De jongen met de blauwe Canyon

Of Giacomo Nizzolo behalve zijn handtekening ooit een letter op papier zet kunnen we van hieruit niet beoordelen. Zijn naam heeft niettemin

meer iets van een Italiaans dichter dan van een wielrenner die zonet in Bretagne ietwat verrassend Europees kampioen geworden is. Al ligt dat eerder aan die voornaam van hem dan aan zijn familienaam. Giacomo is immers ook de voornaam van ene Giacomo Leopardi, een klassiek Italiaans dichter uit de eerste helft van de negentiende eeuw. In Recanati, een charmant stadje in Le Marche, de Italiaanse Marken, bezocht ik ooit met veel genoegen Casa Leopardi dat zijn fantastische bibliotheek huisvest.

Maar vandaag ging de eer dus volledig naar die andere Giacomo, Nizzolo, die in dit korte rare wielerseizoen aan zijn beste seizoen ooit toe is. Zondag laatst werd hij al Italiaans kampioen en in Milaan-San Remo sprintte hij, weliswaar ver achter Wouter van Aert, naar de vijfde plaats. Een échte klassieker zien we de eenendertigjarige Milanees niet (meer) winnen. Nizzolo, wat ligt die naam mooi in de mond, is én blijft gewoon een steengoed renner die, zo vrezen wij, zijn hele carrière tevreden zal moeten zijn met overwinningen in Italiaanse en andere semi-klassiekers. Iemand uit het rijtje waarin ook verdienstelijke mannen als Sacha Modolo, Fabio Felline, Andrea Vendrame, Davide Cimolai, en andere Kristian Sbaragli thuishoren. 

Wie ongetwijfeld wél, en eerder vroeg dan laat, een echte klassieker aan zijn scalp zal hangen is Mathieu Van der Poel. Ook vandaag had "de jongen met de blauwe canyon" mits wat beter geplaatst en niet twee keer vol in de remmen, met lengten voorsprong kunnen winnen. Moéten winnen. De Europese sterren lagen voor hem als het ware voor het grijpen. Onderweg was Mathieu al zowat de enige geweest die in Plouay op de Côte du Lozet voor wat beroering en afscheiding kon zorgen. Zondag laatst al zat elke hongerige wielerliefhebber met grote ogen te kijken naar het Kunststukje dat Matje tijdens het Nederlands Kampioenschap op het canvas van de Col du Vam neerpenseelde. Mathieu is na een wat mindere start nu wel helemaal op dreef. Jammer dat hij de Tour niet rijdt maar we zien hem later dit jaar ahTCb ('als het Tante Corona belieft') nog minstens één keer helemaal bovenaan op het podium van een klassieker staan. De Greg's, de Oliver's en de Wout-jes hoeven allang niet meer gewaarschuwd te worden. Ze weten al héél lang waar ze met 'die jongen met zijn blauwe canyon' aan toe zijn!

Extern:
Touretappe: Nizzolo sprint naar Europese titel
Verslag EK bij Sporza
Giacomo Nizzolo bij PCS
Col du Vam bij Grinta
Wikipedia-pagina Giacomo Leopardi
Edward Hoornaert over L'Infinito van Leopardi
Recanati in Le Marche en het huis van Leopardi

De stilte van een fiets

Hoeveel wielerharten moeten er gisteren niet hebben stilgestaan! Nooit stond een fiets onheilspellender en stiller tegen een muurtje dan die van Remco Evenepoel gisteren in de afdaling van de 'Muro di Sormano' in de Ronde van Lombardije van dit arglistige Coronajaar... En wat een geluk bij een ongeluk... Herstel voorspoedig Remco!

Verslag Il Lombardia bij Touretappe
Toeschouwer filmde toevallig de val van Remco

En dan vallen plots de bladeren in augustus!

Vandaag vallen voor een keer de 'foglie morte' in... Augustus. Een vreemd gevoel de enige echte 'Il Lombardia' verreden te zien in de drukkende hitte van deze Corona-zomer van jewelste. 

En misschien nog vreemder voor ons: voor het eerst sinds lang en misschien wel sinds 'de tijd van Roger' is er maar één topfavoriet en het is een jonge Belg van twintig: Remco Evenepoel de man die in de nabije én verre toekomst meermaals Jempie (even) zal doen vergeten! Dat is nu al zeker! 

Al hoop ik voor Remco en voor zijn intussen talloze supporters dat niet ene Aleksandr Vlasov, een jonge Rus, vandaag met de superbe en uitzonderlijke kroon van de 'dooie blaren in Augustus' gaat lopen...  

Vai vai Mauro!!! En voor vandaag: Vai vai Remco!!!

Ward maakt zijn punt!

(En hij heeft, wat ons betreft, hélemaal gelijk!)



Ward Rigole op Facebook:

Eigenlijk ben ik een fiere Belg. Onze wielrenners behoren tot de absolute top. Onze frieten en ons bier zijn ongeëvenaard en naar onze taalvaardigheid wordt in het buitenland steevast bewonderend

gekeken. Toch, af en toe neemt de schaamte over. Ons politiek systeem bijvoorbeeld. De blunders van onze politici, hun loon en vooral hun talrijkheid krijg je in andere landen niet uitgelegd. Doch, hoe relevant ook, daar gaat het vandaag even niet over. Vandaag schaam ik mij vooral voor onze aangeboren negativiteit en afgunst. Ik maak er mij zeker ook weleens schuldig aan. Vaker dan mij lief is zelfs, maar toch las ik vol ongeloof de reacties op de overwinning van Remco Evenepoel in de Ronde van Burgos gisteren. De zoveelste ongelooflijke krachttoer van deze 20-jarige jongen die al sinds hij één jaar als junior op de fiets zat, de loodzware druk op de schouders kreeg om de eerste Belgische winnaar van een grote ronde te worden sinds Johan De Muynck in 1978 de Giro won. 

Waar in andere landen, iedereen dolenthousiast is over het zoveelste exploot van deze ‘machine’ -getuige het bijbehorende artikel- las je bij ons heel wat negatieve reacties. Hij zou te arrogant zijn. Zijn zegegebaar getuigt van streken. Wat is dat toch met Belgen? Als Philippe Gilbert zijn haar blond verfde was dat om doping te verbergen. Als Tom Boonen dure sportwagens kocht, liep hij naast zijn schoenen. En Frank Vandenbroucke… U snapt het. Aan een cultuurhistorische verklaring om ons Calimero gedrag te verklaren durf ik niet beginnen, maar een kleine bedenking wou ik toch kwijt. Remco Evenepoel is een jongen van 20 jaar. Een talent zonder weerga. Zelfverzekerd, bewust, vol branie en vooral ook nog speels. 

Hij amuseert zich als een kind bij Lefevere's ‘Wolfpack’. Hij staat ondanks alle druk stevig met de voeten op de grond en bedankt na elke overwinning oprecht zijn ploegmaats. Hij doet al eens een speels gebaar als hij weer eens iedereen weggeblazen heeft. Dat maakt hem niet arrogant. Dat maakt hem interessant. Het getuigt van een grote persoonlijkheid. Het wielrennen heeft persoonlijkheden nodig. Geen verstoppertje spelen achter valse bescheidenheid en mediatraining. Remco zegt wat hij denkt. Hij meent het en hij kan het. Dat demonstreert hij en dat viert hij zoals hij bestaat. Speels en met allure. De koers bestaat bij gratie van grote persoonlijkheden. Merci Remco. Leve de koers!

© Ward Rigole

Evenepoel siert cover van Marca

Aubel-Thimister-Stavelot: de 54° editie!

Dit, mijn beste wieler- en Bitossi-vrienden, is pas "een koersje" om met hernieuwde honger naar uit te kijken! De 54° editie (en de eerste Corona-editie) van Aubel-Thimister-Stavelot voor junioren... "Vaut absolument le détour!!!"

Van Vr 7/8/2020 t.e.m. Zo 9/8/2020!


https://www.facebook.com/events/278392573501210/

Dag Jan! Een decennium later.

Vandaag is het alweer tien jaar geleden dat radioreporter en legende Jan Wauters overleed. En wat heb ik Jan, “onze legendarische man op de motor”, in dat voorbije decennium een flink aantal keren gemist. In een heel mooi recent interview in Humo herinnert zoon Benno – zelf journalist en in zijn jeugd een zeer getalenteerd wielrenner – zijn vader als “de man die al zijn Latijn in zijn Nederlands had gestoken”.

Ontmoeting met Jan Wauters-Tour de France-Huy-9/7/1995

In de rubriek ‘Wat is er van de sport” maakte Jan Wauters jarenlang kritische kanttekeningen bij de sport, die hij wel ‘s de belangrijkste bijzaak van het leven noemde. Maar netzogoed kon hij zich op het randje van het dweperige bewegen. Eigen aan de sportman in hart en nieren die hij altijd – ook als kritisch journalist – is gebleven. Met zijn voormalige spitsbroer Herman de Coninck maakte hij voor Humo talloze interviews die lang nadat ze geschreven waren bleven nazinderen.

Zelf mocht ik Jan Wauters een aantal keren persoonlijk ontmoeten. Het waren telkens gedenkwaardige ontmoetingen die ik mij moeiteloos en levendig herinner. Na het verschijnen van mijn dichtbundel “De Hel van het Noorden” (geen toevallige titel natuurlijk) kreeg ik een mooie brief van hem. Het A4-tje van toen is een kleinood geworden dat ik blijf koesteren zoals je enkel in het mailtijdperk een brief kunt koesteren.

Hoewel Jan Wauters een aantal boeken schreef bleef hij zichzelf ‘ten eeuwigen dage’ zien (én horen) als een man van de Radio. Het gesproken woord was hem meer dan wat anders lief. En terecht want wie luisterde hoorde in de beste momenten van zijn stem bergriviertjes in heldere stroompjes naar beneden klateren. Andere keren klonk er trommelvuur in de verte...

Ik kan het, als ik dat maar wil, elk moment opnieuw horen. Fabulerend, vloeiend, authentiek… Met al het radiofonisch talent dat hem gegeven was. Alles samenballend in, alles neerleggend, fijngeborsteld of ruw schetsend met die fabuleuze stem van hem!

Extern:

"Een  duim omhoog, een hand die in mijn hand kneep, en dan zijn allerlaatste woorden"

(Humo-Interview 26/5/2020)

Dag Jan. Cd & Boek

Peter Mangelschots in gesprek met Benno Wauters. (Sportmagazine/Knack 22/12/2010 - Bijgewerkt 10/4/2020)

Bij de foto: Ontmoeting met Jan Wauters. (Huy, 9/7/1995)

Zullen we ze even laten rinkelen vandaag!

Vandaag is het Wereldfietsdag van de Verenigde Naties. Of wat internationaler klinkend: “World Bicycle Day”. Er zijn immers – zoals de Verenigde Naties terecht met recht en reden stelt – talloze redenen te verzinnen waarom het goed is om vandaag, maar ook alle andere dagen, het bestaan van de fiets te vieren. “Why to celebrate the bike”.

En waarom ’s voor de gelegenheid geen ouwe verroeste fietskraker uit het verleden oprakelen? “Bicycle Race” van Queen is daarvoor uitstekend geschikt. Perfect passend in Alle Oortjes. Freddie Mercury en Co zetten met deze song, voor wie écht ’s goed naar het nummer luistert, een fameus kunststukje in het zadel. Bij elke beluistering registreer je wel iets, een snufje, een rinkelklankje of een biepje, dat je niet eerder hoorde. Wat een feest van een “Bicyle Race” dit!

Mercury schreef de song in de zomer van 1978 toen de Tour voorbij Montreux trok waar hij met zijn trawanten van Queen op dat ogenblik de plaat “Jazz” aan het opnemen was. 
De 65 fietsende naakte dames die later de videoclip gingen bevolken die bij het nummer hoorde werden naderhand jammerlijk ‘onherkenbaar’ gemaakt.

Laat ze maar rinkelen vandaag, die bellen! Maar nog veel beter

is het om gewoon 's wat te gaan fietsen, vandaag.

Dat Mercury er ook als tekstschrijver al in 1978 wat van kon bewijst
alleen al dit uittreksel uit de song:

You say coke, I say 'caine
You say John, I say Wayne
Hot dog, I say cool it man
I don't wanna be the President of America

You say smile, I say cheese
Cartier, I say please
Income tax, I say Jesus
I don't wanna be a candidate
For Vietnam or Watergate
'Cause all I want to do is

Bicycle, bicycle, bicycle
I want to ride my bicycle, bicycle (c'mon), bicycle
I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like

What do you want to do ?

New mail

Roger Decock is niet meer

Roger Decock is vanmorgenvroeg, op Pinksterzondag, op 93-jarige leeftijd in zijn huis in Aarsele, overleden. Er zijn wel duizend manieren waarop wij Roger, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen van 1952, zullen herinneren. En evenveel mogelijkheden om hem te blijven gedenken. "Ten eeuwigen dage".

We hadden zelf het genoegen om hem van nabij te leren kennen. Aimabele man. Schitterend leven! RIP Roger.

"Sommige mensen zijn minder dood dan de anderen..."

Roger Decock wint de Scheldeprijs - 1954

Overlijdensbericht op Sporza
Frederik Backelandt herdenkt 'Cockske' bij Grinta

Merkteken - I.M. Gustaaf Desmet

Via een aantal berichten op Facebook vernemen we vanmorgen het overlijden

'Kauwgomplaatje'

van oud-wielrenner Gustaaf “Staf” Desmet (°15/5/1935). De geboren Mariakerke-naar die overleed in Oostakker was begin van de jaren zestig een van de allersnelste sprinters uit het (kermiskoers-)peloton. Zo won hij in 1964 de 4-daagse van Duinkerke en het Kampioenschap van Vlaanderen en in 1966 Kuurne-Brussel-Kuurne. In het allergrootste internationale werk kon Staf zijn intrinsieke basissnelheid evenwel niet ten volle aanwenden. Verder dan een derde plaats in Parijs-Roubaix van 1966, vijfde plaatsen in Parijs-Brussel en Parijs-Tours en twee achtste plaatsen in de Ronde van Vlaanderen kwam hij niet. In 1956 had hij vooraf wel op een veelbelovende manier de Ronde van Vlaanderen voor Beloften gewonnen.

Gustaaf lag ons persoonlijk nauw aan het hart omdat hij in mijn geboortedorp tekende voor een van dé Merktekens in ons eigen wielersupportersbestaan. In de editie 49 van Koolskamp-Koers op 17 september 1964 – een van de eerste wielerwedsdtrijden die wij live mochten en konden meemaken – hield hij in een pelotonsprint verrassend knap de gedoodverfde favoriet Rik van Looy achter zich. Zo zagen we het als jonge jongen met eigen ogen gebeuren dat elke koers én ook elke sprint moet gereden worden. Een glasheldere illustratie van het gegeven waar we al snel achter kwamen: dat wielrennen lang géén exacte wetenschap is waarvan de uitkomst, hoewel voorspelbaar, af en toe heel veel onvoorspelbare elementen bevat. We zijn er Gustaaf Desmet nog altijd dankbaar voor.

RIP Staf Desmet.
Veel sterkte aan familie en vrienden!

Extern:
Overview carrière Gustaaf Desmet op Procyclingsstats

Koolskamp Koers - 1964

Boek Koolskamp Koers - Patrick Cornillie - Jan David

Jacques Sys - Top 1000 Belgische Wielrenners

Geen Puivelde-Koerse vandaag! :(

Het facebook-bericht van de dag:

Paul Rigolle voelt zich hoopvol met Norbert de Beule en 5 anderen.
13 mei om 15:25 ·

Wat mis ik vandaag onder meer dit dichterlijk gezelschap op onze jaarlijkse afspraak op 'Puivelde Koerse':
Frank Pollet, Norbert de Beule en Karel Declercq.
En daarbij zeker ook niet te vergeten: Patrick Cornillie, Bert Bevers, Moniek Vermeulen, Beatrix Venken en ons aller Fleur De Meyer!!!

Graag volgend jaar opnieuw! En geheel en al Coronavrij! Mét échte renners én onvervalste dichters en cabaretiers. En nog veel meer mooi volk! Mag het?

#PuiveldeKoerse #KoersinCoronatijden #koersloosheid