Posts tonen met het label Wielernotities. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wielernotities. Alle posts tonen

woensdag, juli 08, 2026

Met kleine stappen vooruit

 

Tournotities 2026/5

Enjoy the small steps forward

Ik geef hier maar weinig geheimen prijs als ik stel dat ik al sinds zijn jaren bij de junioren (toen hij o.a. in Koksijde tweede werd na Dries De Pooter in het BK van 2020) een enthousiast volger - zegmaar regelrechte fan - ben van de jonge Rollegemse profrenner Ramses Debruyne. Daar sta ik ondertussen duidelijk niet alleen meer mee. Een aantal andere volgers uit zijn streek (die uiteraard anoniem willen blijven😊) hebben de naam van het dorp (even) veranderd in 'Rammegem'. (Bron: Maarten Vangramberen in Vive le Vélo).  Een mooie alternatieve naam voor het Kortrijkse deeldorp waarmee Ramses nu eer wordt bewezen.

Gisteren was de Alpecin-renner op weg naar Foix - in een alweer door de loden hitte geteisterde rit 4 - mee met de omvangrijke kopgroep. Toen de definitieve schifting viel, die hij trouwens mee hielp doorvoeren, tekende hij nog altijd present in het tienkoppig elitegroepje dat in Foix voor de overwinning zou sprinten... Helaas bleek er maar weinig in te brengen tegen het numerieke overwicht van Quinn Simmons, Mathias Vacek en Mads Peders, de drie Lidl-Trek-mannen in de kopgroep. En op Mads Pedersen, voormalig wereldkampioen stond in de laatste rechte lijn naar ieders verwachting geen maat. Ramses Debruyne werd vijfde. Een mooi resultaat voor een tourdebutant! 

Het bewijst dat Debruyne sinds drie jaar (en meer) met kleine stappen telkens weer vooruitgang weet te boeken. Mads Pedersen is dan weer dé illustratie hoeveel karakter een wielrenner kan (en moet) hebben. Bij een zware valpartij in de Ronde van Valencia liep hij begin februari een gebroken linkerpols en een sleutelbeenbreuk op. Dan denk je, die man zien we niet meer terug in de klassiekers. Die is voor lange tijd ‘Out’. Niet zo Mads Pedersen. Vijf dagen na zijn kwalijke val kroop hij alweer op de fiets en stond er anderhalve maand later alweer helemaal met een vierde plaats in Milaan-San Remo, een vijfde in de Ronde van Vlaanderen en een zevende plaats in Parijs-Roubaix. Ongezien!!! En gisteren zette de Massieve Deen – opnieuw gezond en wel -  in Foix nog ’s uitgebreid de puntjes op de i en liet zien dat hij dit jaar wellicht de belangrijkste (en enige?) kandidaat is voor het Groen. 


Mads is het levende bewijs dat  het in het wielrennen (en bij uitbreiding in het volle leven) altijd weer neerkomt om geduldig met kleine stapjes langzaam maar zeker weer vooruit te gaan. En daarvan ten volle te genieten. "Reminder: enjoy the small steps forward".

(Foto: bij de revalidatie van Mads Pedersen in februari 2026: "Reminder: enjoy the small steps forward")

Tour2026 : Rit 4 : Carcassonne  › Foix (182 km)

Label Ramses Debruyne bij 'Het Hart van Bitossi'
Mads Pedersen bij Wikipedia


Facebook-bericht Met Kleine stappen vooruit


Vive le Vélo - 7/7/2026




 


maandag, juli 06, 2026

Overmoed

Hét gebaar van de eerste dagen.

Een UAE-feestje in Barcelona!

Tournotities 2026/3

Gisteren gunde Tadej Pogacar op de hellende aankomst van de Côte du Stade Olympique 
van de tweede tourrit van 2026 met een breed en gul gebaar de zege aan zijn jonge ploegmaat en misschien wel zijn gedoodverfde troonopvolger Isaac Del Toro. Pogi zal aan zijn mogelijke troonpretendent die zich steeds zeer nederig blijft opstellen en gisteren doodblij was met het prachtige geschenk dat hem via zijn kopman in handen viel, een fantastische ploegmaat hebben. Wees daar maar 110 procent zeker van. 

Toch mag het ons hier erg benieuwen of die 'gunfactor' van Pogacar niet ooit tot overmoed zal leiden. Misschien zelfs nog in deze Tour. Benieuwd naar het vervolg.

Tour 2026: Rit 2:  Taragona-Barcelona (168,5 km)

Facebook-bericht Overmoed

zaterdag, juli 04, 2026

Fascinatie voor de Tour

"Wonderbenen" - Willy Planckaert voelt aan de benen van Eddy Merckx

Fascinatie voor de Tour


Tournotities-2026/1

Vandaag start in Barcelona de 113° Tour de France! Het is me wat. Honderd en dertien edities waarvan ik er ondertussen - schrik niet -  zo’n zestig min of meer bewust heb meegemaakt. De tijd blijft vliegen, nietwaar. ‘Time flies, yeah’ (zeg ik met een tandenstokertje tussen de tanden). In de loop van die zes decennia is het uitzicht van de wereld, en van het wielrennen, zowat dag en nacht veranderd. 

Ook de koers is een miljoenen- en promotiebusiness geworden. En zéker de Tour de France die qua uitstraling steeds meer lijkt op één groot uitdijend en niet te stelpen circus waarin de renners soms meer op nevenfiguren dan op  hoofdacteurs lijken. De ploegenvoorstelling van donderdag in Barcelona zette al meteen de toon voor dit jaar. Kosten noch moeite werden gespaard daar aan de voet van de majestueuze Sagrada Familia. De presentatie van het deelnemersveld werd een adembenemend spektakel in dienst van het Catalaanse toerisme waaronder Barcelona nu al zwicht. 

En toch, en toch… Wat mij blijft drijven om elk jaar weer mét de Tour de France moedwillig in ‘grote vakantie-modus’ te gaan en maanden op voorhand al alle bergritten in mijn agenda aan te stippen, weet ik niet zo goed. Enfin, ik weet het wel natuurlijk. Fascinatie is het, fascinatie voor de Tour, renners en landschappen is het waardoor ik ook dit jaar weer in  de komende drie weken aan allerhande schermen gekluisterd zal raken.  Fascinatie is het, zeker, maar wie weet, misschien is wel meliger dan dat, misschien is het gewoon, doodgewoon liefde voor een sport die mij na al die jaren blijft beroeren zonder dat ik nog naar pasklare antwoorden hoef te zoeken op de vraag waar die liefde in de vroege sixties ooit begonnen is. Er is nu eenmaal een soort betovering die je maar beter niet doorbreekt.

Op de foto:
Zestig jaar geleden (1966): Willy Planckaert (tot nader order de allerknapste coureur uit de wielergeschiedenis, en groene trui-winnaar in 1966) voelt aan de wonder benen van de toekomstige Tour-Grootmeester Eddy Merckx.

Facebook-bericht-Fascinatie voor de Tour