donderdag, juni 04, 2020

Dag Jan! Een decennium later.

Vandaag is het alweer tien jaar geleden dat radioreporter en legende Jan Wauters overleed. En wat heb ik Jan, “onze legendarische man op de motor”, in dat voorbije decennium een flink aantal keren gemist. In een heel mooi recent interview in Humo herinnert zoon Benno – zelf journalist en in zijn jeugd een zeer getalenteerd wielrenner – zijn vader als “de man die al zijn Latijn in zijn Nederlands had gestoken”.

Ontmoeting met Jan Wauters-Tour de France-Huy-9/7/1995




















In de rubriek ‘Wat is er van de sport” maakte Jan Wauters jarenlang kritische kanttekeningen bij de sport, die hij wel ‘s de belangrijkste bijzaak van het leven noemde. Maar netzogoed kon hij zich op het randje van het dweperige bewegen. Eigen aan de sportman in hart en nieren die hij altijd – ook als kritisch journalist – is gebleven. Met zijn voormalige spitsbroer Herman de Coninck maakte hij voor Humo talloze interviews die lang nadat ze geschreven waren bleven nazinderen.

Zelf mocht ik Jan Wauters een aantal keren persoonlijk ontmoeten. Het waren telkens gedenkwaardige ontmoetingen die ik mij moeiteloos en levendig herinner. Na het verschijnen van mijn dichtbundel “De Hel van het Noorden” (geen toevallige titel natuurlijk) kreeg ik een mooie brief van hem. Het A4-tje van toen is een kleinood geworden dat ik blijf koesteren zoals je enkel in het mailtijdperk een brief kunt koesteren.

Hoewel Jan Wauters een aantal boeken schreef bleef hij zichzelf ‘ten eeuwigen dage’ zien (én horen) als een man van de Radio. Het gesproken woord was hem meer dan wat anders lief. En terecht want wie luisterde hoorde in de beste momenten van zijn stem bergriviertjes in heldere stroompjes naar beneden klateren. Andere keren klonk er trommelvuur in de verte...

Ik kan het, als ik dat maar wil, elk moment opnieuw horen. Fabulerend, vloeiend, authentiek… Met al het radiofonisch talent dat hem gegeven was. Alles samenballend in, alles neerleggend, fijngeborsteld of ruw schetsend met die fabuleuze stem van hem!

Extern:
(Humo-Interview 26/5/2020)

Peter Mangelschots in gesprek met Benno Wauters. (Sportmagazine/Knack 22/12/2010 - Bijgewerkt 10/4/2020)

Bij de foto: Ontmoeting met Jan Wauters. (Huy, 9/7/1995)

woensdag, juni 03, 2020

Zullen we ze even laten rinkelen vandaag!

Vandaag is het Wereldfietsdag van de Verenigde Naties. Of wat internationaler klinkend: “World Bicycle Day”. Er zijn immers – zoals de Verenigde Naties terecht met recht en reden stelt – talloze redenen te verzinnen waarom het goed is om vandaag, maar ook alle andere dagen, het bestaan van de fiets te vieren. “Why to celebrate the bike”.

En waarom ’s voor de gelegenheid geen ouwe verroeste fietskraker uit het verleden oprakelen? “Bicycle Race” van Queen is daarvoor uitstekend geschikt. Perfect passend in Alle Oortjes. Freddie Mercury en Co zetten met deze song, voor wie écht ’s goed naar het nummer luistert, een fameus kunststukje in het zadel. Bij elke beluistering registreer je wel iets, een snufje, een rinkelklankje of een biepje, dat je niet eerder hoorde. Wat een feest van een “Bicyle Race” dit!

Mercury schreef de song in de zomer van 1978 toen de Tour voorbij Montreux trok waar hij met zijn trawanten van Queen op dat ogenblik de plaat “Jazz” aan het opnemen was. 
De 65 fietsende naakte dames die later de videoclip gingen bevolken die bij het nummer hoorde werden naderhand jammerlijk ‘onherkenbaar’ gemaakt.

Laat ze maar rinkelen vandaag, die bellen! Maar nog veel beter
is het om gewoon 's wat te gaan fietsen, vandaag.





Dat Mercury er ook als tekstschrijver al in 1978 wat van kon bewijst
alleen al dit uittreksel uit de song:

You say coke, I say 'caine
You say John, I say Wayne
Hot dog, I say cool it man
I don't wanna be the President of America

You say smile, I say cheese
Cartier, I say please
Income tax, I say Jesus
I don't wanna be a candidate
For Vietnam or Watergate
'Cause all I want to do is

Bicycle, bicycle, bicycle
I want to ride my bicycle, bicycle (c'mon), bicycle
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like



What do you want to do ?
New mail

zondag, mei 31, 2020

Roger Decock is niet meer

Roger Decock is vanmorgenvroeg, op Pinksterzondag, op 93-jarige leeftijd in zijn huis in Aarsele, overleden. Er zijn wel duizend manieren waarop wij Roger, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen van 1952, zullen herinneren. En evenveel mogelijkheden om hem te blijven gedenken. "Ten eeuwigen dage".

We hadden zelf het genoegen om hem van nabij te leren kennen. Aimabele man. Schitterend leven! RIP Roger.

"Sommige mensen zijn minder dood dan de anderen..."

Roger Decock wint de Scheldeprijs - 1954


















Overlijdensbericht op Sporza
Frederik Backelandt herdenkt 'Cockske' bij Grinta


zaterdag, mei 30, 2020

Merkteken - I.M. Gustaaf Desmet

Via een aantal berichten op Facebook vernemen we vanmorgen het overlijden
'Kauwgomplaatje'
van oud-wielrenner Gustaaf “Staf” Desmet (°15/5/1935). De geboren Mariakerke-naar die overleed in Oostakker was begin van de jaren zestig een van de allersnelste sprinters uit het (kermiskoers-)peloton. Zo won hij in 1964 de 4-daagse van Duinkerke en het Kampioenschap van Vlaanderen en in 1966 Kuurne-Brussel-Kuurne. In het allergrootste internationale werk kon Staf zijn intrinsieke basissnelheid evenwel niet ten volle aanwenden. Verder dan een derde plaats in Parijs-Roubaix van 1966, vijfde plaatsen in Parijs-Brussel en Parijs-Tours en twee achtste plaatsen in de Ronde van Vlaanderen kwam hij niet. In 1956 had hij vooraf wel op een veelbelovende manier de Ronde van Vlaanderen voor Beloften gewonnen.

Gustaaf lag ons persoonlijk nauw aan het hart omdat hij in mijn geboortedorp tekende voor een van dé Merktekens in ons eigen wielersupportersbestaan. In de editie 49 van Koolskamp-Koers op 17 september 1964 – een van de eerste wielerwedsdtrijden die wij live mochten en konden meemaken – hield hij in een pelotonsprint verrassend knap de gedoodverfde favoriet Rik van Looy achter zich. Zo zagen we het als jonge jongen met eigen ogen gebeuren dat elke koers én ook elke sprint moet gereden worden. Een glasheldere illustratie van het gegeven waar we al snel achter kwamen: dat wielrennen lang géén exacte wetenschap is waarvan de uitkomst, hoewel voorspelbaar, af en toe heel veel onvoorspelbare elementen bevat. We zijn er Gustaaf Desmet nog altijd dankbaar voor.

RIP Staf Desmet.
Veel sterkte aan familie en vrienden
!


Extern:
Overview carrière Gustaaf Desmet op Procyclingsstats

Koolskamp Koers - 1964


Boek Koolskamp Koers - Patrick Cornillie - Jan David


Jacques Sys - Top 1000 Belgische Wielrenners



woensdag, mei 13, 2020

Geen Puivelde-Koerse vandaag! :(

Het facebook-bericht van de dag:

Paul Rigolle voelt zich hoopvol met Norbert de Beule en 5 anderen.
13 mei om 15:25 ·


Wat mis ik vandaag onder meer dit dichterlijk gezelschap op onze jaarlijkse afspraak op 'Puivelde Koerse':
Frank Pollet, Norbert de Beule en Karel Declercq.
En daarbij zeker ook niet te vergeten: Patrick Cornillie, Bert Bevers, Moniek Vermeulen, Beatrix Venken en ons aller Fleur De Meyer!!!

Graag volgend jaar opnieuw! En geheel en al Coronavrij! Mét échte renners én onvervalste dichters en cabaretiers. En nog veel meer mooi volk! Mag het?

#PuiveldeKoerse #KoersinCoronatijden #koersloosheid





vrijdag, april 24, 2020

Een jaar geleden - Waalse Pijl 2019















Vandaag precies een jaar geleden reisde ik met de supportersbus van Bjorg Lambrecht naar de Muur van Hoei voor de aankomst van de Waalse Pijl.

Het blijft een bijzonder mooie herinnering die helaas voor altijd een donker randje heeft meegekregen. Bjorg eindigde er immers als jong klimtalent op een fantastische vierde plaats. Waarmee hij met het afgeven van dit knappe visitekaartje meteen bewees dat hij deze wielerklassieker minstens een keer in zijn pas begonnen loopbaan zou winnen.

Het heeft vanwege de bekende dramatische omstandigheden, later in dat vermaledijde jaar, niet mogen zijn!

#forever143 #writingforbjorg #bjorglambrecht


Nummer 143

dinsdag, april 07, 2020

Bijenkorf

Er kan nog steeds niet op de weg gekoerst worden en het ziet er niet naar uit dat dat heel snel zal veranderen. Voor velen onder ons is dit een gedachte waarmee het niet makkelijk leven is... Maar wachtend op betere en 'ongebreidelde' tijden is het altijd goed om 's stil te staan bij al die mooie wieleranekdotes die in de bijenkorf van een peloton verzameld zitten.

Ook Philippe Gilbert​ kijkt af en toe achterom en doet dat altijd op zijn eigen orignele manier. In zijn dream-team - hij mocht daarvoor uit zijn lange carrière slechts zeven ploegmaats kiezen - zit verrassend genoeg ook Bradley Wiggins. Ze reden ooit, als jonge debuterende profs, in 2002 en 2003 samen bij FDJeux.com. Over "Mister Bakkebaard" (annex rock-ster) heeft Gilbert overigens nog een mooie anekdote in petto... Voorts zitten met Wiggins ook nog André Greipel, Cadel Evans, Jelle Vanendert, Iljo Keisse, Mario Aerts en Christophe Detilloux in de masterploeg van Gilbert. Allemaal, en een voor een voortreffelijke lieden!

Extern:
Philippe Gilbert's cycling dream team (Bericht Cyclingnews.com)
De droomploeg van Philippe Gilbert (Nieuwsblad-bericht)







donderdag, maart 19, 2020

De dag van Sint-Jozef

Vandaag 19 maart, "de dag van Sint-Jozef" is de dag waarop eertijds zonder uitzondering Milaan - San Remo werd verreden. Vandaar ook de vroegere naam die de koers lang met zich meedroeg: de Sint-Jozefsklassieker.

Dit jaar is er - hoe vreemd is dat! - vanwege de bekende Corona-verwikkelingen evenwel geen sprake dat er maar ergens in de wereld kan worden gekoerst. Laat staan in Italië dat in Europa nog het zwaarst van al door het vermaledijde virus getroffen lijkt...

Milaan-San Remo is niet meteen mijn lievelingsklassieker. Dat liet ik vijftien jaar geleden al duidelijk verstaan in een weinig flatterend blogbericht. ("Aardbeienprinses"). Toch zou ik er dit jaar veel voor over hebben om, al was het maar even, naar de Italiaanse drafkoers te kunnen kijken...

Buiten wordt het stilaan lente. "La Primavera" wordt wakker, maar bij wie binnen moet blijven gaat vandaag alles aan het broeien... Ook Marec weet waarom!

#laprimavera #milaansanremo #SintJozefsklassieker #hetklassiekewerk






woensdag, maart 04, 2020

zaterdag, februari 29, 2020

Een jongeman van zevenendertig

Laat ik, bij het begin van het nieuwe Belgische wegseizoen, maar 's
een erg subjectieve uitspraak doen en zeggen dat de 'Grootste Flandrien van zijn generatie... een Waal is!'. Dat ik daarmee niet eens zo ver naast de waarheid zit, bewijst ook het nieuwe Titanennummer#6 dat helemaal aan Philippe Gilbert is gewijd.
Natuurlijk ben ik zelf ook altijd al een 'Gilbert-adept' van het eerste uur geweest, maar staat dat enige objectiviteit in de weg? Neen toch, dacht ik zo. In het Titanennummer ("Magazine over de Reuzen van onze tijd") staat een fors en openhartig interview met de Waalse Flandrien numéro uno van Frederik Backelandt die ook voor de eindredactie van dit zesde nummer tekende. Voorts zijn er sterke bijdragen, behalve van Frederik Backelandt, ook van Steven Verniers ('Op de koffie in Philippe-ville ') en Raf Liekens ('Het wonderjaar' en 'Orgelpunt'). De foto's zijn van Roel Meertens, Marco Mertens, Michaël Salens en David Stockman.  Het geheel is een mooie en voortreffelijke hommage aan een persoonlijkheid die met Ardeense hardheid een monumentale wielercarrière heeft uitgebouwd en toch altijd voor iedereen "Phil" is gebleven.

Ik stel voor dat we met zijn allen nog drie jaar lang intens genieten van de coureur die Philippe Gilbert heet. Hij heeft nog altijd grote honger en kent qua goesting nauwelijks zijn gelijke. Réken maar dat 'het eeuwige Heilige Vuur' bij deze jongeman van 37 nog lang niet is uitgeblust.

Er hoeft, wat ons betreft, in de komende drie jaar niet eens zoveel meer bij te komen!

#GilbertAdept #Titanenwerk #dekoersisvaniedereen #writingforBjorg #PhilippeGilbert

Vandaag overal en op alle zenders: De Omloop Het Nieuwsblad
Meer Titanenwerk op: www.titanen.be
Thuissite Philippe Gilbert

















vrijdag, februari 28, 2020

Ik had een droom - Bjorg forever

Bjorg forever! Het boek is op komst. Uiteraard hebben we hier al ingetekend!

Nummer 143 voor altijd.

Zevenenvijftig jaar later

Ooit kocht mijn vader zijn allereerste televisie in functie van... de koers. 
Weliswaar na fors en aanhoudend gezaag en gezeur van zijn zoontjes die toen al op de een of andere manier door de wielermicrobe - ook een soort virus maar dan toch eerder goedaardig - besmet geraakt waren...

De uitzending van de 'Omloop Het Volk' anno het gezegende jaar 1963 was de eerste wielerkoers die we in zwart-wit te zien kregen op televisie. Mét de onvergetelijke Fred De Bruyne als commentator. Indringende Momenten in de tijd die je niet zomaar vergeet. René Van Meenen (89 ondertussen en zeer kras nog zoals uit bijgaande video blijkt) won toen die editie van de Omloop Het Volk. Het ook al onvergetelijke gifgroen van die Wiel's Groene Leeuw-trui van toen waarin ie reed ontdekten we pas later.

Hopelijk komen we morgen, 57 jaar later allemaal gezond en wel, én vooral Corona-vrij in Gent aan de start. Als je ziet wat de UAE-tour met de (terechte) stopzetting vanwege het wereldwijde Corona-virus overkomt, dan begint een mens toch stilaan zijn hart vast te houden...

Morgen op alle zenders: de Omloop Het Nieuwsblad
De Omloop Het Nieuwsblad bij Touretappe

#OmloopHetNieuwsblad #Dekoersisvaniedereen

René Van Meenen
"kauwgomprentje"

















zaterdag, februari 22, 2020

De koers is van iedereen!


"De koers is van ons", het klinkt nog steeds fel gezwollen. De koers is van iedereen, quoi? Ook van de Colombianen, de Ecuadorianen, de Slovenen... Van de Spanjaarden, de Nederlanders, de Fransen... Van de Noren en de Guatemalteken. Van de Eritreeërs en noem maar alle landen op waar ze ook nog ietofwat met de fiets kunnen rijden. Toch kan ik af en toe het Nieuwsblad-Sportwereld niet missen. En al zeker niet vandaag!

#dekoersisvaniedereen #dekoersisvanons #sportwereld #Wiel2020 #writingforBjorg



dinsdag, februari 18, 2020

Au bout de la route

Vijf jaar geleden overleed Claude Criquielion

Vandaag 18 februari 2020 is het alweer vijf jaar geleden dat oud-wereldkampioen  Claude Criquielion (°11/01/1957) volkomen onverwacht overleed aan de gevolgen van een CVA. Een hersenbloeding rukte hem - totaal kansloos - brutaal en bruusk weg uit het vertrouwde midden dat hem lief was.
Foto-© Paul Rigolle
Claudy, zoals we de aimabele inwoner van Deux-Acren, een kleine deelgemeente van Lessines van net over de taalgrens, mochten noemen, won in zijn wielercarriëre ondermeer de Brabantse Pijl (1982), de Classica San Sebastian (1983), de Ronde van Romandië (1986), de Ronde van Vlaanderen (1987) en tweemaal de Waalse Pijl (1985 en 1989). Als één van de laatste grote Belgische ronderenners eindigde hij tussen 1979 en 1990 vijf keer in de toptien van de Tour de France. Zijn allergrootste overwinning behaalde hij op de hellende en iconische omloop van Montjuic nabij Barcelona. Daar werd hij in 1984, zo goed als vanuit het niets - de positie van waaruit hij bij voorkeur opereerde - zowaar wereldkampioen. Maar nog sprekender in het geheugen blijft Criquielion voortleven als de onfortuinlijke anti-held van het WK 1988 in Ronse. Zegezeker op weg naar een tweede wereldtitel werd hij daar in de laatste hectometers door de Canadees Steve Bauer onderuit gereden. Bauer werd gedeclasseerd en Maurizio Fondriest, die in het tumult als eerste over de streep was gekomen, was wereldkampioen. Claude Criquielion stapte achteraf, terecht zwaar verbolgen, naar de rechter. Die zag uiteindelijk geen uitkomst en enkele jaren later werd de zaak geseponeerd, zeer tot blijvend ongenoegen van de morele winnaar van Ronse die hij voor altijd zou blijven.

Claude Criquielion was een man die hield van de schaduw. Té aimabel eigenlijk om de politicus te zijn die hij later als schepen voor de MR in Lessines werd. In de periode 1989-1990 had ik zelf het grote
Paul Rigolle en Claude Criquielion
Voorstelling 'Op de helling' - 1990
genoegen om de mens Claude Criquielion van heel nabij te leren kennen. In het boek Op de helling tekende ik in 1990 in opdracht van Uitgeverij Grafikon (geassisteerd door Eric de Falleur die instond voor de simultane Franstalige versie) zijn wielerherinneringen op. Het was een inspirerende en dankbare opdracht. Bij talloze gelegenheden sprak ik de man. Maar heel zelden kreeg Claudy daarbij een onvertogen woord over de lippen; hij die in die dertien jaar dat hij profwielrenner was, wel een en ander had meegemaakt. Op winterstage met de Lotto-ploeg in Combloux interviewde ik mensen en zelfs aan de vooravond van de Omloop Het Volk (zoals de Omloop Het Nieuwsblad toen nog heette) stond Claudy ons zonder dralen te woord. Die bereidwilligheid en dienstbaarheid tekenden hem ten voeten uit. Als renner en als mens.

Een week na zijn overlijden, namen we op woensdag 25 februari 2015 in Deux-Acren afscheid van de grote simpele seigneur die hij was geweest. Het dorp - eigenlijk altijd ook al wat gelegen "au bout de la route" - was meer nog dan gewoonlijk ingenomen door algehele somberheid. Omdat ik 's morgens heel vroeg vertrokken was had ik net nog een plaatsje bemachtigd in de kleine kerk. Ik zat naast Luc De Keyser, een oud-ploegmakker van bij de amateurs. Hij had Criq mee 'Vlaams met haar op' geleerd, vertelde hij... Samen zaten wij met zoveel anderen sprakeloos te zijn. Getroffen door het vroege onheil dat Claudy getroffen had.

"Tu pars pour la dernière étape, bien trop vite, bien trop tôt. Mais au bout de la route, nous nous retrouverons", staat er op zijn afscheidsprentje. Misschien is dit wel waar want een coureur als Claudy Criquielion - dé Waalse Flandrien par excellence - blijft voor eeuwig en een dag in alle wielerharten staan.

Velomediane Claude Criquielion
Claude Criquielion - Wikipedia-pagina
Op de helling - info op de wielerboekensite


Afscheidsprentje Claudy Criquielion - Foto-© Paul Rigolle



Deux-Acren, 25/2/2015 -Foto-© Paul Rigolle



Deux-Acren, 25/2/2015 - Foto-© Paul Rigolle








Cover - Op de helling

































































































Op de helling - info op de wielerboekensite







maandag, februari 17, 2020

Music of the small guy (2)

Enkele dagen geleden had ik het hier met een grote dosis sympathie over
Sergio Andres Higuita. Telkens wanneer ik in het nabije verleden iets over deze kleine Colombiaan (°1997) vernam, moest ik onwillekeurig weer aan onze
diepbetreurde Knesselaarse klimhoop Bjorg Lambrecht denken.  "Zelfde geboortejaar, zelfde 'gabariet', zelfde glimlach en (hopelijk) zelfde 'mindset'" schreef ik hier verleden week.

In het jaar 2016, beiden nauwelijks negentien, eindigden ze al 's heel dicht bij elkaar in de zware Ronde van Aosta voor beloften waar wel vaker de betere klimmers en rondetalenten ontdekt worden.

In de Ronde van Polen van verleden jaar waarin we - gebroken door het lot - noodgedwongen afscheid moesten nemen van Bjorg eindigde Sergio vierde. Dat was ongeveer de plaats die Bjorg in die ronde vooraf, én geheel volgens zijn eigen aard stilzwijgend, voor zichzelf voor ogen had. Het heeft niet mogen zijn! Diepe treurnis is nog steeds ons deel. In Knesselare en in de hele wereld.

Nadat Sergio Higuita eind verleden jaar een rit won in zijn eerste Vuelta en in het WK U23 in Harrogate vierde werd, net in het zog van Thomas Pidcock, ging Sergio begin dit jaar gewoon door op het elan waarmee hij verleden jaar geëindigd was. Al heel vroeg in het nieuwe seizoen, begin februari, werd hij zowaar Kampioen van Colombia. Egan Bernal, Daniel Martinez, Nairo Quintana en Esteban Chaves waren de verliezers van dienst! Wat een namen! En wat een Colombiaanse hoogconjunctuur in het internationale wielrennen!  En gisteren stak Higuita - duidelijk in vroege topvorm - na afloop van de koninginnenrit van de Colombia Tour (2.1) de eindzege in de ronde van zijn land op zak.  Een nieuwe ster staat - helder en klaar - aan het Colombiaans wielerfirmament.

Voorts ziet er naar uit dat Sergio Higuita ook een van die zeldzame Colombiaanse talenten is die in de toekomst mogelijk ook kan meedoen voor winst in de Ardennenklassiekers. Een aankomst als die van de Waalse Pijl moet hem, zo denken we hier, als gegoten zitten. Afspraak op 22/4/2020 in Hoei! We zijn nu al benieuwd!

@HiguitSergio @SergioAndresHiguitaGarcia @tourofColombia #SergioHiguita
 #writingforbjorg #bjorgforever























zaterdag, februari 15, 2020

Music of the small guy (1)

Mooi toch... Al in Rit4 van een ronde in je eigen land al meteen Julian Alaphilippe en je landgenoot, de gedoodverfde favoriet, Egon Bernal achter je houden... Dat is wat Sergio Andres Higuita gisteren deed in de Colombia Tour! Hier zijn we ook zeer benieuwd wat deze jongejongen kan doen in de slotrit van morgen naar de Alto del Verjón. Go Sergio! En o ja, terloops gezegd, bij deze open ik een nieuwe hashtag waarvan ik verwacht dat ie de komende jaren menig twitter-bericht en ander Instagram-bericht zal kleuren: #MusicOfTheSmallGuy

Go #SergioHiguita
#MusicOfTheSmallGuy
#writingforBjorg

Bericht op Wielerflits.be
Tour Colombia-op Procyclingsstats
Sergio Higuita op Instagram
Sergio Higuita - Fiche Procyclingsstats

Websites:
twitter.com/TourColombiaUCI
tourcolombiauci.com




dinsdag, februari 11, 2020

Go Sergio!




Vandaag begint in Tunja de Ronde van Colombia of de 'Oro Y Paz". Er staat schoon volk aan de start. Bernal, Martinez, Lopez, Alaphilippe, Carapaz, Uran, Chavez, Atapuma... Noem maar op. Maar hier kijken we graag en vooral uit naar Sergio Higuita, zowat de Colombiaanse versie van... Bjorg Lambrecht Bjorg Lambrecht Official​.

"Zelfde geboortejaar, zelfde 'gabariet', zelfde glimlach en (hopelijk) zelfde 'mindset'"... Go Sergio!

@HiguitSergio @SergioAndresHiguitaGarcia @tourofColombia #SergioHiguita #writingforbjorg #bjorgforever

Voorbeschouwing bij Wielerflits.be
Ronde van Colombia bij Touretappe
Tour of Colombia bij Procyclingstats





maandag, februari 03, 2020

Velo 2020 is er!

Het wielerseizoen 2020 mag dan al een tijdje Remco-gewijs met veel voorspoed begonnen zijn, pas echt begint het als ook het onvolprezen wielerjaarboek Velo2020 verschenen is. Dé jaarlijkse bron aan wielerinfo! En ook dit jaar bestaat Velo2020 zoals al een aantal jaar gangbaar uit twee delen, Velo en Velo Bis.

Meer info op de Veloguide.eu-site.






vrijdag, januari 03, 2020

We're all Frankies

Enkele notities bij de expo 'VDB Forever'

Op oudejaarsdag bezocht ik in ‘Koers’, het Roeselaarse wielermuseum, de ‘VDB Forever’-expo. Een fijne manier was dat om het jaar in volle én kunstzinnige
wielerglorie af te sluiten. Hoewel de expositie al liep vanaf half oktober was een bezoekje er om uiteenlopende redenen nog niet eerder van gekomen. Het alsnog bezoeken van expo’s die op hun allerlaatste benen lopen wordt zo stilaan een lichte afwijking bij deze jongen. Op dinsdag 31 december 2019 bleek het museum in Roeselare zo goed als verlaten. De meeste kunst- en wielervrienden hadden met oudejaar blijkbaar wel wat anders aan het hoofd dan dat ze nog ijlings een tentoonstelling, laat staan een wielerexpo, wilden meepikken. De verwachtingen bij deze VDB-forever-expo waren wat mij betreft vrij hoog gespannen. Het gebeurt niet elke dag dat een mens twee van zijn grote liefdes ‘Kunst en Koers’ bij elkaar gebracht ziet. Bovendien blijft een emblematische wielerfiguur zoals Frank Vdb er - een beetje tegen heug en meug – altijd een is geweest, mensen voor eeuwig en een dag inspireren. Ooit was ik godbetert zelf een van de allerlaatste Vdb-forever-believers en het was dan ook met een flinke dosis piëteit dat ik in Roeselare de ‘Zaal der Wereldkampioenen’ betrad.

Niet minder dan 34 kunstenaars - voor elk levensjaar van VDB een - geven in deze gelegenheidstentoonstelling – het is immers alweer tien jaar geleden dat Frank Vandenbroucke in duistere omstandigheden het leven liet in Senegal - vorm aan hun affiniteit met én liefde voor de doemfiguur die VDB aan het eind van zijn leven was geworden. Het zijn niet de minsten. In Roeselare is er ondermeer werk te zien van diverse gerenommeerde artiesten als Fred Bervoets, Karl Meersman, Frow Steeman, Johan Tahon, Hans Vandekerckhove, Giovanni Winne, Ever Meulen, Jan Van Imschoot, Jan De Cock en andere Herr Seele’s. Het moet evenwel gezegd dat de tentoonstelling nogal wat werk van ongelijk niveau bevat.
Yves Velter-via zijn Homesite
"Putting raindrops back
in to the clouds"
Ook bij artiesten blijkt – net als bij hun spitsbroeders, de koersende stervelingen - niet elke dag per definitie een begenadigde dag te zijn. Toch zijn het de bijdragen van Randall Casaer (‘Icarus & de kasseien’), Jan Bucquoy ('VDB met slip'), Matthieu Ronsse ('We're all Frankies') en met stip die van Yves Velter (‘Putting raindrops back in to the clouds’) die deze sentimental journey meer dan de moeite maken. Het werk van Yves Velter is het levende en levendige bewijs dat de beste kunstenaars zich in hun beste momenten ver van de letterlijkheid weten te houden. Wie dat net als ik wil vaststellen moet zich evenwel nu wel erg gaan haasten.
Komende zaterdag 4/1/2020 gaat deze tijdelijke tentoonstelling onherroepelijk dicht. Het volgende VDB-decennium wacht ons al op, want, zijn we dat niet allemaal een beetje, in meer of mindere mate en op onze hoogsteigen manier: 'Frankie-boys'?

We reiken in onze dromen naar de sterren maar rijden op de tonen van 'Frankie Teardrop' van Suicide over bitumineuze voegen in ordinaire betonwegen de ziel uit ons lijf.

We're all Frankies!


Extern:
VDB Forever, de expo. Koers, Roeselare nog tot 5/1/2020
VDB Forever, Stijn Vanderhaeghe, Uitgeverij Lannoo, 240 pagina's

In het boek, samengesteld door journalist-schrijver Stijn Vanderhaeghe, brengen 34 kunstenaars en 34 auteurs op caleidoscopische manier hulde aan een coureur die met zijn eigen unieke onsterfelijke stijl door alle facetten van het leven fietste.