Kattengespin

Tijd alweer om na de wat lang uitgesponnen winterstop wat vooruit te blikken. Jeter un coup d’oeil - Dare un'occhiata… Met het kattengespin in Down Under, Qatar, Langkawi en andere mooie streken als de Algarve zit dat nieuwe weg-wielerjaar van 2009 er nu weer zeer snel aan te komen. Voor we het weten vinden we vlak voor de start van de Ronde van Vlaanderen ons vertrouwde plaatsje terug achter een koffie in Craenenburg. Ik weet het, vooralsnog is het zeer gepast om alles hier nog wat in mineur te houden, verpletterd en overmeesterd als we blijven door de gevoelens die het tragische overlijden van die kleine jonge god die bij leven Frederiek Nolf heette, hier en overal heeft losgemaakt. De familie en vrienden krijgen onze steun in alle vormen. Misschien, en juist om de herinnering aan Frederiek levendig te houden sluiten we dit eerste item van onze vooruitblik toch maar liever af met een positieve noot. Dat moed vatten en werken aan de terugkeer vroeg of laat moet lonen, is iets om in te blijven geloven. Het is een vaststelling die af en toe niets aan kracht te wensen overlaat. En er zijn voorbeelden van. Eén daarvan kregen we al zaterdag laatst in het Zuiden. Eeuwige emmeraar of criticaster, je mag zeggen wat je wil, maar dit jaar zullen we het na die vervloekte, vermeende affaire geweten hebben… Met al zijn grinta en zijn honger: Zorro is terug!

(Feit van de week: Bjorn Leukemans wint tussen Allègre en Les Fumades Rit 4 in Bessèges. Thomas Voeckler en Sandy Casar kregen er koelbloedig van langs. Philippe Gilbert en Thomas Dekker krijgen in La Doyenne straks nog zwaar met hem af te rekenen, let op mijn woorden.)

Monument

In tijden van démarches allerhande, vroege jaarwendeblues en jammerlijke hoeveelheden Ilja-verdriet, zal niemand mij er vandaag van weerhouden om in stilte mee te vieren. In Herentals en elders. Het staal zat ‘m als gegoten. Pokkenweer liet hem koud. Hij won vierhonderddrieënnegentig wedstrijden en nog steekt ie in de fleur van zijn leven. In elk Bitossihart vind je op vandaag nog wel een plaats om een klein maar zeer schoon “Monument pour un empereur” op te trekken. Meer dan genoeg in elk geval om er vandaag op particuliere plaatsen als deze, ‘ns hard en uitgebreid bij stil te staan: Rik Van Looy, de enige en laatste keizer, wordt 75 vandaag! Mag ik mijn gelukwensen delen met die van jou? Dat mag ik!

Teveel

Mannen als Ben Krabbé mogen dan al eeuwen aan hun jaartje teveel bezig zijn, als er één iemand is waarvoor we geen greintje angst hebben dat het in 2009 wel ‘ns zijn jaar en plus zou kunnen worden dan is het good old Rambo wel. Topsport Vlaanderen vond dat er voor een Ancien als Niko Eeckhout geen plaats meer in de rangen was. Bij de Kelly’s weten ze gelukkig beter. Al zal de broederliefde waarmee Tom en Bruno Eeckhout als sponsors mee in het An Team Sean Kelly-project stappen, aldaar wel voor een bijkomende win-win-glimlach op de gezichten zorgen. In elk geval, we duimen nu al - maanden op voorhand - op een mooi en vooral waardig afscheidsjaar, Niko. Een jaar zonder veel duikelingen in de graskant en af en toe, zonder het met zoveel woorden te vragen, een kleine stunt!

Flandrien 2008

In het voorbije wielerjaar wonnen drie van “onze jongens” een klassieker. Hoelang was dat al niet geleden? En uitgerekend in zo’n jaar gaat de Flandrien-trofee van het jaar niet eens naar één van de drie. Niet naar Stijn Devolder. Niet naar Tom Boonen of Philippe Gilbert. Maar wel naar Greg Van Avermaet. Straf is dat! Van Avermaet belooft natuurlijk ook niks dan goeds. Velen voorspellen dat een carrière à la … pakweg die van Rik Van Looy zomaar op hem te wachten ligt. Het is zonneklaar dat Van Avermaet inderdaad het potentieel heeft om zowel de Vlaamse als de Waalse klassiekers te winnen. Alleen hoop ik dat men nog wat geduld wil oefenen. Laat die jongen met die schabouwelijke Serge Baguet-tongval eerst nog maar wat doorgroeien… Tot ie een echte Flandrien geworden is. Dat Van Avermaet de trofee nu al won zegt veel over de gekleurdheid van zo’n referendum. Voor het eerst stemden de coureurs zelf één van hun collega’s tot renner van het jaar. Ze deden dat duidelijk vooral met het hart. En vanuit de buik. Da’s hun goed recht, maar dat het jaar 2008 van Stijn Devolder of dat van Boonen en Gilbert qua resultaten zou onderdoen voor dat van Van Avermaet gaat er bij ons maar heel moeilijk in. Misschien moeten ze bij de organisatie van de Flandrien ook voor de profs maar ‘ns met zo’n wekelijkse puntentelling beginnen zoals dat nu al in de jeugdcategorieën het geval is. Bij de toekenning van de trofeeën van de jonge Flandrien voor beloften, junioren en nieuwelingen die respectievelijk Jan Bakelants, Nicolas Vereecken en Jasper Stuyven te beurt vielen, leek veel meer logica te zijn gehanteerd. Maar zo’n logica ook bij de profs invoeren zou natuurlijk een zoveelste mediashow als die van zaterdagavond in de Gentse opera totaal overbodig maken. En daar, vrezen we, hebben ze bij Het Nieuwsblad-Sportwereld én de Vrt, gezien het mediasucces van zaterdagavond, ondertussen allang geen oren meer naar.

Karikatuur

Of de Prins van de Vete nu tot inkeer gekomen is of niet, grappig is het alleszins wel: Pat McQuaid die er na jaren zelf een groteske - lees een soepje - van te hebben gemaakt nu plots het woord karikatuur in de mond durft te nemen. De wonderen zijn de wereld nog niet uit!

Bernie

It’s hard to be a saint in the city. Het is waar. Vraag dat maar sinds deze week aan De hamster van Wolkersdorf, wielrenner Bernard Kohl. Als een levenloos knaagdiertje schoof ie de voorbije dagen voor de camera’s en bekende. Zonder veel weerstand ging ie voor de bijl, die kleine hamster van ons. Geveld. Wollig en wel. Uitgeteld zagen we hoe zijn hoofd minutenlang op zijn armen bleef liggen. Bijna hadden we met hem te doen, hij die voor zijn vrienden zo graag die goeie ouwe Bernie was gebleven. Kohl gaf dan wel toe maar haastte zich om iedereen uit zijn entourage netjes buiten schot te houden. Nee, zijn ploeg Gerolsteiner had niets met de zaak vandoen. Het was puur zijn eigen domme initiatief geweest om naar die vervloekte Cera te grijpen. En het was ook de eerste, echt waar de allereerste keer dat hij had toegegeven aan de verleiding van het spul. Omdat de druk zo groot was geworden, mijnheer, en omdat hij in de Dauphiné zoveel tegenslag had gekend. De persoonlijke biecht van Kohl maakt uiteindelijk niet zoveel uit. In Duitsland en Oostenrijk hebben ze het immers al een tijdje met de koers gehad. Daar slaat de wielerbalans nu wel helemaal door. Geen live-uitzendingen meer van de Tour, geen Ronde van Duitsland meer, geen Zesdaagse van Stuttgart… De Duitsers lijken in een puriteinse vlaag van heiligheid wel alles weg te willen gooien. Als ze zo doorgaan sluiten ze straks nog hun eigen apotheken. Dat Gerolsteiner eind dit jaar uit de pelotons verdween was allanger bekend. Wegens, wat dacht je, het niet vinden van een nieuwe hoofdsponsor. Daar hebben de affaires Schumacher en Kohl niet meteen rechtstreeks iets mee vandoen... Minstens één man uit de Gerolsteiner-rangen heeft dit alles niet verdiend. Davide Rebellin is, zo lezen we, door de gebeurtenissen woedend gestemd. En terecht! Door de affaires wordt hem vandaag in Lombardije immers de start ontzegd tot zijn lievelingsklassieker. Dat is jammer want als er één man tussen alle dopingstormen door recht blijft staan dan is het toch wel Rebellin. Zevendertig intussen en op kousenvoeten is Rebellin op de wielerranglijst aller tijden al doorgeschoven naar de 17° plaats. Het gaat verbazend snel vooruit. En het lijkt er op dat hij nog jaren door kan gaan. Als een dief in de nacht zien we het hem niet, zoals Polleke Bettini laatst, plotseling voor bekeken houden. Volgend jaar vinden we hem alvast bij een nieuwe ploeg terug. ISD-Danielli is de naam. Rebellin mag dan wat saai ogen, maar de enige echte pater uit Bonifacio, is, voor zover we weten, wel helemaal onbesproken. Bijna een uitzondering is en blijft Davide Rebellin tot nader order een broos en breekbaar voorbeeld voor op onze wielerkast!

Vandaag en op steeds minder zenders: de Ronde van Lombardije. Wat ons betreft misschien de mooiste wielerklassieker van allemaal. Maar vandaag helaas zonder Davide Rebellin.



Update:
Tot ook dit ouwe-paters-sprookje de wereld werd uitgeholpen...
Zie oa. deze link.

Eindelijk!

Men zal geen wielergeneraties met elkaar vergelijken! Noch coureurs! Toch durven we wel ‘ns nadenken over wat het resultaat zou zijn geweest als op het lichaam van Frank – VDB - Vandenbroucke het hoofd van Philippe Gilbert had gestaan? Het is een nodeloze vraag want laten we Gilbert maar zijn wie hij is.
Laten we hem maar in zijn eigen branderige lichaam zitten. Dat is allang voldoende. Wie gisteren, kort na vijf uur in de namiddag, niet van het veldrijden in Ruddervoorde – de eerste grote cyclocross van het seizoen was om vijf uur begonnen - durfde weg te zappen, heeft wat gemist. Eindelijk! Eindelijk was, wie er van overtuigd was dat het vroeg of laat ook een keer zou gebeuren, er ook getuige van! Dat Philippe Gilbert aan het eind van een grote klassieker eindelijk ‘ns van iedereen de maat zou nemen! Als Flandrien per ongeluk in een Waalse verpakking terechtgekomen levert de ijzervreter uit de Ardennen in elke koers spektakel. Van Down Under op Willunga Hill, over de Poggio, in de finale van Gent-Wevelgem, op weg naar Luik tot helemaal op de Avenue Grammont in Tours. Aan Philippe Gilbert valt een vol wielerjaar plezier te beleven. De man uit Havelange (en Monaco straks) leeft zich elk jaar uit in bijna netzoveel Chasse Patat-achtige ondernemingen als er wedstrijden zijn. Dat zo’n jongen dan ook eindelijk ‘ns op het hoogste podium van een wereldbekerwedstrijd mag staan, kunnen we enkel maar als een erg verstandig gebaar van de wielergoden interpreteren. Philippe Gilbert kan niet alle grote klassiekers winnen. Neen. Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Lombardije zullen allicht altijd, zelfs mét Dirk De Wolf, wat te hoog gegrepen zijn maar de meeste andere grote wedstrijden - WK incluis Rodrigo! - vallen perfect binnen zijn mogelijkheden. Op de wielerranglijst aller tijden is onze man uit de Ardennen met zijn 26 nu al voorbij een respectabel man met een volle wielercarriëre achter de rug als Marc Wauters geschoven. Het wil wat zeggen!

Varese

Vandaag... Vandaag gaan we, alweer drie jaar na datum, in "een pure Varese-state-of-mind" helemaal voor het voorbarig grote gelijk van ... Rodrigo Beenkens.

Hotton

Gisteren ging in Hotton met de Gp Joseph Bruyère de laatste manche van de Topcompetitie U27-2008 voor beloften en E.zc door. Na 170 km spurtte een heel mooi duo voor de overwinning. Thomas De Gendt won voor … Thomas Degand. Of hoe twee talentvolle beloften met nét niet dezelfde naam over de taalgrenzen heen een ontsnapping tot een goed einde kunnen brengen. Misschien moeten die intriest-verscheurde inlandse politici van ons daar maar ‘ns een voorbeeld aan nemen.

De tricolore trui

Rustdag in de tour vandaag én 21 juli. Tot nader order en tot spijt van een aantal geblutste zielen onder ons van het genre Wever, Decker en Winter, nog altijd onze nationale feestdag. Dit gegeven en het kwakkelweer dat ons vandaag, en eigenlijk al het hele voorgeborchte van deze zomer parten speelt, joeg ons deze namiddag – heel hard in afwachting van Andere Oorden - de leeshoek in. Mét een boek dat veel meer is dan waar het op lijkt. De tricolore trui, 125 jaar Belgische kampioenschappen is immers veel meer dan een schitterend uitgegeven koffietafelboek. De auteurs Herman Laitem en Jozef Hamels, beiden op wielervlak in geen geval onbeslagen heerschappen te noemen, hebben van dit boek dat in de periode 1882 tot en met 2007 een overzicht biedt van alle Belgische kampioenschappen wielrennen, een schitterend naslagwerk gemaakt. In acht hoofdstukken - tussen Vélocepaard en Globalisering - passeren welgeteld 97 kampioenen (“vrije amateurs” en profs) de tricolore revue. Jurgen Roelandts, onze huidige kampioen die straks in Tour 2008 bij Karl Vannieuwkerke zit, kan daar uiteraard nog niet bij zijn. Het boek dateert immers van juni laatstleden. Erelijsten, uitslagen, wedstrijdverslagen, citaten en portretten van de winnaars, niets ontbreekt. Al zijn het evenwel vooral de historische kanttekeningen bij elk hoofdstuk en de sponsorverhalen (Poeders Mann!) waarin de hand van Laitem op zijn best is, die van dit boek een must voor elke (wieler-)lezer maken. Over slagers met pit, hemelbestormers en droge demarrages. Over patenten op pech, dakwerkers en stoorzenders gaat dit rijk geïllustreerde boek. De tricolore trui is niet alleen een boek voor nationale feestdagen maar voor alle feestdagen. Niet voor één kwakkelzomer maar voor alle zomers!

De tricolore trui – 125 jaar Belgische kampioenschappen wielrennen van Herman Laitem en Jozef Hamels is een uitgave van Pinguin Productions in samenwerking met uitgeverij Lannoo.
België: € 39,50 inclusief port- en verzendkosten
Nederland: € 39,50 + € 10,- port- en verzendkosten = € 49,50