe. Wat een onzin uit de mond van een intelligente dame zoals zij er een is… Al zal haar oprisping wel wat genuanceerder zijn dan dat en gretig geïnterpreteerd zijn door wie er zich van wilde bedienen... 

Net zoals Michel Wuyts destijds weten we als geen ander dat een inzinking zomaar op de loer kan liggen. Dat je in elke afdaling uit de bocht kunt gaan. Fietsen in de Tour en overal elders in de wereld is immers levensgevaarlijk geworden. Vol piëteit denk ik aan namen als Fabio Casartelli, Andrej Kivilev, Bjorg Lambrecht, Wouter Weylandt, Antoine Demoitié, Gino Mäder, Muriel Furrer en helaas ook nog zoveel meer anderen die er niet meer zijn. Vol afschuw zag ik in de voorbije week de vreselijke val terug van Urška Žigart, de vriendin van Pogacar, in de Ronde van Zwitserland. Haar ploegleidster Jolien D’Hoore krijgt het beeld nog altijd niet uit haar hoofd. 

Dus aan al die Weirdo’s en Verwende Nesten met een al te grote supportersmond zou ik zeggen: toon ’s wat meer respect voor iedereen, winnaar of verliezer, dominant of niet, die in deze Tour zijn job tot een goed einde wil brengen. Want weet je nog wat onze ouwe vriend Michel Wuyts altijd zei? Eén van zijn meest aangehaalde quotes, die hij weliswaar van een ander had, blijft: “It ain't over till the fat lady sings”. Volgens zij die het kunnen weten refereert het veelgebruikte sportcitaat naar Brünnhilde uit Der Ring des Nibelungen. 

Laat ons dus maar hopen dat straks iedereen in die opera vol pracht en praal die de Tour de France nog altijd is veilig thuisraakt voor de ultieme finale op zondag 26 juli e.k. op de Champs Elysées.  


Tour 2026: Rustdag op maandag 13/7/2026

Facebook-bericht: 'It ain't over till the fat lady sings'

Overmoed

Hét gebaar van de eerste dagen.

Een UAE-feestje in Barcelona!

Tournotities 2026/3

Gisteren gunde Tadej Pogacar op de hellende aankomst van de Côte du Stade Olympique van de tweede tourrit van 2026 met een breed en gul gebaar de zege aan zijn jonge ploegmaat en misschien wel zijn gedoodverfde troonopvolger Isaac Del Toro. Pogi zal aan zijn mogelijke troonpretendent die zich steeds zeer nederig blijft opstellen en gisteren doodblij was met het prachtige geschenk dat hem via zijn kopman in handen viel, een fantastische ploegmaat hebben. Wees daar maar 110 procent zeker van. 

Toch mag het ons hier erg benieuwen of die 'gunfactor' van Pogacar niet ooit tot overmoed zal leiden. Misschien zelfs nog in deze Tour. Benieuwd naar het vervolg.

Tour 2026: Rit 2:  Taragona-Barcelona (168,5 km)

Facebook-bericht Overmoed

Kromgebogen, als over een stuur

  

Wat een ontknoping gisteren tijdens de tijdrit van de Ronde van Zwitserland!!! De Eurosport-commentatoren Jeroen Vanbelleghem en Karsten Kroon hadden het voor ons nagekeken. Nooit eerder had Mathieu Van der Poel in zijn fantastische carrière een Individuele Tijdrit gewonnen. Gisteren zat het er nochtans lange tijd aan te komen. Mathieu zat al een hele tijd in de hot-seat en niemand, niemand die zijn tijd maar enigszins leek te kunnen bedreigen... Tot... Tot de Magische Sloveen over de aankomst kwam. Het tijdsverdict was onverbiddellijk: Tadej Pogaçar won de tijdrit van 23,7 km met ... 0,04 seconden voorsprong. Pogaçar haalde een gemiddelde van 53,392 km/u. Mathieu kwam aan... 53,391 km/u. Nooit gezien dit soort verschil. Zelfs Mathieu had het zelfs niet meer voor mogelijk geacht en toch gebeurde het. Vol ongeloof zat hij in de hot-seat, voorovergebogen als over een stuur. Hoe sneu voor hem. En hoe hard hadden we hem zijn aller- allereerste zege in een individuele tijdrit gegund. Volgende keer beter dan maar... Als die volgende keer er nog mag en kan komen: dan heel graag!

Het volk zal juichen!

Over het WK Wielrennen in Rwanda



Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik – ja, het blijft met mijn ‘Hart van Bitossi’ al decennialang sterker dan mezelf - een wielerfan van het eerste uur ben… Maar of ik deze week lang en intens ga kijken naar de uitzendingen van het WK in Rwanda is dit keer wel zeer de vraag. Het WK in Rwanda is geheel en al terecht felomstreden. Felomstreden ja, want wie organiseert er nu een WK dat er enkel voor dient om het autoritaire uitzicht van een land een wat soepeler aanblik te geven terwijl kritische journalisten (als Stijn Vercruysse) stante pede de toegang tot het land worden geweigerd. Daarbij moet je bij de bonzen van de Uci, de internationale wielerunie, zijn. Die zwichten ook al decennialang voor extra-sportieve redenen en belangen die niets met het wielrennen te maken hebben. 

Wie wat meer wil weten over Rwanda en het WK leze overigens gerust het sterke artikel van journaliste Ann Van Den Broek in de Weekend-Morgen van gisteren onder de wel heel erg stichtende én onthullende titel  “Rwanda is het Israël van Afrika”.

Ik geef wel toe: helemaal in het begin van dit jaar overwoog ik zelfs heel even om ’s – de gelegenheid diende zich immers aan - via het WK in Rwanda voor één keer het Afrikaanse continent te bezoeken. Maar toen kwamen er de verhalen, en veel meer nog, over de rol van het Rwandese regime in Oost-Congo, en dan weet je het wel… Natuurlijk zal het vanaf vandaag uitbundig feest zijn in en rond Kigali maar of ik zelf vandaag ga kijken hoe Remco Evenepoel zijn derde wereldtitel tijdrijden op rij binnenhaalt? Misschien, heel even. Niet langer dan een glimp. En dan zal het al zeker niet zijn op het eens zo vertrouwde sportnet van de VRT. Sinds die schabouwelijke, onkritische en vaak onvolwassen commentaar bij de Vuelta laatst van het olijke duo Schotte en De Cauwer ben ik een Eurosportkijker geworden. Niettemin Remco, ga er maar voor vandaag! Al zul je, vrees ik, zoals altijd aan onze Grote Vriend Tadej wel een kwaaie klant hebben… Maar het volk van Rwanda en Kigali zal voor jou juichen! En voor jou niet alleen!

© Paul Rigolle

Facebook-bericht van 21/9/2025

Stijn Vercruysse mag Rwanda niet binnen
We zijn dikke vette hyocrieten
Ann Van den Broeck over Rwanda en het Wk in de Morgen - Rwanda is het Israël van Afrika

#wkrwanda #wkwielrennen #remcoevenepoel #tadejpogacar #wkITT ##stijnvercruysse #hansvandeweghe #nadiansayi

Pogi telt nu al af!

Hoe zwaar dat topwielrennen tegenwoordig is moet je maar 's vragen aan de allerbeste renner van het moment...  

Onze Sloveense wielervriend Tadej Pogacar - die nota bene op 21 september e.k. pas 27 wordt - verklaarde in elk geval onlangs zomaar langs zijn neus weg dat hij de dagen tot aan zijn wielerpensioen al aan het aftellen is!!! "Als zo'n man al begint af te tellen... dan schrik je toch wel even..."

Zie dit bericht van gisteren 10 augustus 2025 op Sportwereld.be.

Tadej!

De nobele werken van Tadej!

Instagram-Link-Grintamagazine

La Vuelta! #Editie74 van 2019

Vandaag begint aan de Costa Blanca de 74° editie van de Vuelta. In Torrevieja staat als voorgerechtje een dertien kilometerlange team-tijdrit op het programma. Het belooft, na die schitterende Tour, een niet onaardige Ronde van Spanje te worden. Ook al ontbreken met ondermeer Froome, Carapaz, Simon Yates en Tom Dumoulin een koninklijk kransje aan kandidaat-winnaars. Van de 21 ritten eindigen er dit jaar niet minder dan acht met een aankomst bergop! De meest geciteerde naam als mogelijke eindoverwinnaar die hier ten huize Bitossi rondwaart is die van Miguel Angel Lopez. Als challenger par excellence geldt evenwel de Sloveense schansspringer Primosz Roglic.

Maar eigenlijk gaan we voor die andere en zoveel jongere Sloveen, de man die ooit samen met Remco E. in opeenvolgende edities van de Tour een bedreiging moet gaan vormen voor Egan Bernal, nl. Tadej Pogacar. Of Fabio Aru nu al volledig in zijn dienst zal moeten rijden is een zaak waar we hier nauwelijks aan twijfelen. De allermeest gemiste man dit jaar zal uiteraard, we geraken maar niet over zijn verlies heen, Bjorg Lambrecht zijn, die hier ongetwijfeld zijn eerste grote ronde had uitgereden.

Andere namen die we dit jaar vanwege particuliere overwegingen op ons Vuelta-briefje geven zijn die van Quentin Jauregui, Dylan Teuns, Victor De La Parte, James Knox, Amanuel Ghebreigzabhier, Esteban Chaves, Willie Smit en Philippe Gilbert. Benieuwd ook of Mictchell Docker nog altijd die royale snor op heeft... De Vuelta begint pas echt vandaag maar dankzij het nieuwe uitstekende nummer van Bahamontes​ zijn we hier al sinds dagen in de juiste Spaanse stemming terechtgekomen. Veel lees- én kijkgenot! #vuelta2019 #vueltaaespana #vuelta19 @lavuelta #writingforBjorg