Het is hier - op deze bladzijden van Bitossi - aardig stil geweest de voorbije weken. Ik stel het met jullie vast. Aan de activiteit van de coureurs zelf, kan het niet hebben gelegen. Na een niet onaardig voorjaar vol klassiekers met knappe en merkwaardig samengebalde finales hebben de coureurs - tenminste zij die, zoals de Basso’s onder ons, niet vanwege allerhande onverkwikkelijkheden aan de kant moesten blijven - in o.a. de nationale ronden van België en Italië voor bijzonder mooie finales gezorgd. De ritten naar Briançon, de
Tre Cime Di Lavaredo en de
Monte Zoncolan zorgden in de
Giro voor erg genietbaar spektakel en gisteren nog zagen we op en over
La Redoute de
Ronde van België in haar beslissende plooi vallen. Telkens was het een aangename vaststelling om in het hart van de wedstrijd de
youngsters ronduit het initiatief te zien nemen. We zagen de voorbije weken een pak jongeren visitekaartjes afleveren die ons wisten te verbluffen. De staaltjes van mannen als
Andy Schleck,
Riccardo Ricco,
Nikolas Maes,
Greg Van Avermaet,
Gianni Meersman,
Robert Gesink en andere
Jelle Vanendert’s houden we graag bij. Toch blijft ook hier het voorbehoud groeien. Los van het feit dat veel
dingen niet veel meer zijn dan de bekendmaking van een aantal publieke geheimen komt elke nieuwe
affaire voor de rechtgeaarde wielerfan nog altijd aan als een
uppercut. Ook hier, we geven het grif toe, heeft het ons na de
Telekombiecht enige moeite gekost om weer recht te krabbelen. De vaststelling dat de internationale bonzen van de wielersport, ASO en UCI op kop, zich liever vastrijden in hopeloos hautain haantjesgedrag en belachelijke Protour-discussies, is bovendien niet van aard om voor wat nieuw geloof en animo in het weerwerk te zorgen. Het internationale wielrennen beleeft een diepe crisis waarvan we het einde nog lang niet hebben gezien. We trappen een deur in die al een aantal jaren open staat. En toch, geven we ons hier, ook al buigen we bij momenten het grijnzende hoofd wat dieper over de sturen, nog lang niet over. Zolang er jongeren zijn die aan de deuren kloppen is er hoop. Ook, en zelfs voor de wielersport. Laten we daar maar blijven in geloven. Ook vandaag, zo’n doordeweekse zondag in juni, illustreert wat wij bedoelen. Met een half oog volgen we straks de 8° finale van
ons Justine en de afwikkeling van de Ronden van België en Italië. Het andere halve oog –
o die wondere wegen van het internet – richt zich ondertussen op een
Velodirect-bladzijde met een live-verslag over de laatste rit van de
Tour des Pays de Savoie. Het wielrennen blijft een vervolgverhaal. En een avontuur. Onze jonge jongens op de Glandon. Erg benieuwd hoe mijn jonge streekgenoten
Fabrice Naert en
Jan Ghyselinck, tot voor de start van de laatste rit nog schitterend leider, het er straks van af brengen op de flanken van
de legendarische Glandon. Misschien slagen ze er wel in een vuist te maken tegen de Daniel Martin’s, de Tony Gallopin’s, de Sébastien Fournet-Fayard's en al die andere beloften en toekomstige helden van de wielerwereld. Wat de jongeren er van maken, het blijft ons benieuwen. Want alleen wie jong is heeft het in zich om de toekomst te herschrijven zoals ze nog niet is geweest.
ik, tegen zij die me lief is en ik slaag er in om het lied dat op mijn lippen ligt, net niet aan te heffen. Arendonk en Herentals. Dat zijn, er is geen andere weg, Rik I en Rik II. De onderkoningen van de Kempen. Uren later na de koffie van Eindhoven in de regen en dé Vanabbevraag die weet na te branden (“Wo stehst Du mit deiner Kunst, Kollege?”) rijden we terug. Er is ineens dat bericht op de radio. Mij toch nog verbijsterend. Dat ook Vino, de krijger met de kreupele knieën, eigenlijk ook maar een doodgewone sjoemelaar gebleken is… Spontaan wellen woorden op. Kazakkendraaier! Kamperfoeliescheut! Klotenklooier. Mijn voorruit - zo merk ik plots - hangt vol smurrie. Ik denk aan Andrei Kivilev en aan wegwijzers die in Kazachstan naar Petropavl leiden.
uit ons nochtans snelvergetende radiogeheugen te bannen. De stem van Van Langenhove die ons – en dat vooral tijdens al die Radio-Tours van veel van onze eeuwige zomers - 22 jaar aangenaam aan het lijntje hield, verdwijnt na de reportage van Luik-Bastenaken-Luik (Zo 29/4/2007 e.k.). Van Langenhove die manager wordt bij radio, sporza.be en sportnieuws wordt opgevolgd door Christophe Vandegoor. Hij was naar ie in Wilde Geruchten liet uitschijnen ook de voortdurend terugkerende dopingheisa beu als kouwe pap. De zaak Landis van vorige zomer was ook voor hem een lelijke afknapper. Geef hem ‘ns ongelijk. Behalve Vandegoor blijft ons als wielerradiofreaks natuurlijk ook nog altijd als rots in branding en op motor de enige echte en onvolprezen Carl Berteele over.