Het perfecte antwoord

Florian Vermeersch & Tim Wellens bij Sammy Neyrinck

Het perfecte antwoord

Tournotities 2026/14 

De vijftiende rit in de Tour van gisteren tussen Champagnole en Plateau de Solaison in de Haute Savoie werd uiteindelijk nog licht-memorabel. Straks wordt deze rit in Parijs misschien wel als dé sleutelrit van deze Tour beschouwd. Niet in het minst vanwege de dramatische val van de Deense opponent Jonas Vingegaard. Een slecht ingeschatte bocht tegen een stoeprand werd ‘de laatste echte challenger van Tadej Pogacar’ fataal. Zo snel kan het gaan! En het kan iedereen die op een fiets zit overkomen.

Vingegaard werd afgevoerd met een complexe sleutelbeenbreuk. Weg Tour. Pijn en deernis alom. Spanning nu wel helemaal nihil. En toch viel ons wat dat betreft aan het eind van de rit nog een geschenk met een Gouden Strik in handen. Wat niemand nog verwachtte, zelfs de grootste believer niet, gebeurde nu toch. Aan het eind van die schitterende klim naar het Plateau de Solaison triomfeerde niemand minder dan... Remco Evenepoel. Hij klopte Tadej Pogacar in de sprint bergop en pakte zijn eerste bergrit ooit. Toch een supercoole Ket onze man uit Schepdaal!  

En nu zullen de eeuwige beterweters wel gaan zitten sikkeneuren dat het cadeau eigenlijk afkomstig is van... de Gele Man uit Slovenië die heerst en beschikt… Laat ze maar en vooral noteer, noteer die vreugde in de ogen van iemand die met grandeur zijn eerste bergrit ooit wint in de Tour de France. Bovendien de 500° van een Belg in de hele tourgeschiedenis.  

Overigens viel er tijdens Vive le Vélo achteraf nog meer vreugde te noteren. Twee landgenoten en absolute teamspelers van Pogacar, met meer intelligentie dan de gemiddelde wielerfan, Tim Wellens en Florian Vermeersch zaten bij Sammy Neyrinck wat te ginnegappen. Sammy stelde hen de vraag “Welk woord past nu het best bij jullie ploeg: dominantie, suprematie of iets anders, wat zouden jullie antwoorden?” Antwoordt Florian, ‘goh ‘dominantie’ klinkt zo negatief’… En Tim:  ‘ik zou zeggen vreugde, ja vreugde’. Juist zegt Florian, ‘brotherhood’, broederschap, dat is het'. 

Wat mij betreft een perfect antwoord om de nacht en de uitzending van de wereldbekerfinale voetbal mee in te gaan. Gelukkig haalden de Spanjaarden het, want wat Argentinië aan schabouwelijk antivoetbal (Paredes!) te bieden had op een Amerikaans voetbalveld stak de ogen uit. Nee, dan nog duizend keer liever … een bergrit in de Tour.

(P.R.)

Tour 2026: Rit 15 - Champagnole > Plateau de Solaison (184 km) (winnaar Remco Evenepoel)

Facebook-bericht: Het perfecte antwoord

De trieste aftocht van Jonas Vingegaard

Triomf op het Plateau de Solaison

Een gespierde stylo

Valentin Paret Peintre

Een gespierde stylo

Tournotities 2026/10

Voor de rechtstreekse uitzendingen van de Tour kijk ik tegenwoordig iets vaker naar Eurosport dan naar de VRT. Wanneer je de vertrouwde stemmen van het olijke tweetal Schotte-Decauwer even wil inwisselen dan is de commentaar van Bruggeling Jeroen Vanbelleghem op Eurosport een uitstekend alternatief. Samen met zijn Nederlandse co-commentator en ex-renner Karsten Kroon, ooit zelf ritwinnaar in de Tour, zorgt Vanbelleghem met overtuiging voor de Vlaamse inbreng. 

De confrontatie Nederland-België levert aldus af en toe licht-hilarische momenten van spraakverwarring op. Zo had Jeroen – die in Nederland zowaar de ‘Babbelbelg’ wordt genoemd - het gisteren op Bastilledag in het schitterende decor van de 'Cantal' over de omschrijving “een gespierde stylo”. Die West-Vlaamse uitdrukking is ons hier in onze uithoek uiteraard welbekend en werd in één van de laatste nummers van het wielertijdschrift Bahamontes gebruikt om Soudal-klimmer Valentin Paret Peintre even helemaal te typeren.

Een wat? vroeg Karsten die het ergens heel erg vaag in de wielerverte hoorde donderen. Je kon je zo de verbouwereerdheid op het gezicht van Karsten voorstellen. Ja, “een gespierde stylo”… Bij ons hier in West-Vlaanderen, en misschien ook nog in andere delen van Vlaanderen, is het balpen-equivalent een mooie uitdrukking om plastisch mee aan te duiden dat iemand heel mager, zegmaar bijna uitgemergeld, rank en opgeschoten is, maar terzelfdertijd en ondanks zijn lichtgewicht toch ook heel sterk. Een epitheton dat uitstekend van toepassing is op het type renner dat een klimmer zoals Valentin Paret Peintre (met zijn 52 kilogram droog aan de haak) er een is.

Ik hou wel van de stijl van Jeroen Vanbelleghem. Sec, vakkundig en maar af en toe geëxalteerd. Zelden ook zul je hem betrappen op het gebruik van allerhande overtreffende trappen of héle flauwe moppen, en zo mag het ook wel ’s een keer. Ik ben fan!

Tour 2026: Rit 10 - Aurillac > Le Lioran (167 km) (winnaar Tadej Pogacar)

Valentin Paret Peintre op Procyclingsstats
Wielertijdschrift Bahamontes
Jeroen Vanbelleghem in de Giro  
Jeroen Vanbelleghem op Wikipedia

Facebook-bericht: Een gespierde stylo

Het schitterende landschap van de Cantal

Jeroen Vanbelleghem-Instagram-foto

Met kleine stappen vooruit

 

Tournotities 2026/5

Enjoy the small steps forward

Ik geef hier maar weinig geheimen prijs als ik stel dat ik al sinds zijn jaren bij de junioren (toen hij o.a. in Koksijde tweede werd na Dries De Pooter in het BK van 2020) een enthousiast volger - zegmaar regelrechte fan - ben van de jonge Rollegemse profrenner Ramses Debruyne. Daar sta ik ondertussen duidelijk niet alleen meer mee. Een aantal andere volgers uit zijn streek (die uiteraard anoniem willen blijven😊) hebben de naam van het dorp (even) veranderd in 'Rammegem'. (Bron: Maarten Vangramberen in Vive le Vélo).  Een mooie alternatieve naam voor het Kortrijkse deeldorp waarmee Ramses nu eer wordt bewezen.

Gisteren was de Alpecin-renner op weg naar Foix - in een alweer door de loden hitte geteisterde rit 4 - mee met de omvangrijke kopgroep. Toen de definitieve schifting viel, die hij trouwens mee hielp doorvoeren, tekende hij nog altijd present in het tienkoppig elitegroepje dat in Foix voor de overwinning zou sprinten... Helaas bleek er maar weinig in te brengen tegen het numerieke overwicht van Quinn Simmons, Mathias Vacek en Mads Peders, de drie Lidl-Trek-mannen in de kopgroep. En op Mads Pedersen, voormalig wereldkampioen stond in de laatste rechte lijn naar ieders verwachting geen maat. Ramses Debruyne werd vijfde. Een mooi resultaat voor een tourdebutant! 

Het bewijst dat Debruyne sinds drie jaar (en meer) met kleine stappen telkens weer vooruitgang weet te boeken. Mads Pedersen is dan weer dé illustratie hoeveel karakter een wielrenner kan (en moet) hebben. Bij een zware valpartij in de Ronde van Valencia liep hij begin februari een gebroken linkerpols en een sleutelbeenbreuk op. Dan denk je, die man zien we niet meer terug in de klassiekers. Die is voor lange tijd ‘Out’. Niet zo Mads Pedersen. Vijf dagen na zijn kwalijke val kroop hij alweer op de fiets en stond er anderhalve maand later alweer helemaal met een vierde plaats in Milaan-San Remo, een vijfde in de Ronde van Vlaanderen en een zevende plaats in Parijs-Roubaix. Ongezien!!! En gisteren zette de Massieve Deen – opnieuw gezond en wel -  in Foix nog ’s uitgebreid de puntjes op de i en liet zien dat hij dit jaar wellicht de belangrijkste (en enige?) kandidaat is voor het Groen. 

Mads is het levende bewijs dat  het in het wielrennen (en bij uitbreiding in het volle leven) altijd weer neerkomt om geduldig met kleine stapjes langzaam maar zeker weer vooruit te gaan. En daarvan ten volle te genieten. "Reminder: enjoy the small steps forward".

(Foto: bij de revalidatie van Mads Pedersen in februari 2026: "Reminder: enjoy the small steps forward")

Tour2026 : Rit 4 : Carcassonne  › Foix (182 km)

Label Ramses Debruyne bij 'Het Hart van Bitossi'
Mads Pedersen bij Wikipedia

Facebook-bericht Met Kleine stappen vooruit

Vive le Vélo - 7/7/2026

 

Fascinatie voor de Tour

"Wonderbenen" - Willy Planckaert voelt aan de benen van Eddy Merckx

Fascinatie voor de Tour

Tournotities-2026/1

Vandaag start in Barcelona de 113° Tour de France! Het is me wat. Honderd en dertien edities waarvan ik er ondertussen - schrik niet -  zo’n zestig min of meer bewust heb meegemaakt. De tijd blijft vliegen, nietwaar. ‘Time flies, yeah’ (zeg ik met een tandenstokertje tussen de tanden). In de loop van die zes decennia is het uitzicht van de wereld, en van het wielrennen, zowat dag en nacht veranderd. 

Ook de koers is een miljoenen- en promotiebusiness geworden. En zéker de Tour de France die qua uitstraling steeds meer lijkt op één groot uitdijend en niet te stelpen circus waarin de renners soms meer op nevenfiguren dan op  hoofdacteurs lijken. De ploegenvoorstelling van donderdag in Barcelona zette al meteen de toon voor dit jaar. Kosten noch moeite werden gespaard daar aan de voet van de majestueuze Sagrada Familia. De presentatie van het deelnemersveld werd een adembenemend spektakel in dienst van het Catalaanse toerisme waaronder Barcelona nu al zwicht. 

En toch, en toch… Wat mij blijft drijven om elk jaar weer mét de Tour de France moedwillig in ‘grote vakantie-modus’ te gaan en maanden op voorhand al alle bergritten in mijn agenda aan te stippen, weet ik niet zo goed. Enfin, ik weet het wel natuurlijk. Fascinatie is het, fascinatie voor de Tour, renners en landschappen is het waardoor ik ook dit jaar weer in  de komende drie weken aan allerhande schermen gekluisterd zal raken.  Fascinatie is het, zeker, maar wie weet, misschien is wel meliger dan dat, misschien is het gewoon, doodgewoon liefde voor een sport die mij na al die jaren blijft beroeren zonder dat ik nog naar pasklare antwoorden hoef te zoeken op de vraag waar die liefde in de vroege sixties ooit begonnen is. Er is nu eenmaal een soort betovering die je maar beter niet doorbreekt.

Op de foto:
Zestig jaar geleden (1966): Willy Planckaert (tot nader order de allerknapste coureur uit de wielergeschiedenis, en groene trui-winnaar in 1966) voelt aan de wonder benen van de toekomstige Tour-Grootmeester Eddy Merckx.

Facebook-bericht-Fascinatie voor de Tour