De
doortocht van de winnaar
Tournotities 2026#15
Verbeelding! Ook in
het reflecteren op de Tour de France zijn veel mensen bereid om hun verbeelding
tomeloos op het gebeuren los te laten. De een ziet overal spoken en stelt – in
naam van de kritische basishouding in het leven - alles in vraag. Ook de
mooiste dingen. Een ander kijkt en geniet en is bereid om zich nog af en toe
kinderlijk te laten verwonderen zonder in elke beweging iets verdachts te zien. Het is een keuze van benaderen die afhankelijk
is van de aard en de ingesteldheid van het beestje. Zoals José De Cauwer zich
onlangs nog liet ontvallen: ‘Er zullen altijd wel mensen zijn die als iets er
wit uitziet zullen zeggen dat het zwart is’.
Laat het mij zo stellen dat wat mij betreft de Tour de France altijd weer een
fameus opgevoerd theaterstukje blijkt. Uitgevoerd over Berg en Dal op locaties
die je op zijn minst adembenemend kunt vinden. Met intense vreugdetaferelen
maar ook met heel veel tragiek. Winst en verlies, fortuin en onkans, ziekte en
inzinkingen behoren dagelijks tot de mogelijkheden. Favorieten als Jonas Vingegaard
en Florian Lipowitz die uit de bocht gaan en afgevoerd moeten worden. Met kabinetsstukjes als die van karaktermensen als Mads Pedersen en Ritchie Carapaz en triomfen
als die van Pogacar en vooral – want ja we zijn en blijven Belgen hé – Remco
Evenepoel. Het mag dan ook geen wonder heten dat zoveel kunstenaars en
schrijvers in het verleden en ook op vandaag nog worden geïnspireerd door een spektakel
dat nooit helemaal te doorgronden valt. De act is de boodschap! En wat je ziet is vaak
helemaal niet wat je ziet... Schrijvers als Ernest Hemingway, Roland Barthes
("Tour de France as Epic") en bijvoorbeeld Jean Cocteau raakten
mateloos in de ban en lieten zich met graagte inspireren door de koers.
In een wat ouder fotoboek over de sport vond ik onlangs bijgaand schilderij van
ene Berthe Coulon. ‘De doortocht van de winnaar’ heet het en het is een
schilderij dat 'minstens duizenden ogen' laat meekijken op de aankomst van een wielrenner.
Het schilderij doet qua stijl wat ‘naief’ aan…
Wie Berthe Coulon is of was, ik
had geen idee. Ik heb het moeten opzoeken. Ik las o.a. dat ze pas toen ze al
zeventig was op een autodidactische manier begon met schilderen. Wat de ietwat
naief of ‘art brut’ aandoende stijl kan verklaren. Eigenlijk was Berthe Coulon
(°Brussel 1897 – Jette 1979) een begaafde pianiste maar ze trad uit een diepe
podiumangst vrijwel nooit in het openbaar op. Wonderlijk toch.
: “Une centaine d'oeuvres au souffle altier, minutieusement composées,
mettent en évidence certaines obsessions: la foule, la solitude, les caprices
amers de la vie, les dérisions de la mort, le dernier voyage”.
‘De doortocht van de
winnaar’ (olie op doek, 143 x 119 cm) dateert uit 1973 en maakt deel uit
van de verzameling van … Eddy Merckx. “ Het kost dus weinig moeite om in de
figuur die hier door minstens tienduizend ogen wordt aangestaard de grootste
aller tijden te herkennen.
(PR)
Berthe Coulon in het Museum Art Brut in Lausanne
Tour 2026: Rit 19 - Gap - Alpe d'Huez (127,9 km)(3500 hoogtemeters)
Reken maar dat op Alpe d’Huez het peloton (of wat daar na 3500 hoogtemeters van zal overblijven) ook vandaag door minstens 10000 ogen zal worden aangestaard.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten