Wie is (2)

Wie is Kevin Sluimer?

Soms komen ze uit het niets die jonge jongens. En ken je ze niet als je voor het eerst hun naam hoort vallen. (Wat overigens logisch is nietwaar...). Zo las ik donderdag laatst in het programmaboekje van de Gentse Toekomstz6sdaagse voor het eerst zijn naam: Sluimer... De ene helft van het Nederlandse koppel Jonkman-Sluimer. En meteen ging, met het lezen van de naam alleen al, een heel systeempje aan het rollen. Je denkt aan sluipschutters... Aan gesluimer. Iets dat nog niet helemaal wakker is. Valse traagheid... Pierre Carteus zaliger maar dan in rennersversie. Iets dat nauwelijks te horen op zijn sokken naderbijsluipt en dan de doodsteek geeft... Aan zoiets moet je denken bij de naam Sluimer. Wel een beetje jammer van die wat ordinaire voornaam ("Kevin") die een leven lang aan die mooie familienaam vooraf zal moeten gaan, maar alla je kunt niet alles hebben. Na wat gegoochel met google blijkt Kevin Sluimer overigens niet de eerste de beste te zijn. Een jongen met talent, zo blijkt, die alsnog de baan met de weg probeert te combineren. Sluimer, een man voor achter de brommers, heet het. Voor bijvoorbeeld achter zijne eminentie Joop Zijlaard. Heel erg benieuwd wat er nog allemaal uit die Sluimertoestand vandaan zal sluipen. Sluimer? Wie in wielerland wakker is weet dat we daar nog veel en vaak van gaan horen!


(Echo van de Gentse Z6sdaagse, P.R., do 24/11/2005)


Update (Zo 4/12/2005)

"Hallo Kevin,
Je vraagt me mailsgewijze waar het stukje dat hierboven staat eigenlijk op slaat. Ach Kevin, het Sluimer-stukje is geheel en al bedoeld om een ode te zijn aan die schitterende familienaam van jou. Je zult het aan de vooravond van een veelbelovende wielercarrière immers maar meemaken om met de wat ordinaire naam Hulsmans of De Weerdt of Van Impe door het leven te moeten gaan. Het spreekt dus vanzelf dat het stukje in geen enkel geval een uitspraak wenst te doen over de renner, laat staan over de mens Kevin Sluimer. Dat heeft de goede wielerverstaander ongetwijfeld wel begrepen. Overigens wensen we jou van hieruit het allerbeste met jouw wielercarrière. Meer nog, als we jou binnen enkele jaren in Gent in navolging van het koningskoppel Slippens-Stam in de profzesdaagse met de zegebloemen zullen zien pronken (werkwoord dat dan weer niks met Matthé Pronk vandoen heeft) zullen we bij de eersten zijn om op het binnenplein te staan juichen. Overigens is, als je wat dieper afzakt naar het Zuiden, niet altijd alles even ernstig als het er uit ziet. Met hartelijke wielergroet. Paul R."

Winnaars. Ook wij.

Op deze wijdvertakte sportzondag die ondertussen - Chrono des Herbiers of geen Chrono des Herbiers - traagzaam naar zijn einde loopt, wil ik niet nalaten om u graag het fonkelnieuwe bestaan te melden van Ook wij waren winnaars. Het boek (dat ik zelf nog niet in handen heb mogen houden) is een bloemlezing van 150 sportgedichten uit Nederland en Vlaanderen die werd samengesteld door Pascal Delheye en Willie Verhegghe en is een coproductie van het poëziecentrum en uitgeverij De Geus. Behalve poëzie van onder meer Tom Lanoye, Anna Enquist, Jules Deelder, Herman de Coninck , Gerrit Komrij, John Schoorl en Fred Papenhove bevat Ook wij waren winnaars mijn 'sportgedichten' De hel van het Noorden en Krijger. Aan de mooie smaak van de heren Delheye en Verhegghe valt, als u het ons vraagt, mede daarmee nooit meer te twijfelen.

(Via ondermeer: de contrabas)

Cinema

Al zal dat Bitossihart van mij er wel bij zijn, zelf moet ik vandaag vanwege allerhande openbedrijven- en oktoberbesogenes verstek laten gaan, daar in Roeselare. In het Nationaal Wielermuseum komt geregeld wel meer schoon volk opdagen, maar vandaag oogt het bezoek wel biezonder kwiek en monter. Levende klimlegende Federico Bahamontes, 77 ondertussen, maar nog altijd dé enige echte Adelaar van Toledo is er op staatsiebezoek. Jammer dat te moeten missen! Bahamontes lijkt Anno Nu nog altijd bijzonder goed in zijn vel te zitten. En het is altijd goed om naar enkele van zijn gevleugelde uitspraken te luisteren. Zo mag Frederik Backelandt in de zondageditie van Het Nieuwsblad vandaag nog het volgende noteren:

"Ach, het is allemaal zo ingewikkeld geworden. Vroeger was het niet beter. Het was anders. Vroeger meed ik de koersen in Vlaanderen als de pest vanwege al jullie kasseien. (lacht). Maar nu zijn er haast geen meer! De wielersport is één grote cinema geworden met ploegleiders die vanachter het stuur en met een tv-schermpje naast zich directieven rondsturen. Vroeger was het de renner die als eerste voor bataille, voor strijd zorgde."

Tja, Féderico, gelijk heb je natuurlijk maar "had mijn tante wielen gehad dan was het een autobus"...

Leuk

Mailtje gekregen van Miel V. En het is nog waar ook: Op het Fietsvarianten-weblog wordt het steeds leuker!

Maar wat ook leuk is, is dat, let op mijn woorden, bij de beloften vandaag in Madrid Pieter Jacobs wereldkampioen wordt! Of hij zou op de meet geklopt moeten worden door Gianni Meersman...

Op onze beide oren

Wie zich mocht afvragen of Vlaanderen nog altijd bestaat kan op zijn beide oren slapen. Het bestaat! Gisteren heb ik het gezien. Of toch alleszins een soort Vlaanderen dat amechtig de jaren lijkt te overleven. Koolskamp Koers, intussen opgeklommen naar de Uci-categorie 1.1, was gisteren al aan de negentigste editie toe. Vijftien ronden, 182 deelnemers voor 183 kilometer. Als vanouds begon het plaatselijke wielerplezier in Koolskamp met de rituele verorbering van ettelijke porties friet en de allesverterende geur van braadworst. Ook de al even onvermijdelijke bookmakers ontbraken niet. Met zijn achten bleven ze gisteren de hele namiddag in de weer om ons met onze verdwaalde euro's uit de tent te lokken en waar nodig de koers (en hun koersen) bij te sturen. Onmiddellijk na de start volgde er een optreden van het Vlaamse Cultuurproduct dat de voorbije maanden, joostmagwetenwaarom, als een komeetachtige sierkool uit de Vlaamse bodem is geschoten: ene Laura Lynn mocht in Koolskamp volmondig van het thuisvoordeel staan genieten. Verderop kon ook dit jaar weer het standje van de gerimpelde man met zijn leeuwenvlaggen niet ontbreken. Het oubollige geelzwarte gedachtengoed stond de brave man in de ogen terwijl wij ons intussen moeiteloos konden voorstellen hoe zijn kleinkinderen 's avonds al chattend over de hele wereld zwermden. Daarmee was het decor wel helemaal klaar voor de nieuwe hoogdag die ons onder de bewolkte Koolskampse hemel te wachten stond. De wedstrijd zelf groeide uit tot een snel gereden vluchtkoers waarin de ene renner na de andere de rol moest lossen. Enige hilariteit ontstond al na enkele ronden toen bleek dat een groepje professionals dat letterlijk de start had gemist er niet meer in slaagde om het gat op het peloton alsnog opnieuw te dichten. Na minder dan een uur koers zat hun koers er al op. Met hangende pootjes terug naar af. In dat keurgroepje zat helaas ook - zonde voor zijn vele supporters - de plaatselijke jonge god en gedoodverfde favoriet voor de leeuwentrui Gorik Gardeyn. Hoe in de slotfaze Nico Mattan en Kevin Van Impe samen met Andy De Smet hun klauwen nog mochten scherpen, op het einde schoten ze duidelijk te kort tegen Sergey Lagutin, een man die met zijn vierentwintig de volle toekomst voor zich heeft. Geen pannenkoek overigens die Lagutin uit de Landbouwkrediet-formatie. In 2003 werd hij wereldkampioen bij de beloften in Hamilton nadat ie eerder dat jaar al Parijs-Roubaix had gewonnen. En zo gaf de wieleractualiteit gisteren in Koolskamp de wielergeschiedenis lik op stuk. De wereld is allang zoveel groter geworden dan enkele vage provinciale grenzen. Daar kan geen gele vlag iets aan verhelpen. Geen Vlaming maar een pure Oezbeek werd gisteren Kampioen van Vlaanderen. En het was volkomen terecht!

Gotha

Eén van de wielerbijbels bij uitstek is en blijft het naslagwerk "VELO GOTHA". Het boek van 800 bladzijden biedt een overzicht van de belangrijkste wielrenners uit de gehele wielergeschiedenis en beweegt zich in het verlengde van de bekende Velo-jaarboeken. Naar aanleiding van de 50ste verjaardag van Velo ligt nu een nieuwe versie van GOTHA voor ons klaar. De vorige editie dateerde inmiddels al van het jaar 1984 zodat een actualisatie zich opdrong. GOTHA is een indrukwekkend wielerboek dat geen enkele wielerliefhebber onberoerd kan laten.
Het boek is beschikbaar in drie talen (Nederlands, Frans en Engels) en kost 45 € voor België en 56 € voor andere landen in Europa.
Meer inlichtingen over Gotha bij de uitgever: Travelmarketing.

Waaierloos

Mijn wegen zijn niet waaierloos en op weg naar het alomvattend heldendom koffiemolen ik nog lang geen rolbrug op... Het kon dus niet uitblijven... In het wiel van het erg mooie tour-weblog van de Volkskrant (dat ik straks en volgende week misschien wel - net als de Tour zelf - uitgebreid weer ga missen) kan wat mij betreft ook in Arcadië een Flandrien-gedicht als dat wat hieronder staat niet ontbreken. Spaak!

Spaak

De renner is zijn pijn
(I.M. Paul Haghedooren)


Niets loopt spaak als hij rijdt en op dun metaal
zijn wereld bouwt. Hij waagt en woedt,
schiet als een bebrilde duivel kurkdroog
van zijn belagers weg. Opstand snijdt hij
met het grootste mes. Achter hem vloekt het,

draait het vierkant als de wereld. Men schuift
het decorum in, men brandt en sterft voortdurend
in het wiel. Wat in hem herkenbaar wordt:
Elke ren is een soloren en voorbij de pijn
haalt hij ultiem de weelde in en lijdt alleen.

Zo total-lossgelaten jongleert de renner met zijn pijn.
Als een dichter over de kinderkoppen van het blad.
Steeds is er wel iemand die, in zijn spoor geklit,
in het zicht van de aankomst daaruit te voorschijn komt.
Zodat hij zich opricht reeds, zich opmaakt om

zijn overwinnaar alleen en verloren achter
te laten met meisjes en schaamte in ruikervorm.



© Paul Rigolle, Spaak, Vr 22/07/2005

Droogvis en Algipan

Ook deze Tour lijkt uiteindelijk uit te willen draaien op theater dat te voorzien en te verwachten was. De Amerikaanse vogelspin heeft alles in haar greep. Na afloop van de eerste Pyreneeënrit zijn het optimistische enkelingen die de handdoek nog niet hebben gegooid. Een uitstekend moment, lijkt mij, om nu al verder te kijken dan onze tourneus lang is. Graag mag ik dan ook elke poëtische fietser uitnodigen voor het 1° Natourcriterium in Diksmuide op dinsdag 26 juli 2005. Met herstelde knieën: Boonen versus Mc Ewen op de keien van Diksmuide. Di Luca versus Van Petegem. En vele Farazijntjes om voorafgaand aan een koninklijke sprint de Mattan uit te hangen.
Even belangwekkend lijkt het mij evenwel te vermelden dat eerder op de middag in het Diksmuide van al mijn plaatsen in 4AD ook de allereerste editie van "Droogvis en Algipan" doorgaat. Een slaatje gemengd samengesteld en gelardeerd met wielerpoëzie en kabaret. Koers en karamel verzameld in een project van Stad Onderstroom. Geven om 13.00 u. in 4AD ondermeer present: Willie Verhegghe, Patrick Cornillie, De Koereurs, Hans Roelens, Henk Knockaert, Paul Rigolle en andere D.A.C.D. 's.
Het spreekt dat ook jij - doodrijder uit Lichtervelde of elders - bent uitgenodigd! De ingang is zelfs gratis.

De buik vol bollen

Wat kan het leven simpel zijn. Simple comme bonjour. Er zijn voorwaar nog zekerheden in dit leven. Vooraan in juli ontsteekt ergens op een plek, meestal in een zachter streepje Frankrijk, telkens weer het grote vlammende vuurwerk van de Tour. Dé enige echte Tour de France. Spektakelstuk dat naar de grenzen tast. Megalomanie voor jongens. En meisjes. Zweet- en armbandjes voor het goede doel. De heroiek van cols en valse platten bij de vleet. Kleurtjes en kleertjes als vanouds: geel, groen, wit, de buik vol bollen... Ook dit jaar rijdt de leider in het geel. En de lijder die meestal wat later komt, tja, die rijdt - al zie je dat vaak niet eens op zijn gezicht - in het rood... Simple comme bonjour, die Tour. Ondertussen blijft het wielrennen, wat mij als Vélodromer van het eerste uur uiteraard in geen geval verbaast, de literaire kolommen halen. Vanavond gaat in Tivoli in Utrecht "Le Soir du Tour" door. En ook in log- en letterland dringt de Tour zich op als een dwingend onderwerp. De Volkskrant wijdt er een weblog aan. En ook hier bij ons in het Vlaanderen van de Boonens, de Vansummerens en de ... Gilberts (Rit 9, 12 of 16 Philippe?) frist het Nieuwsblad-Sportwereld onze koppen op. Over Geelzucht en Zadelpijn heet het daar. Ook zijn we benieuwd naar de columns van Chrétien Breukers en zijn wielerlogvrienden. Ik heb het hier al eerder gezegd en ik hou het graag nog even zo : L'amour est un esclavage, quoi...

(Song van de dag: Edith Piaf, Simple comme bonjour. Paroles: Roméo Carlès. Musique: Louiguy 1936)