De hel van het Noorden Van tuin en tijd genoeg voltrekt het wonder zich.
Het landschap scheurt. Een dag knapt uit de kom.
Het land wordt opgepoetst, herschikt, herstreken:
Vlaggen, stemmen. Free-Jazz. Heksenkring en -ketel
smakt elk juk in het volle huis der velden neer.
Het landschap scheurt. Een dag knapt uit de kom.
Niet van de lucht: een vreemde zon die vloeibaar
in de v-vorm van de vogels openvlucht.
Zodat ineens de hel losbreekt, geplaveid als alleen
in verloren gelegde albums een laatste hel kan zijn.
Gezichten wolken op, een karavaan ontstaat uit stof.
Heroïsch! Driemaal heroïsch - engel van modder
en vlees - stottert reeds de eerste renner door de vlakte.
Hakt zich hakkelend een baan doorheen hagen,
gaat door schroot. Metaalbewerker tegen de elementen in,
lijdend aan zichzelf en niets dan zichzelf.
In echo’s. Honderdvoudig gaat met hem de vloek gepaard.
Graag ziet men zichzelf in hem weerspiegeld staan:
Hoe hij de zelfkant zoekt van elke weg, zich doorheen
de werkelijkheid werkt als door een hel en de kroon
van de verbeelding onder de werken van de hemel zet.
Leven wordt een hechter avontuur. Met een vuist
die elk ogenblik als een beslijkte hamer
warme wakken in een droom van lucht kan slaan.
© Paul Rigolle - uit 'De Hel van het Noorden', dichtbundel, Vers, 1982
(P.R. - Zo 10/04/2005)
Graag hier ook nog even vermelden dat wie de schitterende ' Flandrien-tentoonstelling' met foto's uit het gelijknamige fotoboekje van Stephan Vanfleteren niet wil missen stilaan een tandje mag gaan bijsteken. Want nog slechts tot en met zondag 29/5/2005!!! Weliswaar niet allemaal tegelijk maar toch allen daarheen!
Al moet de minzame Basso daarvoor natuurlijk eerst wel nog voorbij aan die zeer ongewone jongen, de 'Kleine Prins' uit Cerro Veronese, die voluit ook nog Damiano Cunego heet. De giro 2005 heeft alles om aan het mooie spanningsgehalte van het voorjaar een verlengstuk te breien. Boeiende roze debatten tussen jonge jongens zullen dat worden! Gewoon tegen ongewoon. Jong geweld versus jong geweld. Al hopen we zeer dat we ouwere gloriën als Gilberto Simoni, Stefano Garzelli, Joseba Beloki, Paolo Savoldelli en andere Aito Gonzalez Jimenez-sen al veel te vroeg hebben afgeschreven. En hoe lang gaan in het Italiaanse hooggebergte dan weer lichtgewichten als Vladimir Karpets, Danilo Di Luca, Haimar Zubeldia, Mirko Celestino, Tadej Valjavec en Denis Menchov mee? Veel langer dan we vermoeden, zo hopen we. 
Van Belgische kant verwachten we, behalve van onze sprinters Steels en McEwen, toch nog het meest van vrijbuiters als Nick Nuyens, Bjorn Leukemans, Christophe Brandt en Wim Van Huffel. Deze laatste is zich overigens al het hele voorjaar eerder onopvallend maar wel zeer nadrukkelijk op het voorplan aan het hijsen. In de tijdritten tenslotte kijken we met meer dan gewone belangstelling uit naar wat onze Australische-Nederlandse gabber Russell Van Hout (rijdend in de ploeg van Selle Italia Colombia) dit jaar voor ons in petto heeft, maar net nog iets benieuwder zijn we naar wat het nummer 181 van de startlijst - wie heeft hem eerder met een komeet vergeleken? - nu al vermag. Want, laten wij ons niet vergissen, die andere jonge jongen uit het internationale peloton, die enige echte Thomas Dekker, is er zelfs nu al, zo vroeg, al helemaal voor geschapen. Voor dat rose!
Slechts nieuws voor het leeuwendeel van onze wielerminnende hofdames en jongens-lovers. The one and only Adonis van het internationale wielrennen, Il Magnifico, de Leeuwenkoning, kapt er mee. Na 17 seizoenen als beroepsmodel op de fiets houdt de enige echte 'SuperMario' het voor bekeken. De podia zullen nooit meer zijn wat ze op de hoogdagen van Mario Cipollini zijn geweest. En de camera, die jankt ontroostbaar om het verlies van alweer één van zijn allergrootste liefdes ooit.
