We herinneren ons nog levendig het erg emotionele "Cycling is so cruel"-betoog van Matej Mohoric na afloop van zijn winst in de 19° Rit van de Tour van 2023.
Gisteren was er opnieuw een erg pakkende getuigenis. Ze kwam van de jonge Amerikaan Magnus Sheffield. Na zijn overwinning in de 8° Rit van Parijs-Nice (Nice-Nice) kon ook hij plotseling zijn tranen niet meer bedwingen...
Hij die al als twintigjarige jongen uit Coon Rapids in Minnesota - of was het toch volgens andere bronnen Pittsford, New York ??? - met de grote trom het profwielrennen binnenkwam en meteen in zijn eerste jaar de Brabantse Pijl won, brak voor het volle licht van de camera's van de koers. Snikkend: "Dit is het bewijs dat je in het wielrennen nooit mag opgeven... Dit is ongelooflijk, ik ben zo vaak tweede geweest... Het betekent zó veel. In wielrennen is het heel moeilijk om een race te winnen. Maar het team en mijn familie hebben altijd in mij geloofd, ook in de zware tijden."
Wielrennen is en blijft, voor zover dat nog bewezen moest worden, af en toe niet te stuiten emotie!
Er zijn van die dagen die uiteindelijk zonder dat je het had verwacht uitgroeien tot memorabele wielerdagen. Gisteren, zaterdag 16/3/2019, was er zo een. Twee spectaculaire finales, die in de Tirreno naar Fossombrone en die in Parijs Nice met aankomst op de Col de Turini rolden zich kamerbreed en vol ingehouden spanning over het televisiescherm uit.
In Italië was de absolute held Alexej Lutsenko. Met nog wat meer ongeluk dan hij al had, was de Kazakse kampioen net zo goed de algehele schlemiel van de dag kunnen worden. Twee keer viel hij, werd bijgehaald op 700 meter van de finish en klopte drie mandie uit de achtergrond waren teruggekeerd (Adam Yates, Primoz Roglic en Jacob Fuglsang) toch nog fijntjes in de sprint. Van een apotheose gesproken.
In Parijs-Nice pakte Philippe Gilbert dank zij een vroege vlucht met een ruime
kopgroep van 39 man, ei zo na in zijn ouwe dag nog de leiderstrui in ‘de koers naar de zon’. Maar het mocht niet zijn. Egan Bernal snelde in wat overbleef van het peloton weg naar de top van de Col de Turini toen bleek dat zijn ‘kopman’ bij Sky Michal Kwiatkovski wat al te magertjes uitviel in de klim en onherroepelijk uit de wielen moest. Het is niet de eerste keer dat dit de eergierige Pool overkomt. Enkel Nairo Quintana kon nog gelijke tred houden met het nieuwe internationale wonder van de wielersport dat Bernal heet. Na afloop kreeg de jonge Colombiaan (hij is een klein half jaartje ouder dan onze Bjorg Lambrecht die twee jaar geleden in de Tour de Savoie Mont Blanc en ook in de Tour de l'Avenir nog zowat gelijke tred kon houden met Bernal) de gele leiderstrui uit handen van de grootste ever, Eddy Merckx…
Kan het symbolischer voor de nabije toekomst van de koers? Ik dacht het niet! En wie weet maakten we gisteren in een soort "afwisseling van de macht"-gegeven niet een zeldzaam scharniermoment of zeg ik beter 'ijkpunt' van de geschiedenis van het moderne wielrennen mee...
Er zijn af en toe van die wedstrijden die je zonder enig voorbehoud opnieuw kompleet weten te verzoenen met de wielersport. Gisteren maakten we met de slotrit in Parijs-Nice nog ’s zo’n puur ouderwets wielerdagje mee waar het enthousiasme na afloop op alle banken van af droop. Van het bovenste niveau, die slotrit! Voor wie het vergeten was, maakte de finale van deze ‘Koers naar de zon’ gisteren nog ‘s duidelijk hoe mooi deze vermaledijde sport ook nu, anno 2016, nog altijd kan zijn. Bij de start in Nice stond eeuwige vechtjas Alberto Contador in het algemeen klassement op 15 seconden van leider Geraint Thomas. Dat betekende dat er Contador voor de laatste rit nog slechts één devies kon resten: Aanvallen! En ja hoor, jongens en wielermeisjes, aanvallen heeft de Spanjaard tot op het einde toe gedaan. En hoe! Al van op vijftig kilometer van de aankomst zorgde de fiere Spanjaard voor een zinderend spektakel dat als een thriller tot vlak voor de eindpassage op de “Promenade des Anglais” in Nice bleef voortduren.
Niet één, of twee, of drie keer maar wel tien keer ging Alberto in de aanval. Eerst met teamplayer Rafal Majka. Later met twee andere ploegmaats die zich uit een ontsnapte kopgroep met daarin ook Olivier Naesen, Thomas Degendt en Tim Wellens, hadden laten afzakken. Het aanvalsscenario was vooraf door de Tinkoff-staff duidelijk met de nodige zorg uitgeschreven. Toch is het Contador – wat zullen we hem nog missen als hij straks de koers voorgoed vaarwel mocht zeggen - uiteindelijk niet gelukt. Dat is dan weer de verdienste van de taaisten onder de taaisten, de Welshman Geraint Thomas. Vanuit de achtergrond en pas in het zicht van de aankomst wist de achtervolger pur sang dankzij een fantastisch werkende ploegmaat Sergio Henao uiteindelijk nog alles recht te zetten. De slotrit werd in de spurt gewonnen door onze landgenoot Tim Wellens die na een teleurstellende doortocht in de bergen van Madone d’Utelle, in Nice triomfeerde als alleen een heel groot toekomstig kampioen dat kan. Als laatste overlever van de vlucht van de dag gaf hij Alberto Contador en Richie Porte die tot bij hem waren geraakt, het nakijken. Straffe kost! (Marvallous stuff). En erg straffe koers! De Vlaamse wielercommentatoren José en Michel, die mij om joostweetwelkereden vaker en vaker aan Statler en Waldorf doen denken, sloegen zich na afloop van deze Parijs-Nice vol onvervalst fietsjolijt op en om de schouders. En wie ben ik, om niet te hopen dat ze dat in de komende maanden minstens nog een paar keer mogen overdoen!
Uitslag Paris-Nice - Editie 2016 - Zo 13/3/2016
1. Geraint Thomas
2. Alberto Contador 0:04
3. Richie Porte 0:12
4. Ilnur Zakarin 0:20
5. Ion Izagirre 0:37
6. Sergio Luis Henao 0:44
7. Simon Yates 0:44
8. Tony Gallopin 0:51
9. Romain Bardet 1:00
10.Rui Costa 1:07
