Posts tonen met het label Philippe Gilbert. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Philippe Gilbert. Alle posts tonen

woensdag, juli 05, 2023

Vive le vélo met Philippe Gilbert én Olivier Laurent

 

De ene aflevering is - afhankelijk van de gasten - natuurlijk de andere niet maar als je't mij vraagt waren dat gisteren wél degelijk schitterende gesprekken in Vive Le Vélo. Daarbij was het voorwaar een voorrecht om ook nog 's een schitterende 'entertainer' en imitator als Laurent Olivier te ontdekken die ik voordien niet of nauwelijks kende! En zou het voor een uitstekende aflevering toeval zijn dat ook Philippe Gilbert en Bram Tankink in het programma zaten? (Nee, mijn beste vrienden, dat denk ik warempel niet!)


#Vivelevelo #philippegilbert #olivierlaurent #bramtankink #gilbertadept #tour2023 #tdf2023

Facebook-bericht


dinsdag, april 07, 2020

Bijenkorf

Er kan nog steeds niet op de weg gekoerst worden en het ziet er niet naar uit dat dat heel snel zal veranderen. Voor velen onder ons is dit een gedachte waarmee het niet makkelijk leven is... Maar wachtend op betere en 'ongebreidelde' tijden is het altijd goed om 's stil te staan bij al die mooie wieleranekdotes die in de bijenkorf van een peloton verzameld zitten.

Ook Philippe Gilbert​ kijkt af en toe achterom en doet dat altijd op zijn eigen orignele manier. In zijn dream-team - hij mocht daarvoor uit zijn lange carrière slechts zeven ploegmaats kiezen - zit verrassend genoeg ook Bradley Wiggins. Ze reden ooit, als jonge debuterende profs, in 2002 en 2003 samen bij FDJeux.com. Over "Mister Bakkebaard" (annex rock-ster) heeft Gilbert overigens nog een mooie anekdote in petto... Voorts zitten met Wiggins ook nog André Greipel, Cadel Evans, Jelle Vanendert, Iljo Keisse, Mario Aerts en Christophe Detilloux in de masterploeg van Gilbert. Allemaal, en een voor een voortreffelijke lieden!

Extern:
Philippe Gilbert's cycling dream team (Bericht Cyclingnews.com)
De droomploeg van Philippe Gilbert (Nieuwsblad-bericht)







zaterdag, februari 29, 2020

Een jongeman van zevenendertig

Laat ik, bij het begin van het nieuwe Belgische wegseizoen, maar 's
een erg subjectieve uitspraak doen en zeggen dat de 'Grootste Flandrien van zijn generatie... een Waal is!'. Dat ik daarmee niet eens zo ver naast de waarheid zit, bewijst ook het nieuwe Titanennummer#6 dat helemaal aan Philippe Gilbert is gewijd.
Natuurlijk ben ik zelf ook altijd al een 'Gilbert-adept' van het eerste uur geweest, maar staat dat enige objectiviteit in de weg? Neen toch, dacht ik zo. In het Titanennummer ("Magazine over de Reuzen van onze tijd") staat een fors en openhartig interview met de Waalse Flandrien numéro uno van Frederik Backelandt die ook voor de eindredactie van dit zesde nummer tekende. Voorts zijn er sterke bijdragen, behalve van Frederik Backelandt, ook van Steven Verniers ('Op de koffie in Philippe-ville ') en Raf Liekens ('Het wonderjaar' en 'Orgelpunt'). De foto's zijn van Roel Meertens, Marco Mertens, Michaël Salens en David Stockman.  Het geheel is een mooie en voortreffelijke hommage aan een persoonlijkheid die met Ardeense hardheid een monumentale wielercarrière heeft uitgebouwd en toch altijd voor iedereen "Phil" is gebleven.

Ik stel voor dat we met zijn allen nog drie jaar lang intens genieten van de coureur die Philippe Gilbert heet. Hij heeft nog altijd grote honger en kent qua goesting nauwelijks zijn gelijke. Réken maar dat 'het eeuwige Heilige Vuur' bij deze jongeman van 37 nog lang niet is uitgeblust.

Er hoeft, wat ons betreft, in de komende drie jaar niet eens zoveel meer bij te komen!

#GilbertAdept #Titanenwerk #dekoersisvaniedereen #writingforBjorg #PhilippeGilbert

Vandaag overal en op alle zenders: De Omloop Het Nieuwsblad
Meer Titanenwerk op: www.titanen.be
Thuissite Philippe Gilbert

















zaterdag, november 23, 2019

Alfawolf

"De rol van Gilbert in het team was niet te onderschatten volgens Holm. Met onder meer jong geweld als Remco Evenepoel, Fabio Jakobsen en James Knox ging de rol van Gilbert veel verder dan enkel wedstrijden winnen. Een leidersfiguur als Gilbert zal dus zeker gemist worden bij Deceuninck-Quick Step. Hij was de alfawolf... "

Brian Holm bij Sporza, Vr 22/11/2019.




donderdag, augustus 22, 2019

Een beeld dat voor altijd stil mag blijven staan!



Het is sinds enkele dagen officieel. Philippe Gilbert keert terug naar het Lotto-team, waar hij in de periode 2009-2011 zijn allergrootste successen vierde. Deze overstap voelt zowaar aan als thuiskomen. Gilbert, die zo goed als onverslijtbaar lijkt, ondertekende een contract voor niet minder dan drie seizoenen. Dit betekent dat hij, als alles goed gaat, renner blijft tot zijn veertigste. Er zijn er niet veel die het hem hebben voorgedaan, tenzij men Joop Zoetemelk, Raymond Poulidor, Stijn Devolder of Alejandro Valverde mag heten die renner bleven of zullen blijven tot hun eenenveertigste... Ondertussen is Philippe Gilbert al in de eeuwige 'overall' ranglijsten van Cycling Ranking opgeklommen naar de... dertigste plaats. In het slotakkoord van zijn laatste jaren kan hij zelfs nog in de buurt komen van de onvolprezen naamgever van deze wielerblog - de man met het 'moeilijke' hart - Franco Bitossi die op zijn achtendertigste zijn Gis-Gelati-fiets aan de kant zette en nu, vier decennia later, nog altijd op plaats 23 prijkt.

De ervaring van een man als Gilbert kan de Lotto-Soudal-ploeg enkel ten goede komen. Met de jaren is Philippe, tot spijt van wie er anders over mag denken, een ware teamplayer geworden. Het mag dan ook niet verbazen dat hij over de nieuwe stap in zijn carrière de navolgende woorden liet noteren: "Ik wil de ploeg proberen naar een hoger niveau te tillen, door zelf te presteren, maar ook door de andere renners beter te maken. Het doet me evenzeer plezier als zij zich belangrijk kunnen tonen of kunnen winnen". Terloops maken we hier met veel piëteit de bedenking hoeveel 'de oude Gilbert' op zijn leeftijd nog had kunnen betekenen voor een jonge Ardennees in wording als Bjorg Lambrecht.

Al in de Amstel Gold Race van dit jaar met die onverbeterlijke Van der Poel-apotheose, reden ze op de Limburgse hellingen al geregeld in elkaars buurt. Onderstaande foto, al is het dan slechts een 'still' van het televisiescherm, is er dan ook een die ik blijvend wil koesteren. Twee van onze "all time favorites" voor altijd in één en hetzelfde beeld gevat!
Het is een beeld dat, wat mij betreft, bij wijze van troost voor altijd stil mag blijven staan.

#writeforbjorg #PhilippeGilbert #Bjorgfanforever

Update op Do 5/9/2019:
Philippe Gilbert won vandaag de 12° Etappe in de Vuelta met aankomst in Bilbao. Hij viel aan op het laatste klimmetje van 2,2 kilometer à 12,2 % en hield mooi stand in de afdaling. Voor de start van de rit zei Lotto-Soudal-ploegleider Mario Aerts dat dit een van de Vuelta-ritten was die Bjorg Lambrecht op het lijf was geschreven. Helaas zullen we nooit weten of Bjorg samen met Philippe Gilbert naar de aankomst was gereden.







vrijdag, juli 05, 2019

Zevenendertig

Philippe Gilbert wordt 37 vandaag. Proficiat aan de jonge Welp!

Philippe Gilbert anno 2002
Philippe Gilbert anno 2019



zondag, maart 17, 2019

Van Foligno naar Fossombrone. Van Nice naar de Col de Turini.

Er zijn van die dagen die uiteindelijk zonder dat je het had verwacht uitgroeien tot memorabele wielerdagen. Gisteren, zaterdag 16/3/2019, was er zo een. Twee spectaculaire finales, die in de Tirreno naar Fossombrone en die in Parijs Nice met aankomst op de Col de Turini rolden zich kamerbreed en vol ingehouden spanning over het televisiescherm uit.

In Italië was de absolute held Alexej Lutsenko. Met nog wat meer ongeluk dan hij al had, was de Kazakse kampioen net zo goed de algehele schlemiel van de dag kunnen worden. Twee keer viel hij, werd bijgehaald op 700 meter van de finish en klopte drie man die uit de achtergrond waren teruggekeerd (Adam Yates, Primoz Roglic en Jacob Fuglsang) toch nog fijntjes in de sprint. Van een apotheose gesproken.

In Parijs-Nice pakte Philippe Gilbert dank zij een vroege vlucht met een ruime 
kopgroep van 39 man, ei zo na in zijn ouwe dag nog de leiderstrui in ‘de koers naar de zon’. Maar het mocht niet zijn. Egan Bernal snelde in wat overbleef  van het peloton weg naar de top van de Col de Turini toen bleek dat zijn ‘kopman’ bij Sky Michal Kwiatkovski wat al te magertjes uitviel in de klim en onherroepelijk uit de wielen moest. Het is niet de eerste keer dat dit de eergierige Pool overkomt. Enkel Nairo Quintana kon nog gelijke tred houden met het nieuwe internationale wonder van de wielersport dat Bernal heet. Na afloop kreeg de jonge Colombiaan (hij is een klein half jaartje ouder dan onze Bjorg Lambrecht die twee jaar geleden in de Tour de Savoie Mont Blanc en ook in de Tour de l'Avenir nog zowat gelijke tred kon houden met Bernal) de gele leiderstrui uit handen van de grootste ever, Eddy Merckx…

Kan het symbolischer voor de nabije toekomst van de koers? Ik dacht het niet! En wie weet maakten we gisteren in een soort "afwisseling van de macht"-gegeven niet een zeldzaam scharniermoment of zeg ik beter 'ijkpunt' van de geschiedenis van het moderne wielrennen mee...

(Notitie van zondag 17 maart 2019)


zondag, september 23, 2018

Onpeilbaar

Waar was jij op die vervloekte hete dinsdag 24 juli 2018? Ik herinner mij dat ik op weg was richting Brugge, en vooraf even halt zou houden in de Bib van
Beernem, toen nog tijdens de verbouwing in een pop-up-fase. Ik parkeerde mijn auto in de Bloemendalestraat. Het was bloedheet buiten zoals zowat die hele zomer van 2018. De laatste mussen hapten naar adem. En plots was er op de radio die stem van Carl Berteele, de man, de radiocommentator die er vanop de motor in slaagt om heel regelmatig Jan Wauters te doen vergeten. En dat wil wat zeggen. Zinderend, bibberend in volle zomer, in het ongewisse verkerend… Die dodelijke onzekerheid die plots in die vertrouwde stem ging doorklinken: Philippe Gilbert was, alleen op kop in de zestiende rit van de Tour, even daarvoor in een radeloos ogenblik van onoplettendheid, in de afdaling van de Portet d’Aspet over een muurtje gedoken. Onpeilbaar de dieperik in... De tijd stond ettelijke minuten stil. Het drama van drieëntwintig jaar eerder waarbij Fabio Casartelli in de Tour van 1995 het leven liet, ook al in de afdaling van de Portet d’Aspet, werd wel héél érg tastbaar. En toen, minuten later kwam dan toch de bevrijdende mededeling van Carl. Philippe Gilbert kroop vanuit de afgrond naar boven, herstelde zich van de schrik, stak zijn duim op en reed met de moed der wanhoop naar het eindpunt van zijn dramatische rit in Bagnères de Luchon…

Daar stelde men bij de onfortuinlijke Quick-Stepper een breuk van de knieschijf vast… Maar Philippe Gilbert is altijd al een harde Ardennees geweest. Enkele dagen later begon hij alweer aan de weg terug te werken. Een mens zou zich bij een coureur in zijn nadagen afvragen waartoe en waarom. Niet zo bij Philippe Gilbert…

En kijk, welgeteld 61 dagen later komt Philippe Gilbert, na een dappere en harde revalidatie, opnieuw aan de start van een wielerwedstrijd. In het Noorden van Frankrijk staat vandaag de Grand Prix d'Isbergues - Pas de Calais op het programma. Philippe Gilbert draagt rugnummer 11! Raar volkje die coureurs! Straf en onpeilbaar karakter die Philippe Gilbert! Maar dat heb je nu eenmaal met kampioenen!

Update:
En als 'klap op de Vuurpijl' wint Philippe Gilbert bij zijn rentrée doodleuk de GP d'Isbergues! Wat een comeback!



vrijdag, maart 16, 2018

Al honderd keer

“Ik ben misschien al honderd keer de Poggio opgereden. Die helling ligt dicht bij Monaco, waar ik woon. Op training heb ik Milaan-Sanremo al veel gewonnen (lacht). Dan rijd ik er mijn vrienden af en denk ik: ‘Ik ga winnen, ik ga winnen!’ Alleen aankomen op de Via Roma, dat is de ultieme droom.”

Philippe Gilbert blijft een man naar ons hart! Zelden een blad voor de mond nemend en op late leeftijd nog altijd even blij als een kind dat ie op een fiets mag zitten! Na zestien jaar (16!) bestaan als wielerprof nog even gretig als toen ie in 2002 zijn debuut maakte... #striveforfive... Hier geloven wij er alvast in!


woensdag, november 08, 2017

De Flandriens - The morning after

Gisteren werden in Oostende niet minder dan acht 'Flandrien'-trofeeën uitgereikt. Verrassingen vielen daarbij na 'dit jaar van de Belgen' niet echt te noteren. Greg Van Avermaet won al voor de zesde keer (!), zij het wel heel nipt voor de onverwoestbare Philippe Gilbert. Andere laureaten die we hadden
Tegen een Flandrien zeg je geen nee!
verwacht: Sanne Cant, Christopher Froome, Mathieu Van der Poel, Julien Vermote... Ook bij de jongeren weinig dat niet te voorspellen viel. Bjorg Lambrecht kreeg de trofee al voor de tweede opeenvolgende maal bij de beloften. Al kreeg hij dit jaar wel stevige concurrentie van, ook al een nieuw godenkind, eerstejaarsbelofte Jasper Philipsen. Tweemaal de beloftenflandrien winnen, weinigen hebben dat de kleine Knesselarenaar voorgedaan. We kijken hier, en wij niet alleen, al heel erg uit naar zijn wel erg vroege profdebuut. Bij de nieuwelingen ging de eer naar Milan Fretin. De beste junior was dan weer Loran Cassaert uit Ardooie. Hij haalde het voor de andere genomineerden Ilan Van Wilder en Thibaut Ponsaerts. De grootste verrassing in die categorie was misschien nog wel het feit dat ene Remco Evenepoel die in het voorjaar van 2017 zijn voetbalcarriëre on hold plaatste om ... coureur te worden, vooraf niet was genomineerd. De talentvolle Evenepoel die meteen voor het WK in Bergen werd geselecteerd maar daar tegen massa's pech aanliep, liet in die enkele maanden dat hij pas coureur is, zijn meer dan gewone aanleg zien... Een bijzonder mooi verhaal, toch, dat voor Remco vroeg of laat misschien wel een "Flandrien-vervolg" krijgt...

Aanleiding voor ons om hier vandaag 's een oud knipsel uit de archieven op te duiken: "Vader Patrick Evenepoel liet op 23/5/1992 zijn eerste profzege noteren". Op de eerste van zoonlief is het nog even wachten... Hoewel... Afspraak binnen twee-drie jaar?

#RemcoEvenepoel #Flandrien #GalavandeFlandrien #wielerarchieven


Nieuwsblad-Sportwereld - Ma 25/5/1992