Soms is zo'n Facebook-status als die van zaterdag iets waarvan men zich grondig afvraagt of bepaalde dingen zich wel helemaal irl afspelen:
”P.R. stapte 5,5 kilometer en stond in Ploegsteert 5 kwartier in de motregen naar een scherm te kijken om daarna – o sereniteit - gedurende 2 intense seconden zijn hand op het gelakte hout van een kist te leggen.”
maandag, oktober 26, 2009
woensdag, oktober 14, 2009
Met elke sterveling
“Als de moral is goe, benen kunnen alles”. We glimlachten er laatst nog om. Eén van zijn quotes was het waarmee je hele wielercitatenboeken kon vullen. In dat nederlands met haar op, dat geborneerde Ploegsteerts van hem. Een stoute uitspraak, een boutade of een kwinkslag, wat het ook mocht zijn, nooit zat Frank Vandenbroucke er om verlegen. “Als de moral is goe, benen kunnen alles”. En 
nu, na het onafwendbare, na alles wat al jaren was aangekondigd is daar de uitputtingsslag van de clichés, de dodelijke slijtage van de grote dode woorden. Patati en patata. Vdb si en Vdb la. Iets in de zin van, dingen als “Only the good die young” of “I hope I will die before I get old”. Maar God is dood en Sartre ook. Men zal hem roemen als een groot stylist. Een kunstenaar, een entertainer, “een crooner op de fiets". Frank had klasse. Frank was een schitterend coureur, maar breekbaar, o zo breekbaar.” Niet uitgerust noch voorbestemd om “zuinig” te leven. Gedoemd om uit te blinken, was hij. Met een natuurlijke aanleg om zich te onderscheiden. Telkens weer legde hij de lat tot waar zijn benen het hoofd allang niet meer konden volgen. Ze laten hem opnieuw aan het woord vandaag. We horen hem praten alsof hij nog leefde, en glimlachen opnieuw. Een keikop, was het. Mét een krak in het hoofd. Niets goddelijks was hem vreemd. Enkel en alleen omdat wij dat zo graag wilden. Maar de goden zelf, nee die geven niet thuis vandaag. Geen uitleg. Ze twitteren niet met ons vandaag. Niet met gewone stervelingen. Laat ik dus tot nader order alleen maar dat ene beeld bewaren, Frank, het afgeronde beeld van die grote droom die als een kogel in jouw hoofd ging hangen. Laten we hem – rond als een wiel – maar uit blijven dragen. En gedenken, Frank, dat met elke sterveling de plicht van hij die achterblijft telkens weer wat groter wordt.
Gisteren en vandaag, overal en op alle zenders: De dood van Frank Vandenbroucke.
nu, na het onafwendbare, na alles wat al jaren was aangekondigd is daar de uitputtingsslag van de clichés, de dodelijke slijtage van de grote dode woorden. Patati en patata. Vdb si en Vdb la. Iets in de zin van, dingen als “Only the good die young” of “I hope I will die before I get old”. Maar God is dood en Sartre ook. Men zal hem roemen als een groot stylist. Een kunstenaar, een entertainer, “een crooner op de fiets". Frank had klasse. Frank was een schitterend coureur, maar breekbaar, o zo breekbaar.” Niet uitgerust noch voorbestemd om “zuinig” te leven. Gedoemd om uit te blinken, was hij. Met een natuurlijke aanleg om zich te onderscheiden. Telkens weer legde hij de lat tot waar zijn benen het hoofd allang niet meer konden volgen. Ze laten hem opnieuw aan het woord vandaag. We horen hem praten alsof hij nog leefde, en glimlachen opnieuw. Een keikop, was het. Mét een krak in het hoofd. Niets goddelijks was hem vreemd. Enkel en alleen omdat wij dat zo graag wilden. Maar de goden zelf, nee die geven niet thuis vandaag. Geen uitleg. Ze twitteren niet met ons vandaag. Niet met gewone stervelingen. Laat ik dus tot nader order alleen maar dat ene beeld bewaren, Frank, het afgeronde beeld van die grote droom die als een kogel in jouw hoofd ging hangen. Laten we hem – rond als een wiel – maar uit blijven dragen. En gedenken, Frank, dat met elke sterveling de plicht van hij die achterblijft telkens weer wat groter wordt.
Gisteren en vandaag, overal en op alle zenders: De dood van Frank Vandenbroucke.
zaterdag, september 26, 2009
Mendrisio 2009
"Isn't it a pity? Yes it is!”
En dan is het zo ver. Achtendertig (38!) jaar na Merckx zitten we opnieuw in Mendrisio. Geprangd in het grote niemandsland tussen Lugano en Como. Mendrisio 2009! Het jaarlijkse Kampioenschap van de Wereld zou voor het wielrennen een feest moeten zijn. Het bijzetten van alle zeilen… Het vieren van de mondialiteit van het moderne wielrennen! Dat is en blijft het natuurlijk ook. Alleen rijdt er met Alejandro Valverde dit jaar al een tijdje een schaduw door het peloton waarvan de wielerbonzen zich, hoe graag ze dat met al hun geklungel ook zouden willen, maar niet kunnen ontdoen. Met dank aan de Spaanse bond alweer die in de nasleep van de Fuentes-affaire nog altijd niet de volle medewerking aan het Uci-onderzoek wenst te verlenen. Het verhaal van “bloedzak nr. 18” is ondertussen genoegzaam bekend. De hond van Valverde, Piti, is een beest dat niet vlug het loodje lijkt te willen leggen. En Valverde is zich van geen kwaad bewust. Onverstoorbaar als altijd, in zijn “El Imbatible-status” de arrogantie nabij, lijkt hij zich geen bal van de hele heisa aan te trekken. De Caribinieri op de loer? Dan maar, hup, een ander én Zwitsers hotel ingetrokken. Ook dat zal voor de Spanjaarden dan weer worden uitgelegd als een uiting van een ijzersterke winnaarsdrang zeker? Eén ding is als je’t ons vraagt zeker, als het in de zaak Fuentes om Gilbert, Boonen of een andere Belg was gegaan dan was ie allang voor een paar jaar op non-actief gezet. Door zijn eigen federatie! De Spanjaarden hebben met één en ander duidelijk minder moeite. Eerst mocht Valverde op een zuinig drafje de ronde van zijn eigen land winnen, nu hopen ze de kalende kruin van hun vale koning nog mee in de wereldkampioentrui te hijsen ook. Niet vaak vertoond een dergelijk verregaande en malafide vorm van chauvinisme. En dat in een jaar waarin een aantal toppers uit het verleden onverbiddellijk door het dopingspook werden neergesabeld. Wie had vorig jaar in Varese immers voorspeld dat mannen als Thomas Dekker, Nuno Ribeiro, Danilo Di Luca, Davide Rebellin en Mikel Astarloza er vanwege snoepen van het Cera-spul er dit jaar niet eens meer zouden bij zijn? Wij niet. Vooral van die ouwe vos van een Rebellin hadden we niet verwacht wat toch nog is uitgekomen. Wie had gedacht dat die ouwe pater toch nog aan al te sterk vuurwater ten onder zou gaan? Geen Rebellin of Di Luca meer om Valverde uit die vermaledijde regenboogtrui te houden. Wie dan wel? Er blijven er eerlijk gezegd maar een handvolletje meer over van wie we durven hopen dat ze Valverde in Mendrisio het nakijken kunnen geven. Al ons geld staat morgen dus op die ene kleine reiger uit Verona, Damiano Cunego. Tot dusver een witte ridder die, we geven het voor wat het is, nog nooit in opspraak is geraakt. En verder? Matti Breschel, de Deen, misschien. De jonge nieuwe god Edvald Boasson Hagen, Robert Gesink als ie hersteld is, Andy Schleck, Cadel Evans, Pipo Pozzato, Simon Gerrans, Thomas Voeckler en vooral, zo mogen we het hopen, ook, Samuel “Sammie” Sanchez… Wie het lijstje overloopt stelt met mij vast dat de kandidaat-wereldkampioenen bijna allen één voor één de kandidaat-winnaars zijn van een heuse bergetappe in de Tour. De kans – laten we wel wezen - dat een Belg het morgen haalt is dus eerder onbestaande. Voor onze Belgische sterkhouder, Philippe Gilbert, zal het gezien zijn eerder begrensde mogelijkheden als klimmer – it’s a pity, maar het is niet anders - ook voor dit jaar niet zijn. Voor onze Waalse vriend is het nog even wachten. Tot de editie van 2012, en hij dan, net dertig geworden, in ware Briek Schotte-stijl als de held van de Cauberg zal worden ingehaald. Al hoop ik natuurlijk wel dat ik mij – als één van de Gilbert-adepten van het eerste uur - morgen voor één keer wel heel schromelijk mag vergissen.
Vandaag en morgen op alle zenders: Het Wereldkampioenschap wielrennen op de weg in Mendrisio.
En dan is het zo ver. Achtendertig (38!) jaar na Merckx zitten we opnieuw in Mendrisio. Geprangd in het grote niemandsland tussen Lugano en Como. Mendrisio 2009! Het jaarlijkse Kampioenschap van de Wereld zou voor het wielrennen een feest moeten zijn. Het bijzetten van alle zeilen… Het vieren van de mondialiteit van het moderne wielrennen! Dat is en blijft het natuurlijk ook. Alleen rijdt er met Alejandro Valverde dit jaar al een tijdje een schaduw door het peloton waarvan de wielerbonzen zich, hoe graag ze dat met al hun geklungel ook zouden willen, maar niet kunnen ontdoen. Met dank aan de Spaanse bond alweer die in de nasleep van de Fuentes-affaire nog altijd niet de volle medewerking aan het Uci-onderzoek wenst te verlenen. Het verhaal van “bloedzak nr. 18” is ondertussen genoegzaam bekend. De hond van Valverde, Piti, is een beest dat niet vlug het loodje lijkt te willen leggen. En Valverde is zich van geen kwaad bewust. Onverstoorbaar als altijd, in zijn “El Imbatible-status” de arrogantie nabij, lijkt hij zich geen bal van de hele heisa aan te trekken. De Caribinieri op de loer? Dan maar, hup, een ander én Zwitsers hotel ingetrokken. Ook dat zal voor de Spanjaarden dan weer worden uitgelegd als een uiting van een ijzersterke winnaarsdrang zeker? Eén ding is als je’t ons vraagt zeker, als het in de zaak Fuentes om Gilbert, Boonen of een andere Belg was gegaan dan was ie allang voor een paar jaar op non-actief gezet. Door zijn eigen federatie! De Spanjaarden hebben met één en ander duidelijk minder moeite. Eerst mocht Valverde op een zuinig drafje de ronde van zijn eigen land winnen, nu hopen ze de kalende kruin van hun vale koning nog mee in de wereldkampioentrui te hijsen ook. Niet vaak vertoond een dergelijk verregaande en malafide vorm van chauvinisme. En dat in een jaar waarin een aantal toppers uit het verleden onverbiddellijk door het dopingspook werden neergesabeld. Wie had vorig jaar in Varese immers voorspeld dat mannen als Thomas Dekker, Nuno Ribeiro, Danilo Di Luca, Davide Rebellin en Mikel Astarloza er vanwege snoepen van het Cera-spul er dit jaar niet eens meer zouden bij zijn? Wij niet. Vooral van die ouwe vos van een Rebellin hadden we niet verwacht wat toch nog is uitgekomen. Wie had gedacht dat die ouwe pater toch nog aan al te sterk vuurwater ten onder zou gaan? Geen Rebellin of Di Luca meer om Valverde uit die vermaledijde regenboogtrui te houden. Wie dan wel? Er blijven er eerlijk gezegd maar een handvolletje meer over van wie we durven hopen dat ze Valverde in Mendrisio het nakijken kunnen geven. Al ons geld staat morgen dus op die ene kleine reiger uit Verona, Damiano Cunego. Tot dusver een witte ridder die, we geven het voor wat het is, nog nooit in opspraak is geraakt. En verder? Matti Breschel, de Deen, misschien. De jonge nieuwe god Edvald Boasson Hagen, Robert Gesink als ie hersteld is, Andy Schleck, Cadel Evans, Pipo Pozzato, Simon Gerrans, Thomas Voeckler en vooral, zo mogen we het hopen, ook, Samuel “Sammie” Sanchez… Wie het lijstje overloopt stelt met mij vast dat de kandidaat-wereldkampioenen bijna allen één voor één de kandidaat-winnaars zijn van een heuse bergetappe in de Tour. De kans – laten we wel wezen - dat een Belg het morgen haalt is dus eerder onbestaande. Voor onze Belgische sterkhouder, Philippe Gilbert, zal het gezien zijn eerder begrensde mogelijkheden als klimmer – it’s a pity, maar het is niet anders - ook voor dit jaar niet zijn. Voor onze Waalse vriend is het nog even wachten. Tot de editie van 2012, en hij dan, net dertig geworden, in ware Briek Schotte-stijl als de held van de Cauberg zal worden ingehaald. Al hoop ik natuurlijk wel dat ik mij – als één van de Gilbert-adepten van het eerste uur - morgen voor één keer wel heel schromelijk mag vergissen.
Vandaag en morgen op alle zenders: Het Wereldkampioenschap wielrennen op de weg in Mendrisio.
Poging
Poging tot definitie. Dit keer van Rik Vanwalleghem:
Wielrennen is een meerlagig schouwspel waarbij koersintelligentie, kennis van de tegenstander, sluwheid, durf, branie, acteertalent, enzovoort evenzeer meespelen als fysieke mogelijkheden of conditionele paraatheid.
Rik Vanwalleghem in "Kuitenbijter" - de Standaard, Za 26/9/2009
Wielrennen is een meerlagig schouwspel waarbij koersintelligentie, kennis van de tegenstander, sluwheid, durf, branie, acteertalent, enzovoort evenzeer meespelen als fysieke mogelijkheden of conditionele paraatheid.
Rik Vanwalleghem in "Kuitenbijter" - de Standaard, Za 26/9/2009
zaterdag, juli 18, 2009
Iets raaks
In afwachting dat ze in de Tour van 2009 met de muis van de Pyreneeën ook de gekken met hun buks kunnen bergen, iets raaks van een ouwe bekende. Want af en toe komt ook een definitie uit de wielerhoek je zomaar voor de voeten vallen. Deze bijvoorbeeld. In de reeks “Moois van Jef” dit keer: Derailleur, een woord dat net zo klikt in de mond als in het echt:
” 732.derailleur: maakt zelfs van de zwaargebouwde fietser een beter getrainde. Tijdens een beklimming: “Overal hoor je de derailleurs naarstig zoeken naar het lichtste verzet.”
Vindplaats: Jef Boven op zijn weblog – Derailleur – Label "De illuminatie van de burger" - Afdeling “Het precieze gebruik”
” 732.derailleur: maakt zelfs van de zwaargebouwde fietser een beter getrainde. Tijdens een beklimming: “Overal hoor je de derailleurs naarstig zoeken naar het lichtste verzet.”
Vindplaats: Jef Boven op zijn weblog – Derailleur – Label "De illuminatie van de burger" - Afdeling “Het precieze gebruik”
zaterdag, juni 13, 2009
Spotten
Uitgebreid gedacht: Wie zo schaamteloos de spot drijft met een ouwe kraker als de Mont Ventoux zoals Alejandre Valverde dat donderdag laatst deed, die is nog niet thuis. Vroeg of laat revancheert zo’n berg zich op de renner. Wees daar maar zeker van. Men zal niet spotten met een monument!. Vroeg of laat wordt ook de hoogdravende Spanjaard met de kalende kruin het slachtoffer van de berg van de kale kruin. De wraak zal zoet zijn en ik met overtuiging een groot supporter van het lot.
In de reeks: “Vroeg of laat revancheert een berg zich. En geef hem ‘s ongelijk.”
Extern:
Dauphiné-Liberé – editie 2009 - Rit 5 Valence-Le Mont Ventoux, 154 km
Mont-Ventoux – De kale berg
Rubriek : Het hart van Bitossi
In de reeks: “Vroeg of laat revancheert een berg zich. En geef hem ‘s ongelijk.”
Extern:
Dauphiné-Liberé – editie 2009 - Rit 5 Valence-Le Mont Ventoux, 154 km
Mont-Ventoux – De kale berg
Rubriek : Het hart van Bitossi
zondag, mei 24, 2009
Opstapje
Gisteren bracht Giro-rit 14 de renners naar de muur van San Luca in Bologna. Simon Gerrans die overbleef van een kopgroep van 14 won en Danilo Di Luca die in de steile slotklim een aardig kolfje naar zijn hand vond, liet zich met zijn voltallige ploeg de baard van 2 dagen afdoen door de verzamelde troepen van het peloton . Die vormden voor de gelegenheid een merkwaardige anti-Di Luca-coalitie vormden. Ook opmerkelijk gisteren, enfin voor ons althans, was het resultaat van neo-prof Guillaume Bonnafond. Drieëntwintigste! De neoprof van Ag2R kende verleden jaar bij de beloften in Frankrijk nauwelijks zijn gelijke. Omstreeks deze periode won ie toen met meer dan een likje verf erbovenop in één moeite door de ronden van de Isard en de Savoie. Uitgerekend gisteren ook kwam diezelfde Ronde de l’Isard in de tweede rit van editie 2009 aan op het bekende Plateau de Beille. Al een aantal jaar fungeert de Ronde de l’Isard als een fatsoenlijk opstapje voor jong internationaal rondetalent. Een waardemeter dus voor elke belofterenner die letterlijk hogerop wil. Verleden jaar eindigden twee Belgen in de top tien: Yannick Eijssen en Fabrice Naert.
Maar het ene jaar is duidelijk het andere niet. Fabrice is ondertussen gestopt met koersen – het kan toch maar mooi verkeren – en Yannick naar wie in deze ronde, als gedoodverfde Limburgse versie van Kevin Seeldraeyers reikhalzend werd uitgekeken, eindigde gisteren net als al in de eerste rit verrassend op vele minuten. Hopelijk zijn dit stomweg alleen enkele jours sans en is er bij Yannick niets anders aan de hand. Toch viel er gisteren nog biezonder positief nieuws te rapen vanuit het kamp van onze landgenoten. Op de slotcol van 1° categorie plaatsten de ware klimrevelaties Sibrecht Pieters en Frederik Verkinderen zich als 6° en 8°. Heel mooi tussen hen in vatte daarenboven ook nog de jonge Steve Bekaert plaats. Daar waar Pieters en Verkinderen 88-ers zijn is de youngster van Beveren 2000 op 26 december pas 18 jaar geworden. Achttien en nu al top tien op Plateau de Beille! Benieuwd wat straks de slotrit nog meer in petto heeft voor onze jonge Belgen.
De Ronde de l’Isard is momenteel live on-line te volgen volgen via deze Directvelo-link!
Maar het ene jaar is duidelijk het andere niet. Fabrice is ondertussen gestopt met koersen – het kan toch maar mooi verkeren – en Yannick naar wie in deze ronde, als gedoodverfde Limburgse versie van Kevin Seeldraeyers reikhalzend werd uitgekeken, eindigde gisteren net als al in de eerste rit verrassend op vele minuten. Hopelijk zijn dit stomweg alleen enkele jours sans en is er bij Yannick niets anders aan de hand. Toch viel er gisteren nog biezonder positief nieuws te rapen vanuit het kamp van onze landgenoten. Op de slotcol van 1° categorie plaatsten de ware klimrevelaties Sibrecht Pieters en Frederik Verkinderen zich als 6° en 8°. Heel mooi tussen hen in vatte daarenboven ook nog de jonge Steve Bekaert plaats. Daar waar Pieters en Verkinderen 88-ers zijn is de youngster van Beveren 2000 op 26 december pas 18 jaar geworden. Achttien en nu al top tien op Plateau de Beille! Benieuwd wat straks de slotrit nog meer in petto heeft voor onze jonge Belgen.
De Ronde de l’Isard is momenteel live on-line te volgen volgen via deze Directvelo-link!
vrijdag, mei 22, 2009
Robert's blog
De website van Robert Gesink was op zich al één van de betere sites maar nu hij naar aanleiding van een veertiendaagse hoogstestage in de Sierra Nevada een weblog begonnen is, ga je hopen dat ie d'er ook nog lang na de stage mag mee doorgaan.
Als voorbereiding op de Dauphine en de Tour train ik met 5 ploeggenoten twee weken in de Spaanse bergen. We slapen op 2000 meter hoogte en trainen vrijwel elke dag bergop. Op deze manier proberen we ons op de ideale manier voor te bereiden op de belangrijkste wedstrijd van het jaar, de Tour!
Meer over boeiende dingen als toewijding, sneeuwbanken, wattages en zuurstofarme lucht op dit adres: robertgesink.blogspot.com
Als voorbereiding op de Dauphine en de Tour train ik met 5 ploeggenoten twee weken in de Spaanse bergen. We slapen op 2000 meter hoogte en trainen vrijwel elke dag bergop. Op deze manier proberen we ons op de ideale manier voor te bereiden op de belangrijkste wedstrijd van het jaar, de Tour!
Meer over boeiende dingen als toewijding, sneeuwbanken, wattages en zuurstofarme lucht op dit adres: robertgesink.blogspot.com
donderdag, mei 14, 2009
Tot nader order
Waaraan in de zaak Boonen, tussen al die mediaheisa door, blijkbaar maar al te graag voorbijgegaan wordt? Tot nader order is en blijft Tom Boonen een sporter die tot dusver nog nooit betrapt is op het effectief gebruik van doping en bijgevolg tot op vandaag nog nooit schuldig werd bevonden aan het gebruik van competievervalsende elementen… Als we daar nu ‘ns allemaal van uitgingen…
Soms is het goed om vast te stellen dat er in oververhitte tabloïdachtige tijden als deze veel wijsheid komt uit de mond van mensen die zelf ook al honderden keren onderuit zijn gegaan (én gehaald) en die het, toegegeven, als “ervaringsdeskundige” nog net iets beter kunnen weten.
Navolgende quote over het nieuwste cocaïneverhaal van Tom Boonen plukken we dezer dagen van de site van Frank Vandenbroucke:
“VDB begrijpt wat Tom bezielde"
Frank Vandenbroucke neemt het op voor Tom Boonen. VDB weet waarover hij praat, want in zijn boek gaf hij zijn cocaïnegebruik van destijds toe. 'Tom is niet aan de drugs. Hij is ook niet verslaafd. Hoe lang was het geleden dat hij gebruikte? Het is gevaarlijk spul voor iemand die dagelijks gebruikt, dat wel. Nog slecht spul ook, als je het veel doet, voor het hart en voor de spieren.'
'Ik ga Tom niet anders bekijken. Hij is de grootste klassieke coureur van zijn lichting. Ik weet wat hem door het hoofd gaat. Maanden aan een stuk heeft Boonen zich minutieus voorbereid, om te slagen in zijn opdracht. Hij deed het ook weer opnieuw in Parijs-Roubaix. Dan volgt bij een atleet de decompressie met 'speelgoed' van de nieuwe generatie. Het is niet getolereerd, maar veel toegankelijker dan vroeger. Boonen heeft ook de sport niet bedrogen, want het was twee keer een buitencompetitiecontrole met een niet toegelaten stimulans die echter niet prestatiebevorderend werd aangewend. Hij heeft de pech dat hij sporter is. Het is echter fout voor hemzelf en voor de maatschappij.'
Vindplaatsen:
Vdb begrijpt wat Tom bezielde.
De zaak Tom Boonen en het C-woord
Soms is het goed om vast te stellen dat er in oververhitte tabloïdachtige tijden als deze veel wijsheid komt uit de mond van mensen die zelf ook al honderden keren onderuit zijn gegaan (én gehaald) en die het, toegegeven, als “ervaringsdeskundige” nog net iets beter kunnen weten.
Navolgende quote over het nieuwste cocaïneverhaal van Tom Boonen plukken we dezer dagen van de site van Frank Vandenbroucke:
“VDB begrijpt wat Tom bezielde"
Frank Vandenbroucke neemt het op voor Tom Boonen. VDB weet waarover hij praat, want in zijn boek gaf hij zijn cocaïnegebruik van destijds toe. 'Tom is niet aan de drugs. Hij is ook niet verslaafd. Hoe lang was het geleden dat hij gebruikte? Het is gevaarlijk spul voor iemand die dagelijks gebruikt, dat wel. Nog slecht spul ook, als je het veel doet, voor het hart en voor de spieren.'
'Ik ga Tom niet anders bekijken. Hij is de grootste klassieke coureur van zijn lichting. Ik weet wat hem door het hoofd gaat. Maanden aan een stuk heeft Boonen zich minutieus voorbereid, om te slagen in zijn opdracht. Hij deed het ook weer opnieuw in Parijs-Roubaix. Dan volgt bij een atleet de decompressie met 'speelgoed' van de nieuwe generatie. Het is niet getolereerd, maar veel toegankelijker dan vroeger. Boonen heeft ook de sport niet bedrogen, want het was twee keer een buitencompetitiecontrole met een niet toegelaten stimulans die echter niet prestatiebevorderend werd aangewend. Hij heeft de pech dat hij sporter is. Het is echter fout voor hemzelf en voor de maatschappij.'
Vindplaatsen:
Vdb begrijpt wat Tom bezielde.
De zaak Tom Boonen en het C-woord
zondag, april 26, 2009
La Redoute!
Bosberg. Arenberg. Cauberg?
La Redoute!
Vandaag, overal en op alle zenders: La Doyenne - Editie nr.95 - 2009
La Redoute!
Vandaag, overal en op alle zenders: La Doyenne - Editie nr.95 - 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)