Kromgebogen, als over een stuur

  

Wat een ontknoping gisteren tijdens de tijdrit van de Ronde van Zwitserland!!! De Eurosport-commentatoren Jeroen Vanbelleghem en Karsten Kroon hadden het voor ons nagekeken. Nooit eerder had Mathieu Van der Poel in zijn fantastische carrière een Individuele Tijdrit gewonnen. Gisteren zat het er nochtans lange tijd aan te komen. Mathieu zat al een hele tijd in de hot-seat en niemand, niemand die zijn tijd maar enigszins leek te kunnen bedreigen... Tot... Tot de Magische Sloveen over de aankomst kwam. Het tijdsverdict was onverbiddellijk: Tadej Pogaçar won de tijdrit van 23,7 km met ... 0,04 seconden voorsprong. Pogaçar haalde een gemiddelde van 53,392 km/u. Mathieu kwam aan... 53,391 km/u. Nooit gezien dit soort verschil. Zelfs Mathieu had het zelfs niet meer voor mogelijk geacht en toch gebeurde het. Vol ongeloof zat hij in de hot-seat, voorovergebogen als over een stuur. Hoe sneu voor hem. En hoe hard hadden we hem zijn aller- allereerste zege in een individuele tijdrit gegund. Volgende keer beter dan maar... Als die volgende keer er nog mag en kan komen: dan heel graag!

Flabbergasted

Gisteren – de fatale dag voor het oplaaien van een nieuwe (wereld)oorlog met als slagveld dit keer Iran - is – een fait divers daarbij vergeleken - bij ons in Gent ook het nieuwe wielerwegseizoen van start gegaan. De Omloop Het Nieuwsblad werd alweer gedomineerd door ene Mathieu Van der Poel. Outstanding heten we zoiets in het Engels. Of misschien past nog beter het adjectief flabbergasted bij de zoveelste bijna onwereldse prestatie van de ranke en intelligente Nederlander. Florian Vermeersch was de andere uitblinker van de dag. Ik mag graag denken dat dat ook een (heel klein) beetje te danken was aan het noodgedwongen forfait wegens griep van Wout van Aert. Maar dat is, weet en vrees ik, een vrij loze gedachte. 

Whisfull thinking wellicht. Ik denk niet dat Wout ooit nog helemaal zal kunnen wedijveren met het Grote Klassieke Koningskoppel van het huidige tijdperk van de wielersport Tadej Pogacar en Mathieu Van der Poel. Al mag ik hopen van wel. Nee... Als er écht iemand in de buurt kan, en zal komen dan is het wel een Franse Jongeling van 19 jaar… Paul Seixas is de naam… Hoe die gisteren de Faun Ardèche Classic naar zijn hand wist te zetten, hoho, ook dat was pas kunst!!! Wordt vervolgd. 

Ps (1). Komende zaterdag zien we Paul Seixas, Tadej Pogacar én o.a. Wout van Aert aan het werk in de ‘Strade Bianche’!!! Dat wordt een kleine clash…
Ps (2). Gisteren, vol piëteit, iemand met onderstaand kartonnetje tussen Gent en Ninove langs de weg zien staan. "Bjorg Lambrecht for ever"... Het breekt je hart! Bijna zeven jaar later… Nog altijd… Bjorg For Ever…

(P.R.)

#wielerjaar2026 #PaulSeixas #MathieuVanderPoel #WoutvanAert #KanttekeningenbijhetWielerjaar2026 #writingforBjorg #BjorgForever

Eénenvijftig jaar later!!!

Keeping the legacy alive!!!

Iconisch: "Poupou en Matje".

(Zo 6/7/2025: Mathieu van der Poel wint in Boulogne-sur-mer de tweede tourrit van 2025 en neemt de gele trui over van Jasper Philipsen)

Bron foto: Instagram-pagina AlpecinDeceuninck en andere...

Sometimes, it’s just meant to be. 51 years after Raymond Poulidor’s last @letourdefrance stage victory, his grandson @mathieuvanderpoel claimed his second ever TDF stage win today. Keeping the legacy alive!

De jongen met de blauwe Canyon

Of Giacomo Nizzolo behalve zijn handtekening ooit een letter op papier zet kunnen we van hieruit niet beoordelen. Zijn naam heeft niettemin

meer iets van een Italiaans dichter dan van een wielrenner die zonet in Bretagne ietwat verrassend Europees kampioen geworden is. Al ligt dat eerder aan die voornaam van hem dan aan zijn familienaam. Giacomo is immers ook de voornaam van ene Giacomo Leopardi, een klassiek Italiaans dichter uit de eerste helft van de negentiende eeuw. In Recanati, een charmant stadje in Le Marche, de Italiaanse Marken, bezocht ik ooit met veel genoegen Casa Leopardi dat zijn fantastische bibliotheek huisvest.

Maar vandaag ging de eer dus volledig naar die andere Giacomo, Nizzolo, die in dit korte rare wielerseizoen aan zijn beste seizoen ooit toe is. Zondag laatst werd hij al Italiaans kampioen en in Milaan-San Remo sprintte hij, weliswaar ver achter Wouter van Aert, naar de vijfde plaats. Een échte klassieker zien we de eenendertigjarige Milanees niet (meer) winnen. Nizzolo, wat ligt die naam mooi in de mond, is én blijft gewoon een steengoed renner die, zo vrezen wij, zijn hele carrière tevreden zal moeten zijn met overwinningen in Italiaanse en andere semi-klassiekers. Iemand uit het rijtje waarin ook verdienstelijke mannen als Sacha Modolo, Fabio Felline, Andrea Vendrame, Davide Cimolai, en andere Kristian Sbaragli thuishoren. 

Wie ongetwijfeld wél, en eerder vroeg dan laat, een echte klassieker aan zijn scalp zal hangen is Mathieu Van der Poel. Ook vandaag had "de jongen met de blauwe canyon" mits wat beter geplaatst en niet twee keer vol in de remmen, met lengten voorsprong kunnen winnen. Moéten winnen. De Europese sterren lagen voor hem als het ware voor het grijpen. Onderweg was Mathieu al zowat de enige geweest die in Plouay op de Côte du Lozet voor wat beroering en afscheiding kon zorgen. Zondag laatst al zat elke hongerige wielerliefhebber met grote ogen te kijken naar het Kunststukje dat Matje tijdens het Nederlands Kampioenschap op het canvas van de Col du Vam neerpenseelde. Mathieu is na een wat mindere start nu wel helemaal op dreef. Jammer dat hij de Tour niet rijdt maar we zien hem later dit jaar ahTCb ('als het Tante Corona belieft') nog minstens één keer helemaal bovenaan op het podium van een klassieker staan. De Greg's, de Oliver's en de Wout-jes hoeven allang niet meer gewaarschuwd te worden. Ze weten al héél lang waar ze met 'die jongen met zijn blauwe canyon' aan toe zijn!

Extern:
Touretappe: Nizzolo sprint naar Europese titel
Verslag EK bij Sporza
Giacomo Nizzolo bij PCS
Col du Vam bij Grinta
Wikipedia-pagina Giacomo Leopardi
Edward Hoornaert over L'Infinito van Leopardi
Recanati in Le Marche en het huis van Leopardi

Vanuit het totale ongerijmde

Zelden zo’n spannende ontknoping van een wielerwedstrijd meegemaakt als die van gisteren in de Gold Race. Een scenario met een plot als dit wordt maar zelden geschreven in Wielerland. Het ziet er naar uit dat deze editie

van de Gold Race zal worden bijgezet in de Galerij van de tien meest iconische koersen ooit.
Julian Alaphillippe en Jacob Fuglsang leken in Berg en Terblijt, na wat voorafging, zeker van de twee hoogste podiumplaatsen en Julian Alaphilippe zou na de schitterende zege van Philippe Gilbert in Parijs-Roubaix een nieuwe glinsterende parel aan de voorjaarskroon van Deceuninck-Quick Step toevoegen. Zoveel was voor iedereen zeker. Tot plots vanuit de achtergrond eerst Michal Kwiatkowski en daarna nog een elitegroepje met onder meer Mathieu van der Poel, Valentin Madouas (!), Bjorg Lambrecht (!!!), Bauke Mollema, Maximilian Schachmann (!) en Romain Bardet terugkwam. Als vanuit het niets en het totale ongerijmde!

De leiders werden letterlijk op de nek gevallen in de ultieme 600 meter. Het was de alweer verbluffende Mathieu van der Poel die het groepje tot op de hielen van de koplopers bracht en het daarna nog ‘s met bravoure afmaakte in de sprint. Ongezien. Du jamais vu. Mathieu is na zeges in de Brabantse Pijl en de Amstel dezer dagen in Nederland en verre omstreken gewoon ‘Dieu’…

De nieuwe VDB zal duizend keer beter zijn dan de vorige!

De magie van 'Matje' Van der Poel

Niks, maar dan ook niks, is nog gewoon bij "Matje" van der Poel... Un sacré numéro... Dit doet (een beetje) denken aan de magie van een jagend peloton op ene VDB in de Scheldeprijs van 1996... #GPDenain #vanderpoelforchampion #cyclingforthefuture https://t.co/JVbgkfdlDo

— Het hart van Bitossi (@HetHartisHier) 25 maart 2019